Na het onthutsend zwakke Be Here Now, had Oasis via The Masterplan al bewezen dat het niet afgeschreven moest worden. Vergeleken met die b-kantjes is dit opnieuw een tegenvaller. Maar vergeleken met Be Here Now bijna een glorieuze comeback, vooral de eerste helft van de plaat. De opener Fucking in the Bushes zet een heerlijke toon, gevolgd door het al even fijne Go Let it Out. Who Feels Now zorgt voor de prettige temporisering en afwisseling die Be Here Now zo ontzettend ontbeerde. Op het geweldige Gas Panic! na hebben we alle sterkste stukken dan helaas al gehad. Zonder dat het slecht wordt, kabbelt het album wat voort zonder nog echt indruk te maken. Maar goed, eerherstel is daar maar met The Masterplan is het achterhoofd blijft het een mysterie hoe de mannen tot hun liedjesselectie kwamen voor de studioplaten.

N.a.v. Johnny Marr's greatest hits-draad, deze weer eens afgestoft en opgezet om vervolgens te worden weggeblazen! Man, dit rijpt goed. Ik was vroeger al lyrisch, maar kan nu nauwelijks nog een zwakker moment aanwijzen. Als het moest dan valt het oordeel op West Savannah en Mamacita maar tegelijkertijd zou ik die tracks ook niet willen missen. Het valt me ook weer op hoe erg dit album in balans is. Het niveau van 2 t/m 6 is echt onwaarschijnlijk hoog. Daarna vormt Slump een heerlijke laidback schakel naar het ietwat getemporiseerde tweede deel van de plaat met de lang uitgesponnen Spottieottiedopalycious en natuurlijk het prachtige Liberation. Deze tracks duurden me vroeger wat te lang, maar met de jaren komt het geduld ;p. Ik vind ze prachtig. En ik ben erg blij dat hier de versie van Da Art of Storytelling zonder Slick Rick op staat. Al met al gewoon het volle pond waard dus. Mijn eerste Outkast, ook wel een van eerste platen denk ik, en nog altijd een van mijn beste .

Telkens als ik dit album opzet, denk ik na een handvol nummers dat de plaat eigenlijk niet onderdoet voor het latere werk en dat mijn waardering omhoog moet. Maar aan het einde weet ik weer waarom ik dit ‘slechts’ 3,5 ster waard vind. Te veel iets te lange niet onderscheidende nummers met bovendien ook paar matige features vanuit Goodie Mob. Hoor veel mensen positief over Funky Ride maar dat is me te melig, te langdradig. Lees net dat ik zo’n vijftien jaar geleden Hootie Hoo een van de slechtste tracks vond maar die kan ik nu juist iets beter waarderen. Enfin, niks mis met deze plaat maar zeker niet OutKast op z’n best.

Na drie waanzinnig goeie platen waarvan laatste onder absolute mijlpalen van de hiphop geschaard mag worden, lijkt OutKast die lijn op Stankonia aanvankelijk moeiteloos door te trekken. Met Gasoline Dreams wordt het feest knallend geopend waarna de ene na de andere knaller je om de oren vliegt. De hits So Fresh So Clean en Ms Jackson spreken uiteraard tot de verbeelding maar Snappin & Trappin doet mede dankzij een beestachtig harde Killer Mike daar niet voor onder. Dit alles - behoudens wellicht het melige I’ll Call Before I Come - bouwt op tot het monumentale B.O.B.; elk aspect van die track is fenomenaal. De energie waarmee de muziek je kamer in knalt, Andre die met z’n vers daar nog overheen gaat met waanzinnige rijmschema’s, dat koortje voor het refrein, de tweede vers nu van Big Boi met de instrumentatie die deels wegvalt en daarmee perfect bij zijn vers aansluit, de gitaarsolo en het magistrale outro; alles klopt aan dit meesterwerk. Is Stankonia als geheel dan ook weer een nieuw meesterwerk dat zelfs Aquemini de maat gaat nemen? Ook Xplosion is met een heel fijne B-Real erg sterk, maar daarna raakt helaas de klad er (flink) in. Het al aangehaalde melige I’ll Call Before I Come krijgt met We Luv Deez Hoes een flauw broertje en veel vallen veel nummers gewoon niet echt op. Humble Mumble is nog best sterk en eigenlijk is niks slecht maar de focus en scherpte van de eerste helft (en van de eerste drie platen) ontbreken volledig. Alsof het gegroeide zelfvertrouwen is doorgeschoten naar gemakzucht. Heel jammer want dit had de potentie hun beste werk te worden. Nu is het de minste plaat in hun discografie tot dan toe.