Waar het trio zo’n dertig jaar geleden als punkband begon, staan de Beastie Boys sinds jaar en dag te boek als één van de grootste hiphopformaties die de wereld ooit heeft gekend. En die de wereld nog steeds kent, want onlangs is het achtste studioalbum Hot Sauce Committee Part Two verschenen, liefst vijfentwintig jaar na het debuutalbum Licensed to Ill: een tijdspanne die hen tot één van de langst actieve artiesten in de hiphopwereld maakt. Ergens tussen die twee genoemde platen in verscheen Ill Communication, een album dat door velen als de hoogste piek van dit blanke hiphopgezelschap wordt gezien.

Na het grootse succes van het weliswaar baanbrekende maar kwalitatief niet bijster hoogstaande debuutalbum, brachten de Beastie Boys achtereenvolgend Paul’s Boutique (1989), Check Yo Head (1992) en Ill Communication (1994) uit. Laatstgenoemde plaat kan worden gezien als de gulden middenweg van al zijn voorgangers: zowel de rock van Licensed to Ill, de experimentele en warme sound van Paul’s Boutique als de rauwe en compromisloze hiphop van Check Yo Head zijn op het door het trio zelf ingespeelde Ill Communication terug te horen.

Het album gaat met ongekende energie van start. Nummers als Sure Shot, B-Boys Makin’ with the Freak Freak en Root Down kennen een groot headbanggehalte, gecombineerd met briljante samples. Subtiliteit lijkt doodzonde nummer 1 bij het aanhoren van de snoeiharde snares, kicks en raps. De grootste energiepiek is zonder twijfel het legendarische Sabotage. Met slechts twintig seconden kent het nummer misschien wel de snelste climax uit de muziekgeschiedenis. Een gitaarrifje bouwt de spanning op, de sporadische drums onthullen iets van wat komen gaat en een tweede elektrische gitaar gecombineerd met het door Mike D uitgeschreeuwde “I can´t stand it” maken vooral de start van Sabotage tot een unieke luisterervaring.

Pas bij de samenwerking met Q-Tip op Get It Together is er op Ill Communication enige vorm van temporisering te bespeuren. Hoewel de bas nog steeds erg zwaar is, ligt de nadruk voor het eerst op de raps van de MC’s die elkaar speels afwisselen, waarbij Q-Tip met zijn laidback stemgeluid de show steelt. Die temporisering zet door met één van de vele instrumentale tracks die het album rijk is. Het betreffende Sabrosa geldt als sterke brug naar de volgende track, zoals alle instrumentale nummers de bonte verzameling van genres en stijlen aan elkaar weten te lijmen. Tibetaans Boeddhistisch gezang, snoeiharde punk en lome funk zijn zo maar even drie van de vele extremen die de tweede helft van Ill Communication kenmerken. Diversiteit neemt het op de tweede helft dan ook over van energiek als kernomschrijving.

Hoewel het gepassioneerde geschreeuw en gespuug van MCA, Ad-Rock en met name Mike D meer dienen ter ondersteuning van de instrumentaties dan andersom, proberen de heren tijdens dit muzikale spektakel zo af en toe ook nog een boodschap mee te geven. Zo krijgen we op Bodhisattva Vow wat mee van de spirituele ontwikkeling die de mannen doormaken en ook op The Scoop is te horen dat de jongens volwassen zijn geworden en geduld hoog in het vaandel hebben staan. Nochtans staat de kwaliteit van de teksten in schril contrast met die van de muziek. En dat is eigenlijk maar goed ook, aangezien de muziek veel te interessant is om je op de teksten te willen focussen.

Zo is op Ill Communication eigenlijk alles te horen wat de Beastie Boys zo uniek maakt. Veelzijdig, inventief, creatief, subtiel, bombastisch, gestoord: het zijn allemaal adjectieven die je te binnen schieten als dit plaatje door de boxen knalt. Ill Communication is het resultaat van de inspanning van drie rasartiesten met een freepass om te doen wat ze willen. En daarmee is het een must voor niet alleen alle hiphopheads maar voor muziekliefhebbers in het algemeen.

Reeds verschenen op Hiphopleeft.nl

Wat mij betreft de beste van B&S dankzij de afwisseling die hier met vooral het heerlijke Electronic Renaissance wel aanwezig is, waar dat op overige platen vaak ontbreekt. Ook My Wanderings Days are Over behoort tot mijn favorieten met prachtig outro.

Te direct. te vol. Zal live wel gaaf zijn, maar door mijn speakers maakt het weinig indruk.

Wat sommigen passie noemen, noemen anderen geschreeuw. Wat sommigen rauw noemen, noemen anderen schor. Ik hoor als het op Janis aankomt vrees ik bij de 'anderen'. Schor geschreeuw dus en veel te aanwezig. Het leidt af van de muziek in plaats van die te versterken. Als ik er live bij zou zijn geweest dan zou ik geneigd zijn geweest om te vragen of mevrouw Joplin even stil kan zijn, zodat ik de muziek kan horen. Als vervolgens ook de gitaren alleen nog maar gaan krijsen, zoals bij Ball & Chain, ben ik echter de zaal uit. Niet mijn kopje koffie dit, sorry mensen.

