Van de 3 grote dames uit de vocale geschiedenis van de jazz - Billie Holiday, Ella Fitzgerald en Nina Simone - is de laatsgenoemde zonder meer de meest tot de verbeelding sprekende (op het podium althans - Billie Holiday had een iets meer liederlijk leven, vermoed ik). Zo heb ik het einde van de film 'Before Sunset' altijd een beetje belachelijk gevonden (zeker omdat Julie Delpy Nina Simone gewoon niet kan nadoen) maar ik begrijp de fascinatie van de personages voor deze haast mythische figuur wel. Nina Simone zocht altijd maar weer de dialoog met het publiek, en tegelijk bleef ze op een ivoren toren musiceren, onaantastbaar, met een zweem van onverschilligheid over de "etiquette" die een artieste behoeft te hebben 'on stage'.

'At Newport' bevestigt alleen maar het beeld dat ik in mijn kop had zitten: vrolijke dialogen tussendoor, de nummers spelen zoals het haar uitkomt, maar vooral ontzettend op het gemakje blijven...dat is wat we op dit live-album te horen krijgen.
Toch wijkt Simone niet al te zeer af van de toen heersende standaard: ondanks dat ze hier begeleid wordt door een kleinere band, leunt de sfeer aan bij wat Holiday of Fitzgerald rond die tijd produceerden.

Daar is uiteraard niets mis mee, alleen wordt het album pas echt interessant als Nina Simone haar eigen draai geeft aan de tracks. Zo wordt Nina's Blues een (grotendeels instrumentaal) geïnspireerd nummer, en ook de beklijvende opbouw in 'Flo Me La' zal nog even bijblijven. Maar die momenten zijn te schaars om de plaat vaak uit de kast te halen...helaas.

Aangename, doortastende popmuziek.

Uitgebreide recensie.

De gedachte die tijdens het beluisteren van ‘Almost Bangor’ hardnekkig blijft hangen, is of dit nu wel de plaat is waar Novastar 4 lange jaren heeft voor nodig gehad. Tracht Joost Zwegers zichzelf her uit te vinden, net nadat hij met het sublieme ‘Another Lonely Soul’ een eigen geluid te pakken had? Dan is zijn poging schromelijk mislukt, want ‘Almost Bangor’ leidt Novastar terug naar geijkte paden. De ontwapenende lyriek en de sobere piano hebben nu plaats geruimd voor een typsich strijkensemble en de akoestische gitaar staat meer dan ooit op de voorgrond. Novastar’s melodieën zijn nu pas echt zeemzoeterig geworden…

En toch heeft ‘Almost Bangor’ als album zekere charmes. Joost Zwegers zingt namelijk zuiverder dan ooit, wat bepaalde nummers extra ‘hemels’ maakt. Bovendien zijn zowel de gitaar- als strijkarrangementen smaakvol uitgevoerd, en niet plat en voorspelbaar. De elektrische ‘rock-‘impuls – d.w.z. hier en daar een gitaarsolo, ofwel stevige gitaren met een zware drumpartij daar onder – maakt daarenboven het beest in Zwegers & co wakker. Dat deze band werkelijk ruig zou worden, wie had dat ooit gedacht?

Novastar is nu misschien niet meer zo origineel als weleer, maar de knipogen naar The Beatles (‘Wings on Me’) en de Coldplay-achtige sound houden ons bij de les. In slaap vallen is er dus zeker niet bij.