Ik heb het lang geprobeerd, maar kan niet ontdekken wat hier zo uitzonderlijk goed aan is. Veel prima songs. Nooit fantastisch (muv One allicht). Veel gaat ook onopgemerkt aan me voorbij; het kan mijn aandacht niet vasthouden. Mysterious Ways doet me even opveren, omdat het refreintje lekker mee te brullen is. Op een gegeven moment merk ik dat de cd is afgelopen. Het enige dat dan beklijft is dat ik weer iets anders dan U2 wil luisteren. Drie-en-een-halve ster is gul als je dit bericht leest. Maar lager kan ik ook niet gaan, aangezien het nergens slecht is. Ik ga het zeker zo af en toe nog eens proberen met deze plaat, maar de hoop dat er ooit een klik ontstaat tussen mij en Achtung Baby is eigenlijk wel opgegeven..

Plaat na lange tijd weer eens geluisterd zowel gister als vandaag en valt vies tegen. Eigenlijk vind ik alleen Still Haven’t Found geweldig. Nummers als Trip Through Your Wires vind ik te makkelijk en Exit irriteert me, te veel alle registers (van The Edge) open en te weinig beheersing. Daarbij heb ik dit als album altijd al weinig samenhang vinden hebben, in tegenstelling tot het geweldige Unforgettable Fire. Nu de liedjes me ook meer tegenstaan blijft er niet zoveel meer over helaas..

Wat mij betreft steekt deze plaat met kop en schouders boven de rest van de U2-discografie uit. Volwassener (of beter: gerijpter) dan alles wat er aan vooraf ging en rauwer, primitiever en minder zakelijk/'bedacht' dan alles wat erna zou komen. Niet dat alles ervoor en erna niet de moeite waard zou zijn, maar meer dat The Unforgettable Fire gewoon uitzonderlijk goed is. Dat wordt - het zou ook eens niet - vooral gepersonifieerd door Bono, die op het absolute top van zijn kunnen en met de vrijheid van iemand die zingt voor zichzelf, binnenkomt zoals hij dat - in ieder geval bij mij - niet eerder gedaan had en ook niet meer zou doen (wel op enkele uitschieters op de overige platen maar niet meer een geheel album lang). De invloed van Eno en Lanois is duidelijk hoorbaar en die geeft naar mijn idee Bono de ruimte meer ambient liederen te schrijven/zingen waardoor hij dichter blijft wat hij wil bezingen, minder gestoord door melodielijnen of standaard songstructuren.
Ik snap het in mijn ogen overdreven enthousiasme rondom The Joshua Tree en Achtung Baby niet goed, maar dat hoeft ook niet. Ik zal mijn leven lang dankbaar zijn voor deze plaat (en zo nu en dan die andere platen weer een kans geven) en dat is meer dan genoeg .