Waar hiphop steeds verder verdrongen wordt op de plank bij mij thuis en vele platen ook ronduit tegenvallen wanneer ik ze uit nostalgisch enthousiasme weer eens opzet, blijft Illmatic kaarsrecht overeind staan. Messcherpe raps, geweldige beats, heerlijk grimmige sfeer en allemaal perfect in balans. En bovenal: 9 briljante tracks. De zwakste broeder doet niet onder voor de beste tracks van alles wat nog zou volgen van Nas en ook niet voor het overig beste dat hiphopland te bieden heeft.
Ik luisterde gisten na deze ook een van die andere klassiekers uit '94: Resurrection. Ook geen slechte plaat natuurlijk, maar komt toch echt niet in de buurt van dit meesterwerk.

Ik zag twee sterren staan bij deze plaat én dit bericht van ruim tien jaar geleden . Even opnieuw geluisterd dus en ik snap zowel mijn karige sterren als mijn enthousiaste eerste reactie. Er staat namelijk veel moois op deze plaat maar ook een aantal gedrochten. Ook zit er een sausje sentimentaliteit overheen die me tegenstaat. Zo trek ik de lyrics van Daughters maar matig (zeg ik als vader van een dochter ). Maar erger zijn een aantal refreintjes met Bye Baby en You Wouldn't Understand als ergste voorbeelden. Daartegenover staan gelukkig ook wat bangers. Het zijn vooral de hardere nummers waar Nas lekker op gaat. Accident Murderers en The Don worden begrijpelijkerwijs en terecht veel genoemd maar ook Summer on Smash kan me zeer bekoren. Ik ben sowieso wel een sucker voor Swizz Beats (denk ook aan Jay-Z's On to the Next One ). Een wisselvallig album dus, maar een kleine voldoende toch wel waard, dus er gaat een sterretje bij.

Lastig te beoordelen plaat. Dit was ooit bijna mijn eerste aangeschafte hiphopplaat. De keuze viel op Red Light District van Ludacris uiteindelijk (ja, ik vond Virgo een heel fijne track). Daarna zijn er nog veel van Nas gevolgd, maar heb deze uiteindelijk pas recent voor een prikkie opgepikt ergens. Ik was verrast door het hoge niveau van cd1. Tot en met track 8 is dit Nas op zijn allerbest. Nas als Scarlett vind ik ook een leuke vondst. Helaas komt daarna de klad er wat in met een wat minder geïnspireerde Nas en vooral slappe refreintjes (I see people hating other people, tell me what's the reason... ). nog wel een leuke afsluiter in de vorm van You Know My Style. Cd2 heeft net als cd1 ook een lekker begin maar dat is na 2 nummers al voorbij. Op Street's Disciple gaat Nas nog wel echt lekker, maar des te jammerlijker klinkt dan de rest van de plaat. UBR is een leuk idee, maar blijkbaar dacht Nas dat de uitvoering vanzelf gaat als je een leuk idee hebt. Erg inspiratieloze rap. Blij dat deel 2 er nooit van gekomen is. Virgo heeft de tand des tijds niet zo glansrijk doorstaan. Daarna gaat het van kwaad naar erger met het geneuzel over zijn op handen zijnde huwelijk (Say hello to the man, goodbye to the gigalo. It was difficult for me to find a chick a want ). Ook nu is er weer een kleine opleving op het einde met Thief's Theme, maar alles bij elkaar is het veel te weinig. Dus tjsa, zoals zo vaak bij dubbelplaten: niet selectief genoeg. Een hoop moois maar net zo veel matig tot slecht. Een voldoende, niet meer.

Ik ben er uit (denk ik..): dit is voor mij Cave z'n beste. Beheerst, doorleefd, klein, donker, ingetogen, krachtig, in balans, echt, hoopvol. Typisch dat leed weer tot zulke geweldige kunst aanzet. Cave op z'n best .

Beetje puberale plaat maar dan zo ernstig dat het weinig charme heeft. Natuurlijk rockt het af en toe heel lekker maar je moet er wel heel erg voor in de stemming zijn om het de volle ruime veertig minuten vol te houden (dat ik verrast was door het feit dat de plaat maar 42,5 minuten duurt zegt wellicht genoeg). Het geniale van Nirvana hoor ik niet, waardoor ik toch de neiging krijg een deel van de klassiekerstatus die deze plaat heeft, aan de cultstatus van Kurt Cobain toe te schrijven. Ik denk dat mijn schijfje binnenkort naar de kringloop gaat...

Je luistert uiteraard wat welwillender naar een album wanneer je deze eenmaal hebt aangeschaft, maar bij deze plaat lijkt meer aan de hand nu hij eenmaal helder uit de speakers door de woonkamer schallend veel beter tot zijn recht lijkt te komen dan vanuit laptopspeakertjes via youtube.
De plaat is wat donkerder, melancholieker en trager dan zijn voorganger. Voller, meer gerijpt ook. Het doet wat denken aan Malcolm Middleton maar is melodieuzer en harmonieuzer.
De openings- en titeltrack is meteen van het hoogste niveau. Blue Skies is de andere hoogvlieger. Die komt op tijd want ter hoogte van Stranger kakt de plaat iets in. Al met al erg sterke plaat.

Winehouse maar dan vrolijk, speels, zomers. En gewoon een bakkie minder goed helaas. Ik kom niet verder dan 'sympathiek' en een heel heel nipte voldoende.