In de afgelopen twintig jaar is Joey Crack (bewust) van rauwe D.I.T.C.- rapper veranderd in Fat Joe de popmuzikant. Het inleveren van zijn streetcred was niet zonder gevolg en leverde het zwaargewicht uit New York een aantal wereldwijde hits op. Helaas werden zijn albums niet alleen steeds commerciëler maar ook kwalitatief steeds zwakker, met als dieptepunt het vorig jaar verschenen J.O.S.E. 2. Een combinatie van goedkope synth-beats, autotune en ongeïnspireerd gebrabbel resulteerde in een rampzalige verkoop. Fat Joe lijkt hierdoor te zijn wakker geschud en geeft zijn fans nu een album met de veelbelovende titel The Darkside Vol. 1.

De verbetering is direct merkbaar. Daar waar de producties bij J.O.S.E. 2 allemaal uit het basisboek voor beatsmaken leken te komen, is professionaliteit op The Darkside Vol. 1 duidelijker hoorbaar. De synthesizers zijn melodieuzer en mede door het veelvuldig gebruik van zangsamples en scratches klinkt het geheel een stuk muzikaler. De stap vooruit op het gebied van beats is overigens niet echt onbegrijpelijk te noemen. Fat Joe maakt op dit album namelijk gebruik van de diensten van onder anderen Cool & Dre, Scoop Deville, Just Blaze, DJ Infamous en als slagroom op de taart DJ Premier voor de track Gone.

Joe zelf lijkt vooral zijn best te doen om als gevaarlijke drugsdealer weer geloofwaardig over te komen. Feesten en vrouwen worden maar in mondjesmaat besproken en moeten plaats maken voor de onderwerpen crack, wapens en geweld. Zelfs op de track Heavenly Father, waar de rapper op de biechtstoel plaatsneemt, lijkt hij eerder een alternatieve manier te hebben gevonden om zijn criminele cv te bespreken dan dat hij zijn zonden wil kwijtraken. Het zijn allemaal onderwerpen die binnen het genre dagelijks de revue passeren, maar Fat Joe kan hiermee het best zijn gretigheid overbrengen.

Ook de gastartiesten zijn aangepast aan de wat donkerdere aard van de plaat. Zo behoren The Clipse, Cam’ron en Too $hort tot het rijtje ‘straatrappers’ die The Darkside Vol. 1 van extra geloofwaardigheid voorzien. Zangers die alleen wat kunnen met autotune zoals T-Pain en Ron Browz (die op J.O.S.E. 2 nog de dienst uitmaakten) hebben de weg geruimd voor Trey Songz en R. Kelly, die duidelijk meer in hun mars hebben.

Fat Joe zat al jarenlang in een neerwaartse spiraal en leek in 2009 met J.O.S.E. 2 echt zijn dieptepunt te hebben bereikt. De ongeïnspireerdheid had ernstige vormen aangenomen en was in alles terug te vinden: beats, raps, gastartiesten en het ergste voor Joe zelf: zijn portemonnee. Met dat album nog vers in het geheugen is The Darkside Vol. 1 een aanzienlijke vooruitgang. De beats sprankelen niet per se van originaliteit maar klinken zeker niet uitgekauwd, en er is door de producers duidelijk meer moeite ingestoken dan op de voorgaande plaat. Fat Joe klinkt sinds lange tijd weer gretig, maar rapt helaas nog ietwat geforceerd over zijn straatverleden. Dit komt de muziek niet per se ten goede, maar toont tenminste aan dat hij oor heeft gehad naar de kritiek. De gastartiesten zijn niet alleen op naam geselecteerd, maar kunnen ook echt wat en zijn zeker een verrijking voor het album. Met The Darkside Vol. 1 heeft Fat Joe zijn oude vorm nog niet hervonden, maar hij zet zeker een stap in de goede richting. Er mag nu worden gehoopt dat hij op Vol. 2 deze lijn kan en gaat doorzetten.

Bron: Hiphopleeft