Op London Town leek Kano zich volledig te willen richten op commercieel succes. Veel raps leken op de automatische piloot te gaan en de scherpe randen die debuut Home Sweet Home nog had werden weggewerkt door gastartiesten als Craig David. Maar toen verraste de Londenaar iedereen door zijn contract met 697 vroegtijdig te verbreken om bij het kleinere Bigger Picture met meer vrijheid aan zijn volgende project 140 Grime Street te kunnen werken. Op dit album klonk Kano eindelijk weer passievol en maakte pakkende grime-beats onveilig met mensen als Wiley en Ghetto. Nu brengt de rapper zijn tweede album bij Bigger Picture uit en is het de vraag of hij met Method to the Maadness de positieve lijn kan doortrekken.

De opvallendste verandering in vergelijking met zijn oude albums vindt plaats op de producerlijst. Beatmakers als DaVinChe en Mickey J, die in het verleden garant stonden voor oerdegelijke grime-bangers, zijn overgeslagen en hebben plaatsgemaakt voor nieuwe mensen, waarbij de Duitser Boys Noize de opvallendste naam is. Deze laatste drukt zijn stempel op Method to the Maadness, omdat hij een derde van de producties voor zijn rekening neemt. Harde grime-beats, die doordrenkt zijn van een typisch Brits grimmig sfeertje, worden vervangen door drukke electro-deuntjes die duidelijk voor de grote massa zijn gemaakt. De beats zijn karakterloos en verdwijnen na elk luisterbeurt meteen van het geheugen. Toch hebben niet alle nieuwkomers een negatieve invloed. Zo weet Craiggie Dodds voor de eerste single Upside een heerlijke jazzy beat te maken en wordt de bass van alle geluidsinstallaties op de proef gesteld door A13 op Bassment.

De raps van Kano op Method to the Maadness zijn prima, maar getuigen zeker niet van een verheffende eloquentie. Er wordt vrij gewoontjes gesproken over vrouwen en eigen kunnen, en om die reden moet de Londenaar het vooral hebben van zijn swingende flow waarmee hij de beats te lijf gaat. Oude bekenden als Wiley, Ghetto en Vybz Kartel maken ook hun opwachting op de plaat en bieden met hun unieke stemgeluiden de nodige afwisseling. De bijdragen van zangeres Michelle Breeze van de Why Why Peaches is wel opvallend te noemen. Haar wat hoge, licht schelle stem past echter uitstekend bij Upside en Slaves, en voorziet de tracks van extra sentiment.

Method to the Maadness is een plaat van fatsoenlijk niveau, maar het roept toch wel wat gevoelens van teleurstelling op. Het aanstellen van de populaire electroproducer Boys Noize lag niet in de lijn der verwachtingen voor het vervolg op 140 Grime Street. Wat de reden ook mag zijn voor deze actie, het resultaat is niet om over naar huis te schrijven. Fletse chaotische beats overstemmen de vocalisten zonder een indruk achter te laten. Hoewel er nog acht prima producties van andere hand zijn, beïnvloedt Boys Noize het geluid van Method to the Maadness als geheel wel degelijk. De raps van Kano zijn ook niet echt overweldigend, maar de speelse flow en overtuigende delivery verhullen een groot gedeelte van de minpunten. De gedachte achter de wat meer house en electro klinkende producties kan een muziekexperiment of een marketinginstrument zijn. Wat het ook is, één ding staat vast. Kano klinkt beter op opzwepende grimebeats en het is te hopen dat hij voor zijn volgende project hierop zal terugvallen.

Bron: Hiphopleeft

Een introductie heeft de beste man eigenlijk niet nodig. Kanye West is met zijn unieke muzikale verrichtingen en beruchte media-uitspattingen een persoonlijkheid waar vriend en vijand niet omheen kunnen. Na zware emotionele tegenslagen kwam de rapper twee jaar geleden met het therapeutische 808s and Heartbreak waar hij met behulp van een flinke dosis autotune en tribal drums zijn zorgen verwerkte. Toen dit grotendeels achter de rug was kon Kanye weer vooruit kijken en zijn al eerder geprezen creativiteit op het geniale My Beautiful Dark Twisted Fantasy (MBDTF) de volledige vrijheid geven.

Met de G.O.O.D. Friday-reeks (waar onder andere tracks van dit album werden gelekt) werd er al een glimp opgevangen van het niveau van dit album, maar toch zal bij de meesten het kwartje pas volledig zijn gevallen na het bekijken van de korte film Runaway. Prachtige beelden fuseren hier met de muziek van MBDTF en bieden zo de mogelijkheid om nog beter te kunnen gluren in het briljante brein van meneer West. Het niveau van simpele beatmaker is Kanye natuurlijk al lang geleden ontstegen, maar dat hij capabel is om zulke imponerende symfonieën te scheppen hadden maar weinig mensen kunnen voorspellen. Op MBDTF is de muziek nog grootser: elke laag en elke seconde klopt gewoon, wat het beschrijven ervan ontzettend lastig maakt. Hoe kan een noemenswaardig onderdeel worden gekozen als het gaat om een plaat die alleen uit hoogtepunten lijkt te bestaan?

