Alles wat mooi en authentiek is aan de geweldige EP Black Part Love gaat hier verloren. De titeltrack van die EP is daar het meest schrijnende voorbeeld van met die lompe Scott Storch-achtige bassdreunen die alle subtiliteit eruit rammen. Ook Crazy Vibes is genant ('we hebben nog een lichtverteerbaar zomers deuntje nodig om op de radio te kunnen komen'). Er zat zoveel belofte in, maar ik heb het idee dat de verkeerde mensen op Selah hebben zitten inpraten. Erg jammer.

Hmm, het verveelt me juist onafgebroken. Qua rap is het ontzettend saai. Ook muzikaal niet boeiend. Niet best naar mijn mening.

De voorgaande lovende recensies voelen voor mij bevreemdend; hoe graag ik ook wil, ik kan deze Spinvis maar niet bijzonder vinden. Het klinkt mij voortdurend als Spinvis die Spinvis na doet. Waar dat hem in zit, vind ik heel moeilijk duiden. Zijn andere platen, in het bijzonder de eerste drie (Trein, Vuur en Dageraad vond ik ook al duidelijk minder), kunnen me diep roeren en geven me het gevoel direct in de ziel van Erik te kunnen zien, terwijl dit allemaal overkomt over als een verzameling kunstige liedjes en niets meer dan dat. Met best een paar mooie liedjes, in het bijzonder Je Begrijpt het Bijna, maar toch. Een contractplaat. Ik had er heel graag meer in gehoord.

The Veils maar dan een niveautje minder. Duurt ook wat te lang naar mijn mening maar slecht wordt t nergens.

Als dit klopt, dan is de waarde van deze plaat erg laag. Hoe zeer ik ook had gehoopt dat dit op zijn minst goed genoeg zou zijn voor 'Ik heb zin in Sufjan Stevens maar heb Michigan, Seven Swans, Illinoise, etc. allemaal al iets te veel geluisterd de laatste tijd'-momenten, moet ik helaas vaststellen dat ik dit grotendeels herrie vind. Hier en daar echt wat aardigs (hoor er wat Sparklehorse in ook) maar over de gehele lijn gewoon niet goed genoeg. En als je net denkt dat de plaat sterk afsluit met het aardige Ya Leil en de prachtige titeltrack, krijgen je oren op hun donder met Satan's Saxophones. Nee, dit is niet meer dan een valse start van zijn geweldige discografie.

Sufjan op zijn best. Baal wel een beetje van die twee versies van de titeltrack. Beide zijn hartstikke mooi maar zo relatief kort op elkaar is wat te veel van het goede. Verder stuk voor stuk geweldige stukken muziek. Het mist wel de samenhang en diepgang van zijn reguliere platen. Niettemin mag deze niet ontbreken op de plank van Sufjanfanaten. Daarom erg blij dat ik 'm heb

Ik heb deze plaat nu zo'n acht jaar lang in bezit. Het was mijn eerste Sufjan Stevens. Hierna volgden eerst Carrie & Lowell, toen Seven Swans en ten slotte Michigan. Ik ben groot fan geworden en The Age of Adz,The BQE en de kerstcd prijken bovenaan mijn verlanglijstje. Echter, dan komt vooral door de andere drie platen die ik noemde; de vonk is bij deze plaat nooit helemaal overgeslagen. Waar op Michigan en Seven Swans nauwelijks een iets minder dan beeldschone track is te vinden, zou ik dat predicaat hier eigenlijk alleen op Casimir Pulaski Day willen plakken (wat dan ook meteen fantastisch is!). Daarnaast is er zat meer moois te ontdekken, met Chicago en Jacksonville als usual suspects, maar echt in vervoering brengen zoals het gros van de nummers op de twee voorgangers doet: nee. Het is me allemaal iets te vol gestopt allemaal, waardoor er niks echt uitspringt. Verder dan een krappe vier sterren kom ik dus niet en langzaam begin ik de hoop op te geven dat dat nog komt.

Ik lees veel vergelijkingen met Illinois. Logisch, alleen al als je naar de naamgeving van de tracks kijkt. Zelf kende ik alleen Seven Swans en Carrie & Lowell naast Illinois. Seven Swans vind ik duidelijk de mooiste van die drie en ook Carrie & Lowell bevalt me beter dan Illinois. Illinois kent prachtige tracks, maar als geheel is het me teveel van hetzelfde en te lang. Deze Michigan komt mij voor als de ideale mix van Seven Swans en Illinois. Het type tracks als Holland, Oh God, Where Are You Now? en Vito's Ordination Song vind je niet op Illinois en juist die vind ik het mooist. En de meer Illinois-achtige nummers bevallen me ook beter als ze ingebed zijn in die wat rustigere nummers. Ben dus zeer in mijn nopjes met deze nieuwe aankoop. Ik herken me overigens ook niet in de stelling dat er 'mindere nummers' op deze plaat staan, vind alles van constant hoog niveau.