Als Too Long begint, vind ik het eigenlijk wel lang genoeg geduurd hebben. Dat het saaie Too Long me dus veel te lang duurt moge duidelijk zijn. Laten we het houden op een grapje van onze gehelmde beatbakkertjes. Harder, Better, Faster, Stronger is echt echt lekker. De rest schiet een beetje heen en weer tussen vrolijke deuntjes (One More Time), relaxte deuntjes (Veridis Quo) en nietszeggende deuntjes (Face to Face - en dan moet Too Long dus nog komen....). Zo sprokkelen ze een heel lichte voldoende bij elkaar. Ik zou wel eens wat bekwame rappers los willen horen gaan op enkele van de tracks, zoals High Life. Dat had de boel misschien voorzien van de nodige energie.

Ongelofelijk: ook dit is een geweldige klasbak. Ik had niet durven dromen dat dit - ondanks meneer Rossen - een Grizzly Bear-waardige plaat zou zijn maar dat is het wel! In het boekje zie ik nu overigens ook dat eigenlijk alleen Ed Droste ontbreekt maar dat Taylor en Bear ook gewoon van de partij zijn. De sound is dan dus ook onmiskenbaar Grizzly Bear al heeft het - zoals al hun platen - ook een duidelijke twist. Dit album is relatief speels en wat kleiner opgezet. Minder zwaar qua sound (nog niet erg bij de teksten stil gestaan). Wat lichter te verteren dus wat erg fijn is want hoezeer ik ook gaan ben van Grizzly Bear: ik ben er niet altijd voor in de stemming. Deze plaat biedt op die momenten dan een mooi alternatief. Het is echter ook wel de reden dat ie het nooit helemaal zal halen bij een Yellow House, Veckatimest of Shields maar dat kunnen maar weinig platen zeggen .

Allemaal erg sympathiek maar wel heel veel van hetzelfde. De stem van Dusty is erg eigen wat leuk is maar door dat vrijwel elk nummer weer op dezelfde formule is geijkt, gaat het allemaal toch snel vervelen. Eigenlijk heb ik t na drie nummers wel gehoord en dan duurt het gevoelsmatig nog erg lang (terwijl het een erg korte plaat is). Valt flink tegen dus.