Balanceren op het zijden draadje tussen ska, hip-hop en jazz, geïnspireerd door en aangevuld met nog wat funky invloeden, dat is doorheen de laatste 10 jaar van haar bestaan zowat het handelsmerk geworden van de ‘Youngblood Brass Band’. Jong, luid en waanzinnig enthousiast, dat zijn de kenmerken die iedereen uit hun muziek kan destilleren, maar de verfijning in de arrangementen vragen misschien iets meer moeite. Want achter de geluidsmuur die deze formatie in zowat elk nummer op ‘Center.Level.Roar’ opwekt zit een wereld verscholen, waar de harmonieën als het ware voor het rapen liggen.

Het was de vader van de bigband, Duke Ellington, die voor het eerst met composities op de proppen kwam waarin orkestgroepen ‘tegen elkaar werden opgezet” (ook al bestaat dit gegeven al in de klassieke muziek vanaf de Renaissance en de vroeg-Barok). In die traditie gaat de ‘Youngblood Brass Band’ te werk, zij het iets minder op de voorgrond. In de thema’s horen we vaak dat de alle kopers samenspannen en vrijelijk een melodie verkondigen, terwijl één bepaald instrument er ofwel tegen in gaat, ofwel een continuüm vormt waarop de hele compositie steunt. Op die manier ontstaat weliswaar geen dialoog, maar wel een soort geestige dubbelkorigheid die deze ogenschijnlijk homofone muziek interessant maakt.

Tot zover het theoretische deel..het oor wil immers ook wat. Tussen al het vrolijke gebrul van de blazers door horen we namelijk voor elk wat wils: ofwel een lekker vettig aangezette improvisatie (een genot voor de jazz-fans, zoals ik), afgewisseld met woeste, ophitsende en agressieve rap-teksten die hun onvrede (want daar lijkt het steevast op) verbeten in het rond strooien. En wanneer beide vermengd worden, in combinatie met een stevige hip-hop-groove eronder, zoals in het verstikkende ‘Avalanche’, dan is werkelijk iedereen tevreden.
Velen zullen ‘Center.Level.Roar’ waarschijnlijk als te weinig verfijnd ervaren, maar dat hangt volgens mij van de omstandigheden af. Want wie, net als ik, af en toe gewoon een feestje wil bouwen met uitzinnige muziek, moet deze gewoon in huis halen. Hoewel: puristen dichtbij of heinde en verre, u weze gewaarschuwd!

(PS: Alweer met dank aan thejazzscène, want dit album heb ik geheel per ongeluk uit zijn stemlijsten gevist. )

Jazz flirtend met een streepje americana in een filmisch sausje. Om bij weg te dromen...

Uitgebreide recensie.