Cosmic Dancer is wat mij betreft het absolute prijsnummer van deze prettige plaat, met helaas een flinke dissonante toon op het einde in de vorm van Rip Off. Zonder dat nummer had ik best vier sterren kunnen geven. 3,5 is ook niet slecht.

Deze plaat begint geweldig met de grote knaller Changeling en daarna het aangename Love her madly. Daarna blijft het niveau hoog tot de titelsong en vooral L’America alle energie eruit halen. Ik kan echt niks met die hysterische tracks. Ontzettend jammer want ze kunnen ontzettende lekkere tracks maken. Met Crawling King Snake komt er weer wat energie terug maar het momentum is weg. The WASP is matig waardoor ik voor het op zich mooie Riders on the storm eigenlijk geen geduld meer heb. Ben al een beetje Doorszat tegen die tijd. Jammer. De debuutplaat blijft wel boeien tot het eind (waarbij ik The End zelf dan weer niet zo boeiend vind maar dat terzijde). Meer dan een ruime voldoende zit er niet in van mij.

Edit:
Niet de enige dus Hans

Hmm, snap het enthousiasme niet echt. Vind het allemaal weinig onderscheidend. Rappend allemaal wat mak en productioneel vrij veilig en weinig origineel. Zo'n Common-sample in Game in the Step staat me ook gewoon wat tegen; zo'n classic gebruiken in je track zonder er echt iets vets mee te doen. Gewoon niet zo bijzonder allemaal dus naar mijn mening. Ik hoor inderdaad Tribe-invloeden en Pete Rock, maar zet liever gewoon die veteranen op dan dit.

Lieve prettige bescheiden muziek maar nergens opwindend of ontroerend. Vaak gaat dergelijke muziek snel vervelen. Dat dit bij The Jayhawks (vooralsnog) niet het geval is, verdient dus een pluim. Een echt hoge score zit er van mijn kant echter niet in.

Na lange lange tijd nog een keer geluisterd, om te beoordelen of ik hem bewaren moest of dat ie naar de kringloop kan. Dat laatste is het geval; man o man, dat ik dit ooit ok vond. Dit is Jack Johnson meets - tjsa, wat eigenlijk?. Seaside is een leuke intro. Daarna is het kommer en kwel. Vervelende zang, nog ergere songwriting; het wil gevat en pakkend zijn, het is echter kazig en steeds weer een variatie op hetzelfde. De meeste nummers duren niet langer dan 2,5 min maar hangen je toch al halverwege de keel uit. Nee, deze vliegt de deur uit.

Eerste indruk (ratings, berichten, eerste tonen) was dat ik dit heel goed zou gaan vinden. Maar helaas. Dat eentonige zingen a la Malcolm Middleton (en vele anderen) verveelt me snel (Stuart Murdoch doet het ook een beetje maar die zet het zo in dat de minimale variaties in toonhoogte er des te mooier uitspringen; dat hoor ik hier helaas niet) en die herrie van Samurai Sword kan mij totaal niet bekoren. Ik hoor het geniale niet in deze muziek.

Nog een kans gegeven. 1,5 ster voor The Roots; dat kan niet kloppen toch? Dat zal wel de teleurstelling zijn geweest. Na herluistering moet ik echter concluderen dat het niks te weinig is. Het enige moment dat ik enigszins dacht: 'he, dit is redelijk' was opnieuw dat slotverse op The Dark. Verder is het een mengelmoes van nietszeggende tracks/stukken en tenenkrommend geneuzel. undun was een waardige afsluiter geweest van een weergaloze discografie. Dit is mijns inziens een grote smet hierop, met Tomorrow als gênante afsluiter daar weer van (kwaliteit groep 8 musical).

