Mwah. Nergens spannend. Sommige tracks zijn wel relaxed, andere zijn wat saai en sommige domweg matig (e.g. God Bodies, Wanna Be). Waar ik nog had kunnen twijfelen tussen een nipte voldoende of nipte onvoldoende, maken de irritante skits deze keuze makkelijk.

Na al die talloze pijnlijke pogingen van hedendaagse artiesten om meeliftend op de soulrevival de 'oude' sound weer terug te brengen - soms zelfs via schaamteloze covers - was ik in de veronderstelling dat je dat gewoon niet moest proberen; of kom met een nieuwe soulsound of blijf met je poten van soul af want je lastert de helden van vroeger (Ja John Legend, ik heb het tegen jou). Michael Kiwanuka waagt zich er ook aan (niet dat er zoveel risico in schuilt; het publiek pikt al die slappe aftreksels immers) en zowaar, het kan: een oprechte plaat met een eigen en ook klassieke soulsound. Een beetje Otis, een beetje Sam en een beetje Bill, maar vooral Michael. Mindshifter heeft natuurlijk een punt: het is veilig. Over het algemeen gaat er bij mij ook iets kriebelen als alles zo gelikt is en binnen de lijntjes blijft, maar als het zo ontzettend subtiel, met gevoel en oprecht wordt uitgevoerd dan valt het evenwicht meteen ook vol de andere kant op. Fantastische plaat, zeker geen garantie voor de toekomst want als Kiwanuka zo doorgaat blijft ie zich op glad ijs begeven, maar voor Home Again is hij glansrijk geslaagd en mijns inziens de eerste hedendaagse artiest die de klassieke soul eer aan doet.

Tjonge wat is dit matig. Zelden een artiest gehoord die zo graag hetzelfde trucje wil herhalen. Voegt helemaal niets toe aan, nee, doet zelfs afbreuk aan Sigh no more. Gaat dit zo door op alle nog volgende platen? Dit gaat snel door naar de kringloop in ieder geval. Matig matig matig.