Nadat ik recent College Dropout weer eens luisterde en blij verrast was dat deze geenszins tegenviel, heb ik Late Registration ook snel weer opgezet om tot een vergelijkbare conclusie te komen. Nu was Graduation dus aan de beurt. En ik had er zin in. Het album start ook prima met het prima Good Morning en Champion als warmlopertjes. Vervolgens knalt het heerlijke Stronger er in en zit de sfeer er echt goed in. Hoewel deze track natuurlijk wel erg sterk leunt op het sample van Daft Punk blijf ik toch onder de indruk van dit nummer. Bijvoorbeeld hoe die strings er tegen het einde aan nog onder komen. I Wonder kan me vervolgens ook nog wel bekoren, waardoor ik in mijn hoofd al bezig ben met de vraag of deze plaat niet ook gewoon vier sterren verdient. Dan volgt echter de eerste echte smet op het blazoen van Kanye. Good Life is vreselijk. Te druk, te kazig. Het slechtste dat Kanye tot dan toe heeft gebakken. Het grootste hoogtepunt moet dan gelukkig nog komen. Can't Tell Me Nothing is magistraal. Dat zijn van die tracks die eindeloos door mogen gaan. Hoewel anders, zie ik zo'n nummer in het spoor staan van My Way Home en We Mayor van Late Registration. Minder harde klappen maar meer voortdeinende producties.
Helaas is het dan goeddeels uit met de pret. Barry Bonds is best lekker, maar de raps vallen tegen. Drunk and Hot Girls is net als Good Life ondermaats. Flashing Lights is het enige bescheiden hoogtepunt van de tweede helft van de plaat. De rest gaat orenschijnlijk wat op de automatische piloot. Everything I am is gezapig. The Glory is Touch the Sky maar dan wat fletser. Homecoming is gênant en Big Brother wil graag iets als Last Call zijn, maar is dat niet. Nu de producties op deze tracks allemaal wat minder hoogstaand zijn, valt het op dat Kanye rappend toch wel echt wat weinig te bieden heeft. Met goede raps waren veel van de genoemde nummers nog absoluut de moeite waard geweest, maar Kanye levert die niet en ook de gastartiesten geven niet thuis op dat vlak.
Alles bij elkaar toch een tegenvaller dus. Graduation borduurde qua sound duidelijk voort op College Dropout en Late Registration maar dit spoor lijkt wat op te drogen. Wat dat betreft is het goed dat Kanye hierna het roer radicaal heeft omgegooid. Binnenkort gaat 808's and Heartbreak in de cd-lade.

Edit: ik zie nu dat Homecoming meeste voorkeursstemmen heeft. Dat vind ik dus volstrekt onbegrijpelijk.

Na eergister College Dropout voor het eerst in lange tijd met plezier weer eens geluisterd te hebben, gister en vanmorgen deze weer eens rondjes laten draaien. Deze stond mij bij als sterker dan College Dropout en tot en met het geweldige My Way Home werd dat helemaal bevestigd. Wat een geweldige start met het ingetogen en frisse Heard Em Say, het iets te drukke maar vermakelijke Touch the Sky, de banger Gold Digger, het fantastisch lome Drive Slow en daarna dus de prachtige vocalen van Scott-Heron met een Common op zijn best. Ook de skits van good old Bernie Mac passen prima in het geheel en zijn vermakelijk (het "broke, broke, fly broke" zing ik net zo hard mee als "she take my money").
Helaas is het na deze sterke start een beetje af en aan: Crack Music is een zwakke track, Roses weer zeer sterk, Bring Me Down weer matig, Addiction verslavend goed (te makkelijk) en de Diamond-remix aardig maar zwakker dan de reguliere versie. We Mayor en Hey Mama zijn beide weer fantastisch, Celebration matig en Gone ok. Als Diamonds weer begint, dan voelt het alsof de plaat eigenlijk al is afgelopen. Late komt er nog als prima maar niet onderscheidend nummertje achteraan.
Dit klinkt misschien wat kritisch allemaal en alsof de plaat me nu is tegengevallen, maar dat is niet zo. De goede tracks op dit album vind ik denk sterker dan op College Dropout. Het past in ieder geval nog wat meer in mijn straatje. Ik heb over nummers als My Way Home, Addiction en We Mayor. Die hebben een soort bezwerende producties die je niet hoort op College Dropout. Het album heeft ook een wat zwaardere toon dan de debuutplaat, en met nummers als Roses en Hey Mama weet Kanye voor het eerst ook te ontroeren. Dit is een plaat waarop hij zich meer bloot durft te geven. Dit maakt dat Late Registration, ondanks het feit dat het wat meer missers telt dan College Dropout, niet onder doet voor zijn voorganger. En ook heeft hij net als zijn voorganger de tand des tijds ruimschoots doorstaan .
Binnenkort gaat Graduation in de cd-lade.