Goed, na gisteren weer te zijn opgevrolijkt door Organix, vandaag haar opvolger op de lade gelegd. The Roots zet duidelijk stappen ten opzichte van haar debuut; de instrumentatie is rijker, Malik B. (die blijkbaar soort auditie deed op The Session) wordt geïntroduceerd als the next best thing na Black Thought, Rahzel betreedt de arena met z’n beatbox en het productieteam is uitgebreid. Dit levert vooral een vliegende start op: na een reeds heerlijk intro knalt Proceed erin en tot en met de remake van Essawhamah? horen we hiphop van de allerbovenste plank. De chaos op Datskat, het prachtig soulvolle Mellow My Man, de battle tussen ?uestlove en Rahzel; het is allemaal smullen geblazen. Gaat deze plaat dan over het fantastische debuut heen? Dat net niet helaas. Vanaf Swept Away veer ik eigenlijk niet meer op, en met het wat weeïge Silent Treatment, het wat fletse The Lesson Pt. 1 ben ik al aardig ingedut als de op zich prettige (en later kenmerkende) Ursula Rucker-outro begint. De surprise op het einde had ook zeker niet gehoeven. Dus ja; hogere pieken maar ook een iets lagere ondergrens vergeleken met Organix. Maar negen sterren uit 2 is ook zeker niet onaardig. Binnenkort Illadelph Halflife weer eens doen; dat was mijn allereerste Rootsplaat

The Roots begonnen met drie waanzinnige platen aan hun discografie. Things Fall Apart was ietsje pietsje minder en met Phrenology en The Tipping Point was het echt ietsje minder, al kan gewaardeerd worden dat ze bij elke plaat weer wat anders uit de hoek kwamen. Toch was het de vraag of ze ooit hun oude niveau weer zouden aantikken. Game Theory geeft daar antwoord op: ja! Ook deze plaat heeft duidelijk zijn eigen sound, al is die moeilijker te beschrijven. Wat vooral opvalt tov bv The Tipping Point is dat de drums van ?uestlove weer veel meer op de voorgrond treden waarmee we ook weer horen waarom Organix al zo ontzettend goed was: die heerlijke synergie tussen die drums en die fantastische mc die Black Thought heet. Tegelijkertijd zijn de producties veel rijker dan op het oudere werk met ook tal van samples (Thom Yorke nota bene) en elektrische geluidseffecten. Het live-bandgevoel is er al lang niet meer. Absolute uitschieters zijn voor mij In The Music en Here I Come. Op die laatste horen we ook de vrucht van hun geëxperimenteer met rock op Phrenology. De nummers lopen ook heerlijk in elkaar over, met zat variatie maar toch natuurlijke samenhang. Zijn er dan geen minpunten? Jawel; Malik B. lijkt zijn flow een beetje te zijn kwijtgeraakt in zijn strijd met drugs (ging over hem toch; Water?). Bijna pijnlijk is zijn gehakkel op de verder zo prachtige titeltrack. Verder had Cant Stop This wel iets korter mogen duren. Maar het zijn kleine smetjes op een glorieuze terugkeer aan de absolute hiphoptop

Na twee grandioze platen, serveert het Rootsgezelschap met Illadelph Halflife klapper nummer 3 op rij. Opnieuw worden elementen toegevoegd aan het concept van de vorige plaat, waarvan de grote gastartiesten het meest in het oog springen: de ook pas op gang gekomen Common, grootheid Q-Tip en (op dat moment opkomende) soulsterren D’Angelo en Saadiq. De livesound maakt steeds meer plaats voor meer een studiogeluid met meer productionele effecten in de mix. Verder maken we hier voor het eerst kennis met de meer experimentele kant en veelzijdigheid van The Roots-crew, met een souljazzachtig slotstuk van de plaat. Dit alles gaat gelukkig niet ten koste van wat The Roots al zo ontzettend goed maakte: de wisselwerking tussen Malik B en BT tilt vooral de eerste helft van de plaat naar een bizar hoog niveau (op de tweede helft laat BT zien dit ook met Common en Q-Tip te kunnen), de drums van ?uesltlove blijven een prominente kwaliteit en ook is weer veel aandacht besteed aan de eenheid van de plaat, die opnieuw langer duurt dan zijn voorganger, met ook ruimte voor heel fijne intermezzo’s als ? vs. Scratch en Dave Vs. Us. Als ik heel kritisch ben, dan kan ik een miniem dipje halverwege de plaat aanwijzen met Concerto of the Desperado en Clones. Ik weet echter dat anderen deze nummers tot hun favorieten rekenen, dus het zal een kwestie van smaak zijn en niet van kwaliteit. Alles bij elkaar is deze worp nóg een stukje beter dan de voorganger en dat is een prestatie van formaat. De eerste complete voltreffer wat mij betreft. Ik ken zo snel geen andere artiest waarvan de eerste drie platen zo ongelofelijk sterk zijn. Helden.

