Ik heb het altijd weer moeilijk met een pianoloos trio, dat is intussen waarschijnlijk al bekend. Het idee van ‘Live at the Kevara Jazz Festival’ was voor mij in eerste instantie dus niet aanlokkelijk, deels ook omdat ik van Albert Ayler slechts de ruige reputatie ken (niet de muziek zelf), en vanuit die premisse een erg experimenteel bassist verwachte.

Henry Grimes valt qua “lefgozer-gehalte” echter goed mee, meer nog, anno 2004 moet iemand met grootse bas-capaciteiten vast en zeker tot meer in staat zijn dan wat gebrabbel op de bas. Zijn solo’s zijn, indien niet chaotisch (zoals in ‘Spin’), eigenlijk gewoon saai.
De helden van deze jam-sessie zouden dus Murray en Drake moeten zijn, en zij slagen er wel min of meer in hun favorieten-rol waar te maken. Murray lijmt zijn felle, vettige lijnen nadeloos aaneen tot een sluitend geheel, maar een uur lang sax is een beetje teveel van het goede. Een tweede drumsolo, liefst nog iets expressiever dan die in ‘Eighty Degrees’, had dan ook niet misstaan, maar alles bij elkaar was het album wellicht helemaal niet meer te redden – voor mij althans.

Ik blijf immers zitten met een soort ‘Touchin' on Trane’-ervaring: er komt veel interessant materiaal naar voren (zeker in de sax), maar de noten blijven hangen in het ijle, condenseren in flarden ideeën vooraleer de luisteraar er echt een betekenis aan kan koppelen. Niets voor mij dus, dit gewriemel.