Individueel geweldige artiesten maar ze versterken elkaar helaas niet. Zoiets als I Want to Go to the Beach is gewoon matig. De nadruk lijkt eerder te liggen op interessante muziek willen maken dan op daadwerkelijk iets willen uiten via muziek, terwijl het juist dat laatste is wat deze artiesten zo bijzonder maakt normaliter. Er zitten ook mooie liedjes tussen hoor (de opener onder andere) maar het gros is ruim onder het niveau dat je verwacht bij deze namen. Vind ook de stemmen niet per se mooi samen. Mislukt project als je het mij vraagt.

Phoe, wat een tegenvaller dit. Ik heb niks met die ijle stemmetjes en nog minder met geroboticeerde stemmetjes. Muzikaal ook onprettig met de bliebjes en gebrek aan melodie. Origineel? Mwah. Erg in lijn met wat hip is en dan nog wat rauwer. Zeker niet doorsnee maar ook niet bijster authentiek. Dat hoeft natuurlijk ook niet, maar dan moet het op zijn minst aangenaam klinken ;p. Misschien gewoon niet mijn kopje thee.

Doet mij denken aan Pink Floyd, al is het wat 'rockender'. Pink Floyd vind ik alleen goed als het echt heel goed is. Zodra het onder een bepaald (nog steeds vrij hoog) niveau zakt, vind ik het al snel vervelend worden (diepgang wordt sentimentbejag, zorgvuldig opgebouwd wordt traag, etc.). Ik ben bang dat deze Riis voor mij als een aardig goede Pink Floyd is en daarmee dus niks. Ik hoor de kwaliteit wel, maar ik luister er niet graag naar. Al heeft het voor op bv. Amused to Death dat het niet pretentieus over komt.

Ik vind zelfs Endtroducing.. vrij saai dus de kans dat ik hier enthousiast van zou worden is daarmee al wat klein. Toch werd ik blij verrast door de frisse start. Dit niveau wordt echter niet volgehouden. Een nummer als Road Rage Breakdown is op zich relaxte instrumentatie (trage beats zijn al snel relax) maar als luistermuziek echt te saai. Leuk in een barretje als je druk aan het kletsen bent, maar muziek is voor die setting sowieso al snel ok. Een voldoende lijkt me genoeg voor dit sympathieke plaatje.

Nee, ik kan hier niks mee. Orange! Nooit iets verrassends, alles kabbelt, steeds diezelfde kicks met wat futuristische soundscapes eroverheen. Orange! Niets voor mij.

Vol punt er af. Ik blijf steeds maar denken dat bij herluistering op het goede moment het kwartje valt ofso, maar elke keer valt ie tegen. Sarah en Joey zijn ontzettend zeurderig en langdradig. Emmylou Harris helpt daarbij bepaald niet, nooit gesnapt wat mensen mooi vinden aan haar stem. De harmonica is ook veel te dominant op dit album naar mijn smaak. Dus nee, bepaald niet mijn favoriete Dylan. En dat zo kort na mijn favo Blood on the Tracks. Vreemd, maar het is niet anders.

Als je binnen een half uur al weet te vervelen dan gaat er iets verkeerd. Eigenlijk is alleen de opener geslaagd. Verder is het ofwel vaag geëxperimenteer ofwel nietszeggend gezapig (cf. de afsluiter). Hun optreden op Lowlands vlak na uitkomen van For emma blijft een fantastische herinneren, in hun korte broekjes, wilde haar en vooral prachtige muziek. Sindsdien is alles wat ik van ze gehoord heb tegengevallen...

Nadat hun debuutplaat me kort geleden al wat tegenviel bij herluistering na lange tijd valt deze mijns inziens nu helemaal door de mand. Die iets vervormde kopstem kan me niet bekoren. Verder zitten de songs ok in elkaar maar nergens echt bijzonder. Vooral ook weinig verrassend, allemaal erg comfortabel waardoor het juist gaat jeuken na een tijdje. Ik moet zeggen dat ik de teksten niet echt mee krijg dus daar kan ik weinig over zeggen. Dus nee; Bon Iver is voor mij geen blijvertje maar slechts een leuke herinnering aan periode van zo’n drie jaar waarin deze muziek om een of andere reden goed bij me aansloot maar waar ik nu erg lauw onder blijf..

Kwam hier via het Gisteren gezien...-topic terecht. Daar kwam ook al voorbij dat Ilse DeLange dit geweldig vindt. Toen had ik eigenlijk al af moeten haken. In My Song komt alles langs wat me ook vreselijk stoort bij DeLange. Al te recht toe recht aan qua instrumentatie en van dat gepassioneerde zingen waar ik de kriebels van krijg. Er zitten ook betere liedjes bij hoor, maar op zijn best wekken de liedjes geen irritatie. Niet mijn stijl zullen we maar zeggen

Gaat toch wel erg snel vervelen. Iets te licht, nietszeggend en totaal niet spannend. Draai hem eigenlijk nooit meer en als ik hem draai dan valt het weer tegen. Terwijl ik er ooit zo mee in mijn nopjes was...