Vijftien jaar later kom ik nog altijd tot dezelfde conclusie. Anno 1993 was dit weliswaar niet bepaald vernieuwend meer, en ook is het vrij sober in de zin dat er geen samples of scratches te horen zijn, maar de middelen die wel ingezet worden (drums, bass, piano, gitaar en natuurlijk rap) smelten samen tot een soort summum van wat hiphop tot dan toe is geweest. Vanaf het geweldige Pass the Popcorn tot de hemelse finale met eerst het vuige Common Dust en voorts het epische The Session, vliegen de hoogtepunten (Good Music, Grits, Essawhamah?, om er een paar te noemen) je om de oren. De plaat barst van het plezier en de no nonsense. Klassieker met hoofdletter K voor mij, zeker als je bedenkt dat het het startschot is van misschien wel de beste discografie binnen hiphop. Mijn 4,5 blijft fier staan.

De plaat van The Roots met de hoogste pieken maar ook de diepste dalen. De opener Rock You is meteen om de vingers bij af te likken; snoeihard en BT in topvorm. Het maniakale !!!!!! is op zichzelf natuurlijk waardeloos maar vormt een heerlijke brug naar het mellow Sacrifice. Rolling with Heat is ook nog best tof, al ben ik geen fan van Kweli. Thought @ Work is weer heerlijk, alleen omdat het vooral de grondleggers van The Roots, Questlove en Black Thought, hier de show duidelijk stelen. Voorts volgt de hit The Seed 2.0, die ik niet meer goed kan beoordelen omdat ik hem al veel te vaak heb gehoord. Vervolgens temporiseert de plaat met het prachtige Break You Off. Tot dan toe is dit eigenlijk een plaat van het hoge niveau dat we tot hier toe van The Roots gewend zijn geweest, met ook opnieuw weer een nieuwe insteek qua sound met crossovers naar rock, pop en r&b. Daarna wordt het helaas allemaal minder. Water is nog best te pruimen, ook het experimentele gekledder buiten de randjes op de tweede helft. Erger zijn het matige Quills en het niemendalletje Complexity. De nummers duren ook vrij lang en ik krijg de neiging om de plaat voortijdig af te zetten; geen goed teken. Een ruime voldoende is genoeg hier.

Na hun meest experimentele plaat, komt The Roots met The Tipping Point tegemoet aan een ieder die Phrenology iets teveel van het goede vond. Dit resulteert mijns inziens in het minst sterke album tot op dat moment van The Roots. Slecht is het nergens maar wel veel vaak gewoon niet zo sprekend. Het enige moment dat ik echt denk: “dit is echt premier league hiphop” als het ware, is bij “and it weighs a ton… etc”, Web dus. Wat is Black Thought daar heerlijk op dreef. Don’t say nuthin blijft ook geweldig maar heb ik ms gewoon te grijs gedraaid vroeger. Verder varieert het allemaal van ok tot goed, terwijl zeker de eerste drie platen varieerden tussen goed en fantastisch. Op dit moment zou je kunnen denken dat de magie van The Roots wat aan het uitdoven is. Gelukkig weten we dat er nog mooie oplevingen (tenminste 1) zouden komen .

Plaat nummer vier van The Roots, en de eerste die wat minder is dan zijn voorganger. Wat geen schande is natuurlijk. De plaat start erg sterk met puntige tracks en strakke raps. Echt van mijn sokken geblazen word ik echter pas bij Ain't Sayin' Nothin' New, met zijn heerlijke gelaagde productie en de fijne afwisseling tussen BT en Dice Raw. Met deze track start sowieso de beste fase van de plaat want ook Double Trouble en Act Too behoren tot het beste wat Thing Fall Apart te bieden heeft. Dat betekent dus ook dat we na Act Too het beste gehad hebben. Adrenaline! heeft nog wel lekkere energie maar de productie doet de rappers niet echt lekker uitkomen. Het geroemde You Got Me vind ik een sympathiek nummertje maar verder weinig bijzonder en bovendien valt het uit de toon met de rest van de plaat. Leuk hoor, Badu op je plaat, maar wel fijn als het ook een beetje past bij je plaat (wat met bv D'Angelo en Saadiq wel lukte op de voorganger). Als daarna het fletse en wat tamme Don't See Us komt, dooft de plaat echt een beetje uit. The Return of the Innocence Lost is op zich wel weer fijne outro. Die hidden track hadden ze beter achterwege kunnen laten. Al met al dus een wat mindere plaat dankzij vooral een (relatief!) zwakke tweede helft. Nipte 4* dankzij de sterke start en dankzij Ain't Sayin Nuthin New

