Mwah. Doet inderdaad sterk aan The War on Drugs denken. Laatste doet me weer denken aan Dire Straits met het belangrijke verschil dat het wat spannender is. Op deze plaat ontbreekt het aan spanning. Het is allemaal erg voorspelbaar. De nummers onderscheiden zich nauwelijks van elkaar. Als je je erop gaat concentreren, gaat het zelfs irriteren. Met Daily Battle als dieptepunt.

Soms wel ok (opener bv) maar meer diepe dalen met Longer Boats en On the Road to Find Out als meest irritante voorbeelden. Ik trek zijn stem naarmate het album vordert ook steeds slechter, en zo'n lange plaat is het niet. Zoiets als Into White komt op mij over als een slaapliedje uit een Disneyfilm, zo tam en zoet. Ben blijven hangen om Father and Son nog te horen; die zou erg mooi moeten zijn maar ik ben z'n stem dan al zo zat dat ik ook hier niet meer van kan genieten. Gelukkig is de titeltrack snel afgelopen .

Waar ik recent wat milder ben geworden richting X&Y en ik dus met goede hoop deze weer eens opzette, is het hier huilen met de pet op. Dit is het Coldplay dat ik spuugzat ben geworden door de jaren heen. Dus ja, wat Michiel Cohen aangeeft; klaar mee.

Niet zo veel minder dan zijn voorgangers als de becijfering doet vermoede (niet in de laatste plaats ook omdat Parachutes mijns inziens wat overschat wordt). Wat minder akoestisch en meer stadion, maar daarmee niet meteen minder. Speed of Sound is wat vervelend maar dat geldt ook voor Clocks; hoort een beetje bij Coldplay om iets uit te schieten richting poppy. Verder gewoon sterke popplaat dat zeer aangenaam in het gehoor ligt zonder (snel) te gaan vervelen.

Hoge pieken, maar ook aardig wat middelmaat. Cold Blooded is Common en Soulquarians op zijn sterkst. Sowieso is het begin sterk. De klad komt erin vanaf Funky for You en The Questions (zullen we een nummers maken met heel trage raps vol open deuren!?). A Film Called is nog zo'n inspiratieloze dip. Nag Champa maakt vervolgens gelukkig weer een hoop goed. Daarna kabbelt het album aardig uit, maar opveren doe ik niet meer. A Song for Assata is nog het beste, maar onderscheidt zich zeker niet ten opzichte van het vele briljante werk dat in die periode uit de Soulquarianskoker kwam. Nee, dan toch echt liever Electric Circus; een stuk spannender.

Ik hoor trouwens geen D'Angelo op Ghetto Heaven maar Macy Gray; hoe zit dat?

Ik heb een nieuw keyboard met allemaal verschillende ingebouwde geluidjes waar ik lekker eigenzinnig mee kan doen!
Dit is me echt te wazig en uiteindelijk gewoon irritante ruis. De opvolger en voorganger kan ik een stuk beter hebben.

Ontzettend saai en inspiratieloos. Soms wijkt het iets af van de voor de hand liggende tonen waarmee het misschien niet meer saai is maar gewoonweg niet mooi. Ik kan me voorstellen dat delen zich goed lenen voor onder een film maar als muziek an sich scoort dit voor een dikke onvoldoende.