Het moment dat Robin een toontje hoger begint te zingen met "I was a child in the ivy then / I never knew you, you knew me / Not like you knew me" zet de fantastische toon voor dit meesterwerk. Het is een vaag album met een moeilijk te doorgronden structuur, doorspekt met breekbare flitsen van schoonheid. Soms flitsen van wanhoop, soms van troost en rust (e.g. begin van Naiads, Cassadies; "Who stole the life from you?").
Ik zal niet snel zeggen dat deze plaat beter is dan het debuut van Fleet Foxes (overigens wel dan Helplessness Blues wat mij betreft) maar ik ben er wel meer van onder de indruk, omdat dit zo anders, zo eigengereid is. In die zin ongeëvenaard .

Om op JRLA in te gaan; er is niks mis met her en der een commercieel geluid. Dat is ook niet mijn probleem met deze plaat. Wel dat ik bv Where'd You Go? (om toch maar even de grootste hit te pakken) gewoon zeikerig vind. Ook gaat de plaat alle kanten op (die overgang naar In Stereo..), wat het geheel voor mij niet ten goede komt. Verder is verstaanbaarheid an sich natuurlijk een plus maar de articulatie van Mike vind ik overdreven. In combinatie met zijn stemgeluid komt het op mij over alsof ie zichzelf heel serieus neemt en ook wil dat wij dat allemaal doen. Ontzettend subjectief dit, maar het bederft wel een deel van het (potentiele) luisterplezier.
Tot slot hoor ik geen enkele moddervette beat, vooral qua baswerk allemaal vrij flets. Dit is dus zo'n album waar ik snel genoeg van heb