Na het fenomenale Game Theory volgde het wat zwakkere Rising Down (dat vooral verpest werd door veel matige gastartiesten) en het tenenkrommend kazige How I Got Over waarin Dice Raw “de show steelt” en waarop ik meer de Jimmy Fallon-band hoor dan The Roots. Omdat laatste zo’n - voor mij - onbegrijpelijk hoge waardering kreeg, verwachtte ik ook weinig van deze plaat. Gelukkig is hier sprake van behoorlijk eerherstel. Muzikaal zit undun superstrak in elkaar waardoor de plaat als een geheel klinkt. Soms scheurt het een beetje tegen het kazige van zijn voorganger aan (bv tijdens het tweeluik Lighthouse/I Remember) maar het blijft allemaal net aan de goede kant van de tipping scale . Hoogvliegers zijn Other Side en Tipping Scale, al halen die het niet bij de prijsnummers van Game Theory. Rappend is het ietwat gezapig voor Roots of vooral Black Thought-begrippen. Het slotstuk van Sufjan Stevens is wat random maar wel mooi. Hierna was de koek echt op, en daar hoeven ?uestlove en z’n mannen zich zeker niet voor te schamen .

Gewoon naar de volle mep. In aanloop naar hun concert in Tivoli afgelopen juni flink veel The The gedraaid omdat ik hen (hem?) nog niet heel lang kende. Was daardoor ook een beetje verzadigd ervan. Het concert was wel boven verwachting sterk. Nu ik deze een paar maanden later weer draai, komt het meer dan eerder binnen hoe ontzettend strak dit is, zonder ook maar één nummer dat uit de toon valt. Het slotstuk van Uncertain Smile behoort wat mij betreft tot het allerbeste wat muziek in het algemeen te bieden heeft. De teksten fascineren ook en de zang van The man net zo zeer. Echt een wereldplaat, van begin tot eind.

Ps: de score betreft wel het oorspronkelijke album. Die bonustrack had niet gehoeven voor mij.

Je moet hier wel voor in de stemming zijn, maar als dat zo is dan is het genieten geblazen . Lekker dramatisch zonder over de top te gaan. Wat lichter en melodieuzer dan Interpol maar serieuzer en ruiger dan een Coldplay. En fijne stem die Andrews!

Ik begon zeer welwillend aan deze plaat, niet in de laatste plaats omdat ik Loaded ook een erg fijne plaat vind. De plaat begint ook nog veelbelovend, maar uiteindelijk duren die 33 en een halve minuut erg lang. Opeens wordt me weer duidelijk hoe moeilijk het is om een goede plaat te maken; ik kan eigenljik niet aanwijzen wat er mis is met dit album, maar het is gewoon niet goed. Blij dat ie voorbij is. Nooit meer luisteren.

Dit wilde ik graag heel goed vinden. Ben pas recent het oude werk van Missy gaan checken en dat bevalt me erg goed. De nummers die ik hier al van kende (Fat Rabbit, Here We Come) smaken me ook meer dan prima. Dus toen het intro er erg lekker in kwam, begon ik al te zinnen op een tirade over het belachelijke lage gemiddelde voor deze onderschatte parel. Maar helaas; naast intro/eerste track en de twee genoemde tracks, is het verder echt zoeken naar lichtpuntjes. En zoiets als Talking on the Phone is echt gênant slecht. Ik zet Da Real World straks maar weer op denk ik (al ben ik nu ook wat moe van de Timbo-sound vrees ik).

Met Top of the Hill en Hoist that Rag kent deze plaat misschien wel de beste start uit Waits’ discografie. Het op zich aardige maar veel te lange Sins of my Father haalt vervolgens alle energie eruit. Daarna komen er nog zat prima liedjes langs maar niks springt er meer uit voor mij. Ik weet niet of dat komt omdat het echt minder goed is of dat ik door Sins of my Father al een beetje verzadigd ben qua Waits. Jammer wel, want die start beloofde veel meer. Nu is dit voor mij een van de minste platen van de beste man.