Als jazz-fan ligt het niet voor de hand om de muziek van ‘Dez Mona’ te smaken. De bezetting mag dan wel eerder jazzy aandoen, dat wil nog niet zeggen dat ‘Moments of Dejection Or Despondency’ effectief voldoet aan de parameters die jazz maken tot wat het is.

De discussie over het al dan niet hoeft echter niet gevoerd te worden; het label jazz is een etiket waar men zich vragen bij kan stellen, maar in se gaat dat niemand aan. Wat meer aandacht verdient is immers het klankenspectrum van deze formatie, dat opgebouwd is uit het heftige contrast tussen de ijzingwekkende stem van Gregory Frateur enerzijds en de verschroeiende folky insteek van Roel Van Camp (accordeon), om nog maar te zwijgen van de bluesy bijdrages door Bram Weijters (piano) anderzijds.

Het is de ontmoetingsruimte van deze verschillende werelden, vermengd met de passie voor drama (die inderdaad diep geworteld zit in al wat ‘Dez Mona’ produceert, daarvan getuigend hun nieuwe theater-tournee in samenwerking met de literatuur-commisie Behoud de Begeerte), dat dit album tot een unicum maakt in de Belgische muziekscène.
Verrukkelijk triestig...

Prachtige uitgave, en sfeervolle, rustige muziek...aangenaam.

Uitgebreide recensie.

Ergens in januari passeerde Matthew Shipp in de Klara-studio, en bij het horen van een nummer uit ‘Optometry’ werd ik op slag rrn fan. Het idee achter deze samenwerking met ene ‘DJ Spooky’ (door zichzelf ook wel tot ‘That Subliminal Kid’ gedoopt) is dat de DJ achter de turntables het basismateriaal in elkaar steekt, en vervolgens Matthew Shipp & co. in zijn studio uitnodigt om zijn grooves en beats te becommentariëren. Het openings- en tegelijk slotnummer illustreert meteen hoe vruchtbaar een dergelijke samenwerking kan zijn: Shipp legt Tyneriaanse akkoorden neer, waar McPhee Coltraneus op begint te scheuren.

Vanaf dan gaat het echter alleen maar berg af met het album. Al snel wordt immers duidelijk dat Spooky zichzelf als artistieke verantwoordelijke ziet, en de jazz-muzikanten niet de vrijheid geeft die ze verdienen. De luisteraar moet zich dan ook tevreden stellen met enkele flarden jazz, waartussen de DJ telkens met zijn “breakcore ritmes” (of noemt men dat zo niet?) wat experimenteert. Dat levert enerzijds een gevarieerd album op, maar omwille van de lange speelduur gaat deze manier van werken ook vervelen. Pas wanneer het quintet de cirkel rond maakt door terug te keren naar het begin, wordt 'Optometry’ terug interessant. Helaas zitten we dan zo goed als aan de finish…

Desondanks vind ik het concept van de zogeheten “future jazz” bijzonder boeiend. Omdat de muziek reeds een digitale, ostinate groove bezit, kunnen de musici tegelijk kiezen voor funk als voor free. Net als Jason Moran (die ook af en toe experimenteert met opgenomen materiaal) horen we Shipp af en toe heerlijk uit de bol gaan, terwijl je nog steeds ervaart waar het hier om draait: een versnelde polsslag, pure extase en een zintuigelijk (oer)orgasme.

PS: Misschien kan thejazzscène mij wat soortgelijke samenwerkingen tussen jazz/hip-hop/electronic aanraden…?

Dré Pallemaerts is zonder twijfel de meest gerespecteerde percussionist van België. In talloze formaties treedt hij op als gelegenheidsdrummer, en hier en daar zit hij ook in een vast quartet. En na jaren ervaring vond hij het blijkbaar hoog tijd om zelf een band en een plaat in elkaar te sleutelen. Wie neemt het hem kwalijk?

Het resultaat, ‘Pan Harmonie’ getiteld, is één van de vreemdste albums die ik ooit heb gehoord: er is doodgewoon geen touw aan vast te knopen. Noch stilistisch, noch gevoelsmatig, noch instrumentaal zit er een heldere lijn in: eens komen sax en trompet zachtjes meedoen, dan worden we overrompeld door een innige ballade met rhodes en drums. In feite mag ons dat niet verwonderen, zeker niet gezien de “vreemde” bezetting met én fender rhodes én akoestische piano, maar wie Dré Pallemaerts los van zijn eigen band aan het werk hoort vermoedt geen overmatig creatief mens achter de bescheiden drummer.

Dat er geen duidelijke evolutie in de plaat zit wil echter niet zeggen dat er geen gemeenschappelijk kenmerk is tussen al wat op ‘Pan Harmonie’ staat. Immers, er is welgeteld één bindende factor: alles is ontzettend intiem. Zelfs vanaf het keerpunt van de plaat, het geweldige 'MJ Rules', worden de nummers iets geëxalteerder, maar de formatie verliest nooit zijn hechte communicatie.

Echter, in het stadium waarin ik me nu bevind is het nog veel te vroeg om conclusies te trekken. Over twee dagen mogen de heren op Jazz Middelheim bewijzen wat ze kunnen, tussen het Charles Lloyd Quartet en Pharoah Sanders in. Een live-uitvoering van een plaat waar elk geluid perfect valt, ik kan er me weinig bij voorstellen. Hier zit duidelijk een fan die reikhalzend uitkijkt naar wat de toekomst brengen zal.