Ik wil dit heel graag goed vinden; geloven dat Eefje de stijgende lijn vast zou houden, maar moet toegeven dat dit matig is, wat saai, zelfs ongeïnspireerd. De elektronische foefjes moeten het bestaansrecht geven ten opzichte van Het Is, maar toch komt het over als slap aftreksel van die sterke voorganger. Geen schande, maar wel jammer.

Wat mij betreft duidelijk de beste van Eels (ik ken niet alles overigens, enkel Beautiful Freak, Elektro-Shock Blues, Daisies of the Galaxy (een beetje), Shootenanny, Hombre Lobo en deze dus). Heb totaal geen moeite met de lange speelduur, terwijl ik bij andere Eels-platen wel weer even verzadigd ben aan het einde, raak ik dit niet zat. Voorlopige favoriet is In the Yard, Behind the Church.

Tsja, Eminem. Een aantal van mijn tienerjaren domineerden zijn muziek, met die van Dr Dre, 2Pac en ja, ook 50 Cent, mijn mp3-speler. Toen mijn cd-verzameling serieuze vormen begon aan te nemen, had mijn aandacht zich reeds verschoven naar Nas, ATCQ en Wu-Tang. We spreken dan zo'n 2006-2008. Recent kon ik deze op de kop tikken en heb hem toen natuurlijk wel meegenomen. Bij momenten (of eigenlijk vrij consistent) druipt de kwaliteit ervan af. De grote hits zijn ook nog steeds de grootste smaakmakers, maar ik kan ook iets als Remember Me erg waarderen, met verrassend goede featers. Dat is meteen een bruggetje naar het grootste zwaktebod (samen met Ken Kaniff) van de plaat: de featers van D12 met Bizarre voorop. Armoe troef, jammer dat Eminem geen talentvollere vrienden had. Zowel Amityville als Under the Influence hadden bij de hoogvliegers van de plaat kunnen horen met goede featers, het tegendeel is waar. De featers op Bitch Please doen het beter, maar die track hoort gewoon op 2001 en niet op deze plaat; valt echt uit de toon. Daarbij valt Em's verse me wat tegen; er lag een kans om de show te stelen na grootheden als Xzibit, Snoop en Dre al gehad te hebben. Misschien dat ie zich uit respect inhield. Alles bij elkaar gewoon een zeer sterke plaat. Nu wil ik SS LP eigenlijk ook fysiek hebben om de vergelijking te kunnen maken. Sowieso wel zin om Role Model weer eens op te zetten . Mooie tijd was het toen.

Geen idee wat hier zo bijzonder aan is en gezien de grote namen die hier hun diensten verlenen is het tamelijk armetierig wat er uit komt. Emmylou heeft een eentonige stem met haar voortdurende bijna-overslaan-want-dat-klinkt-lekker-rauw-en-puur. De Daniël Lanois-stempel is zowat dikker dan op zijn soloplaten. En, het belangrijkste, de tracks zijn gewoon weinig bijzonder. Niet slecht maar wel armzalig. 2,5 is gul.