Dit is inmiddels geschied. Doorgaans word ik milder in mijn beoordeling van een plaat wanneer die eenmaal op de plank ligt (niets menselijks is mij vreemd), maar dat is hier helaas niet het geval. Eigenlijk is alles nog wat zwakker dan ik mij herinnerde. Wat me nu ook vooral opvalt is dat Kanye rappend ronduit middelmatig is. Waar ik hem op College Dropout en Late Registration af en toe echt soepel hoor flowen, vind ik dat op deze plaat zeer beperkt. Weet iemand of er misschien sprake is van minder of andere ghostwriters? Of is hijzelf gewoon wat minder scherp geworden?
Ook productioneel klinkt allemaal wat gedateerd. Geen schande na 10 jaar, maar toch teleurstellend als je bedenkt hoe dit album ontvangen werd (de Sgt Peppers van deze generatie vonden sommigen...). Die uitsloverij met All of the Lights en al zijn gastartiesten wordt dan een beetje storend, als het uiteindelijk allemaal niet zoveel om het lijf heeft.
Enfin, voor mij is Kanye na zijn eerste twee worpen steady achteruit gegaan. Zijn talent schittert zo nu en dan absoluut nog door tussen alle middelmaat, maar het is te weinig om echt van onder de indruk te zijn.

Bijna elke keer als ik deze plaat opzet denk ik na enkele nummers: moet er niet een halfje bij? Rond Savior/Auntie Diaries (wat een fletse track..) ga ik echter denken: moet er niet een halfje af? Tot en met Silent Hill is dit opnieuw een ijzersterke plaat van Kendrick met stuk van stuk steengoeie tracks, die bovendien door merg en been gaan hier en daar. Daarna wordt het dus helaas rap minder. Een bijna 7 minuten durende track met niemand minder dan Beth Gibbons wekt hoge verwachtingen, alsof Kendrick zich zelf ook realiseerde dat de tweede helft van de plaat nog een opleving nodig had. Helaas is dit nummer welbeschouwd ook weinig bijzonder of interessant. Er had gewoon wat eerder een punt gezet moeten worden op dit ambitieuze album. De vier sterren blijft wel staan, maar het zijn wel vier sterren met een bijsmaakje, want er had meer in gezeten.

Opvallend laag gemiddelde voor deze sterke hiphopplaat. Ik vind het erg moeilijk vier favorieten uit te kiezen. Het intro met 1st en 2nd quarter is al ijzersterk en vormt met The MC een fantastisch geheel. I Got Next/Neva Hedda Gun houdt dit niveau moeiteloos vast. Heartbeat is bij contrast ietsje minder maar daarna volgt het prijsnummer Step into a World al die ik zoveel geluisterd heb vroeger dat ik het moeilijk vind nog objectief te beoordelen. A Friend is ook weer ijzersterk, H.I.P.H.O.P. (bij contrast opnieuw, want er is op zich niks mis mee) weer ietsje minder, maar de intermezzo’s die de opmaat vormen naar het heerlijke Blowe zijn weer erg fijn. Daarna moet ik toegeven dat het niveau iets lager ligt, al is bv Cant Stop, Won’t stop ook nog steengoed. Over Ya Head zie ik voor het gemak maar als het einde van de plaat. Het gitaarexperiment is immers slechts om te bewijzen dat ie dat ook kan (en zo slecht vind ik het trouwens niet) en die Puff-remix is officieel een bonustrack die natuurlijk niet had mogen bestaan (vind de productie best tof trouwens). Onder de streep blijft deze plaat bijna 30 jaar later nog fier overeind als laatste echte wapenfeit van The Teacher. Ik koester de plaat in mijn collectie .