Of het nou gaat om All of the Lights, waar episch trompetgeschal en indringende drums de indrukwekkende bijdragen van Rihanna, Elton John, John Legend en vele andere verheffen, Hell of a Life, waar de vunzige teksten van Kanye worden gevoed door een duistere synthesizer of Blame Game, waar hij oprecht zijn liefdesverdriet bespreekt over een gevoelige pianomelodie en melancholische violen die precies de juiste snaar weten te raken: Kanye weet elke keer de kern van een nummer perfect naar muziek en woorden te vertalen. De verschillende tracks die symbool staan voor de uiteinden van zijn verdorven fantasie worden ook nog eens door een ongrijpbare factor harmonieus bij elkaar gebracht.

Bijna alle tracks op het album halen de vijf minuten en de meerderheid gaat zelfs een tijdje verder. Toch is er geen één keer sprake van verveling: Kanye bouwt in zijn outro’s met veel vernuft de al ingenieuze beats uit met extra zang, instrumenten of skits en biedt de luisteraar zo de tijd om de zojuist ervaren prikkels rustig te laten bezinken.

Kanye West heeft met My Beautiful Dark Twisted Fantasy de zeer hooggespannen verwachtingen knap weten te overtreffen, en dat terwijl hij veel nummers al met zijn G.O.O.D. Friday-reeks had prijsgegeven. De narcist pur sang bewijst met deze plaat dat zijn zelfvertrouwen, dat aan arrogantie grenst, ver van misplaatst is. De zeer gevarieerde producties klinken allemaal groots en combineren originaliteit en een verslavend element dat even gemakkelijk door de massa als door fijnproevers zal worden opgepikt. De hele plaat klinkt foutloos en zelfs de autotune en het valse gezang (waarvoor elke andere artiest zou worden afgestraft) liggen heerlijk in het gehoor. De gastartiesten die voor dit meesterwerk zijn opgetrommeld zijn zeer verschillend en gaan van Elton John tot Rick Ross. Toch weet Kanye West iedereen op de juiste plek te positioneren om zo tot het beste resultaat te komen en evenwichtige tracks te maken. Met deze lofzang lijkt My Beautiful Dark Twisted Fantasy af te stevenen op een perfecte score, en toch haalt het deze net niet. De plaat moet namelijk nog één ding bewijzen en dat is tijdloos zijn. Een album dat nu al een zo’n grote impact heeft zal ongetwijfeld de tand des tijds overleven, maar tot dat moment moet Kanye West voor deze verbluffende prestatie met dit cijfer genoegen nemen.

bron: Hiphopleeft

Ondanks het feit dat hij zijn debuutalbum Du Zoon (2008) een vervolg gaf met Mixtape 3.2: Du Evolutie van ’N Nigga en Du Gangsta Tape, is het de laatste drie jaar vrij rustig geweest rondom Kempi. De lauwe reacties van sommige fans en media hebben hem gekrenkt en hij was erop gebrand te laten zien uit welk hout hij is gesneden. Een paar maanden voor de release van zijn tweede album Het Testament van Zanian Adamus schudde hij de mensen wakker met zijn EP Rock N Rolla en nog wat losse tracks. Kempi klonk uitermate gretig en brak met een nieuwe slowflow de ene bombastische beat na de andere af. Het publiek was weer op scherp gezet.

Het valt meteen op dat het geluid van de EP en Het Testament van Zanian Adamus totaal niet overeenkomen. Waar Kempi op Rock N Rolla nog met flair over synthesizers heen walst, klinkt hij op Het Testament vooral gefocust en openhartig, over akoestische producties. Hij heeft zijn flow volledig onder controle waardoor hij nog meer op de maat lijkt te zitten. Hij zet deze beheersing in om zo goed mogelijk zijn tegenslagen van de afgelopen tijd te bespreken. Op Na Du Show praat hij over hoe luisteraars hem hebben verraden, op Down over het gevoel dat hij had toen het privé en muzikaal niet slechter kon gaan en op Blijven Wij komt zijn stukgelopen relatie aan bod. Eigenlijk is elk nummer - op de twee video’s Diana en Not Human na - een hoofdstuk uit Kempi’s leven, wat de plaat uitermate persoonlijk en daardoor interessant maakt om naar te luisteren.

Een gegeven dat Het Testament van Zanian Adamus ook persoonlijk en sentimenteel maakt is de zang die veelvuldig op de plaat is te horen. Van r&b van Phatt en Rolf Wien, folkmuziek van Lucky Fonz III en Alex Roeka tot aan gospel van Shirma Rouse. Ook de rapper zelf zingt meer dan ooit tevoren. Zuiver is het niet te noemen, maar de krakende stem klinkt zo getergd en de woorden klinken zo oprecht dat elke valse noot meteen wordt vergeven.

