Tot en met nummer 9 is dit gewoon een heel degelijke R.E.M.-plaat, maar de laatste twee tracks zijn R.E.M.-omwaardig. Op een plaat van nog geen 35 minuten moet je het niveau over de hele lijn hoog weten te houden. Een zesje is daarom meer dan genoeg voor dit dipje in hun oeuvre.

Tussen het fenomenale Lifes Rich Pageant en eveneens fenomenale Green door, is dit Document voor mij teleurstellend. De energieke ruige drive van zijn voorganger ontbreekt evenals het vollere popgeluid van zijn opvolger. Dit is 'slechts' een verzameling prima rocksongs. Briljant wordt het echter nergens. Samen met Reckoning de minste broeder tot dan toe van deze fantastische band.
Indrukwekkend ook trouwens hun productiviteit in deze jaren: zes platen in zes jaar tijd!

Hele bak beter dan zijn wat teleurstellende voorganger. De opmaat naar het geweldige Lifes Rich Pageant, maar doet er nauwelijks voor onder. De scherpte is terug, het rauwe ook maar af en toe heerlijk harmonieuze songs zoals het prachtige Wendell Gee. Dit is het R.E.M. waar ik verliefd op ben geworden .

Het laatste jaar beetje bij beetje steeds meer fan geworden van R.E.M. Al langer stond AFTP hoog op mijn lijstjes. LRP stond lang alleen op mijn mp3-speler en op een of andere manier viel het kwartje daarbij niet. Toen die in de cdlade ging veranderde dat. Sindsdien nog acht platen van ze aangeschaft en waar zelfs de op deze site laagvliegers als Monster en vooral Up me uitstekend bevallen, valt deze plaat - waar ik echt naar uitgekeken had - flink tegen. Losing My Religion blijft briljant maar past beter op hun In Time-compilatie dan hier na het vervreemdende Radio Song. Endgame is prima maar duurt te lang, Shiny Happy People heb je na drie a vier keer wel gehoord, Belong zou het prima doen tussen een aantal echt goede tracks maar heeft zelf te weinig substantie om het niveau weer omhoog te krikken en Me In Honey is de perfecte afsluiter van deze plaat: ok, maar weinig bijzonder.
Eigenlijk vind ik van dit album alleen Losing My Religion, Low en Country Feedback hoogvliegers. Het komt me voor alsof de band gewoon wat ongeconcentreerd was hier. Als je dit hebt gehoord is het moeilijk voor te stellen dat ze een jaartje later met zo'n compleet en grootse plaat als Automatic for the People zouden komen. Misschien waren ze zelf ook geschrokken van dit eindproduct en hebben ze er toen voor de vervolgplaat extra de schouders eronder gezet. Enfin, het blijft een voldoende, maar dat is dan ook voldoende hiervoor.

Hoe graag ik ook wil: heel bijzonder is deze plaat niet en daarmee een tegenvaller ten opzichte van de heerlijke debuutplaat. Camera is de absolute hoogvlieger die zo op Murmur mee had gekund. Verder wordt het nergens slecht maar ook - behoudens dus Camera - nergens echt bijzonder. Terugkijkend is dit - samen met het al iets betere Fables of the Reconstruction - een tussendoortje richting het geweldige Lifes Rich Pageant. De belofte die in Murmur zat hebben ze uiteindelijk gelukkig ruimschoots ingelost .

Andermaal een klasbak van R.E.M. Reveal is niet zo geweldig als zijn twee voorgangers, maar doet bv al niet onder voor Monster. Zo indrukwekkend hoe R.E.M. zo lang zulk geweldig materiaal blijft afleveren. De sfeer die ze neerzetten, de stem van Stipe, de onderhuidse spanning gecombineerd met ook weer een bepaalde luchtigheid maakt hun muziek zowat verslavend. Het is doorgaans moeilijk uitschieters te benoemen en dat is bij Reveal niet anders. Als ik er een moet noemen dan is dat op dit moment I'll Take the Rain maar het kan volgende week weer anders zijn. Deze gaat in ieder geval regelmatig in de cd-lade komende tijd .

Deze wordt vaak als een van de sterkste Wu-Tang solo gezien. Vergeleken met de andere toppers (met name Liquid Swords en Tical) vind ik deze echter een bak minder goed. Raekwon is een begenadigd rapper maar wel minder onderscheidend dan GZA of Method man. Niet voor niets doet hij vrijwel geen nummer alleen. Dit geldt natuurlijk ook voor Ironman, maar ik vind dat Ghostface dat minder nodig heeft dan Rae. Productioneel hebben we met prime RZA te maken en dat is te horen ook. Toch hoor ik geen producties van het niveau 4th Chamber, Shadowboxin of de synergie van beat en rap zoals op Tical. En dat laatste is misschien nog wel het meest prangende minpunt aan deze plaat. Neem Ice Cream; geweldige productie met een gevaarlijk sfeertje, maar dan gaan de lyrics alleen maar over seks (sowieso luister ik niet graag naar andermans fantasieën). Dit was dé gelegenheid voor weer een storytelling over gevaarlijke zaken waar Raekwon zo goed in is. In plaats daarvan komt hij met een weinig zeggende (en korte! de kortste op de track) rap over een of andere vrouw. Tsja..
Al met al een hiphopplaat van hoog niveau maar veel minder onderscheidend dan het andere Wu-materiaal uit die tijd, en met bovendien een erg overbodig matige remix van Can it be all so simple. 3,5 lijkt me genoeg dus.

Zijn beste hits met Kids als meest lekkere topper. Tweede helft van de plaat is weer dramatisch met Love Calling Earth als grootste gedrocht. Al met al lekker om te hebben voor de eerste helft tijdens het koken of iets dergelijks.

Ijzersterk begin met de titelsong en Jesse. Daarna wordt 't niveau wat minder maar nog steeds aangenaam. Deze uitvoering van Suzanne is duidelijk minder dan het origineel maar ook zo anders dat dit niet uit maakt. Voor een euro op de kop getikt en dat is deze zeker waard