Best leuke muziek. En verrassend natuurlijk dat het over de gehele albumduur - op een paar kleine uitzonderingen na (Fuck it I love you wat vooral vocaal minder is) - een bepaald niveau weet vast te houden; dat lukt de meeste popartiesten niet. Dat niveau varieert van mooi tot heel mooi maar echt interessant wordt het nergens. Meestal vind ik de eerste helft van de nummers het meest boeiend; de tweede helft gebeurt er weinig nieuws meer en begint het al een beetje te vervelen. Zo begint de afsluiter prachtig maar kabbelt het zo door dat het album toch wat teleurstellend wordt afgesloten. Dat toontje hoger op het einde is te weinig.

Ik vind de eerste twee platen van Cohen prachtig. Heb deze al heel lang in bezit en met aardige regelmaat geluisterd in de verwachting dat ik dit ook heel mooi zou gaan vinden maar na al die jaren kan het me matig bekoren. Het begint mooi met Avalanche maar het gebrek aan melodie begint me na een tijdje tegen te staan. Als Leonard op een gegeven moment ook wat vals begint te zingen, begin ik het zat te worden. Doe mij maar weer wat liedjes uit een kamer of het geweldige slotstuk van zijn oeuvre. Deze laat ik voorlopig even links liggen.

Lange tijd vond ik dit een onderschatte plaat. Hogere ondergrens dan zijn beroemde voorgangers. Tegelijkertijd ook minder voor de hand liggende hoogvliegers maar daarmee wel een uiterst consistente plaat van degelijk tot goed niveau. Maar gisteren was het opeens weg. Saai en kazig. Het kon me niet meer bekoren. Echt slecht wordt het nog steeds nergens maar de bovengrens ligt ook nauwelijks boven een zesje. That Don't Make it Junk haalt misschien wel een 7.

Nog geen honderd stemmen en slechts 2 berichten de afgelopen tien jaar. Dit album verdient meer. Ik begrijp alleszins dat Madlib gewoon nog zoveel toffe dingen heeft gedaan hierna, dat dit meesterwerk een beetje naar de achtergrond is verdreven. Tijd om wat welverdiende aandacht te geven. Lees niels94 z’n bericht, corrigeer het stuk over Verbal Experiments met dat dit nummer juist een van vele hoogtepunten is en merk bovendien op dat het album ondanks de lange duur geen moment verveelt. Juist het stuk vanaf Likwit Fusion is zo goed, dat het einde gevoelsmatig te snel nadert. Man, zo’n stuk als 20 Questions; zo kort maar zo episch tegelijk; echt hogeschoolhiphop dit. Dit doet niet onder voor The Unseen en/of Madvillainy. Niet veel in ieder geval.

Dit wordt alleen maar beter met de tijd. Garden knalde net door de woonkamer en laat iedereen verbluft achter. En dan moet An Artist's Song nog komen... Echt prachtig allemaal.

Met hoge verwachtingen en veel welwillendheid aangeschaft maar kan niet anders zeggen dan dat het me vies tegenvalt. Er is niks storends maar mijns inziens ook niks verheffends. Een bijzondere sound, ja, maar niet per se een heel mooie. En zeker een album lang niet interessant genoeg. Gaat voorlopig de kast in. Over een tijdje weer nieuwe kans.

Kan me totaal niet bekoren; ik heb het meerdere malen geprobeerd. Vind het erg inspiratieloos overkomen allemaal, alsof ze veel te snel tevreden was met een liedje. Elke keer weer volgens zelfde format, zonder uitdaging te zoeken. Er is ook geen enkele track die me in het bijzonder bij blijft. Vind haar stem ook weinig bijzonder, net zozeer als dat de teksten nietszeggend zijn. Eigenlijk is er niets aan deze muziek wat me echt aanstaat. Snap ook niet goed waarom dit zo goed scoort ten opzichte van andere genregenoten. Kan dit makkelijker serieus nemen als parodie op blues / country dan als serieuze blues/country-plaat.