Voor de muzikale ondersteuning heeft Kempi net zoals op Du Zoon SoundG8 ingeschakeld. Het producercollectief heeft zich goed aan de thematiek aangepast. De meeste beats bestaan uit gitaarrifjes en pianoloops, waardoor het geheel ook gevoeliger klinkt. Toch gaan veel beats na verloop van tijd op elkaar lijken, terwijl het producerteam op Du Zoon juist bewees elk nummer een uniek geluid te kunnen geven. De beats die er wel uit springen lijken weer teveel op bestaande nummers. Zo is VoodooPriest met haar tribe-sample duidelijk geïnspireerd op Power van Kanye West, klinkt de intro van Na Du Show nagenoeg hetzelfde als Say You Will van dezelfde producer en is Vanuit de Hemel een soort Thugs Mansion van Nas. De beats klinken degelijk en onder het mom ‘beter goed gejat dan slecht bedacht’ valt zeker wat te zeggen voor het nabootsen van deze grote werken. Toch is het altijd riskant om dergelijke klassiekers na te apen, omdat deze nieuwe beats al heel snel in de schaduw vallen van het origineel.

Ondanks deze kanttekeningen mag Kempi met trots naar Het Testament van Zanian Adamus kijken. De rapper uit Eindhoven is volwassener geworden: zijn stem is zwaarder, zijn flow is gecontroleerder en ook de thematiek van de plaat wijst op het volwassen worden van Kempi. SoundG8 levert op zich prima beats af, maar werkt teveel in dienst van de raps waardoor het collectief toch wat van de fonkeling en het eigen geluid verliest. Behalve Not Human staan er eigenlijk geen bangers op de plaat. Deze muziek zal haar weg naar de clubs dan ook niet gaan vinden, maar dat is ook niet de bedoeling. Kempi heeft zijn tegenslagen vertaald naar muziek, om ze zo goed mogelijk met de wereld te delen. En dat is gelukt.

Bron: Hiphopleeft

Pitu Records bestaat al acht jaar en frontman Kleine Viezerik (KV) is minstens twee keer zo lang bezig met muziek. Toch zijn beide pas het afgelopen jaar zich wat duidelijker gaan manifesteren. Kleine Viezerik wist vooral met zijn distinctieve flow en eeuwige liefde voor de hoofdstad bij veel luisteraars de juiste snaar te raken. Tijdens de Bang Bros-tour ontpopte de Amsterdammer zich ook nog eens als ware entertainer, waarbij elke beweging en elke zin het publiek wist te vermaken. Toch is het cv van de rapper nog bescheiden, met de mixtape Mooi Kwaai Boy als enige noemenswaardige prestatie. Het is dan ook niet gek dat NZIEDEBOY, het debuut van KV, één van de binnenlandse albums is waar het meest naar wordt uitgekeken.

NZIEDEBOY wordt ontketend met de banger Young Shottas die meteen laat horen waarom Kleine Viezerik zich onderscheidt van anderen. Met een machtige stem en onheilspellende raps beweegt de rapper zich als een ware heerser voort op een aanstekelijke beat van Sliscobars (die overigens alle producties op het album verschaft). Het zijn niet eens de teksten zelf die indrukwekkend zijn, maar de overtuiging en het venijn die elk woord voortstuwt is overweldigend. Met dezelfde gedecideerdheid en gevoel zijn tracks als Hitman, Ik Rock en Reality Check gevormd, die het om die reden ongetwijfeld goed bij de mensen zullen doen.

Toch staat NZIEDEBOY niet alleen in het teken van spierballentaal. Kleine Viezerik neemt op zijn album uitgebreid de tijd en ruimte om het vrouwelijke geslacht aan te spreken. Deze nummers zijn voorzien van r&b-refreinen, twinkelende producties en een zachtaardigere KV die zijn overredingskracht niet verliest. Het is wel jammer dat er op NZIEDEBOY meer van dit soort nummers staan dan bangers. Hierdoor worden de knallende tracks, waar KV toch het beste op klinkt, wat overstemd. Daarnaast zijn al de milde tracks bij elkaar gegroepeerd en om die reden verliezen deze degelijke nummers een deel van hun uniekheid.

NZIEDEBOY zal zeker gretig worden ontvangen door de fans van Kleine Viezerik. De rapper strooit met veel precisie en flair zijn woorden op de veelzijdige en meeslepende producties van Sliscobars. Er staan weinig samenwerkingen op de plaat, maar dat is nergens storend omdat KV zelf boeiend genoeg is om de aandacht vast te houden. Toch zijn er wat foutjes gemaakt. Zo is de verhouding tussen bangers en gevoelige nummers niet helemaal uitgebalanceerd, vooral als je nagaat dat KV zijn meeste fans heeft weten te strikken met nummers als Tattoo Boyz en Vo D A 2. Daarnaast volgen nummers van hetzelfde type elkaar vaak op, waardoor het wat eentonig wordt. Maar ondanks deze minpuntjes is NZIEDEBOY een prima debuut, waarmee Kleine Viezerik en Pitu Records hun positie in de Nederlandse scene zeker verstevigen.

Bron: Hiphopleeft