De drieëntwintigjarige Louise Amanda Harman is een bijzondere verschijning in de Britse hiphopscene. Deze blanke femcee heeft haar naam weten te vestigen op een podium waar overwegend donkere mannen de hoofdrol opeisen. De jongedame wist ook Jay-Z te overtuigen van haar muzikale kwaliteiten en veroverde zo een deal bij Def Jam, waar ze haar debuutplaat Public Warning in 2006 uitbracht. Haar muziekstijl is waarschijnlijk het beste te vergelijken met de melige tracks van Eminem, maar dan voorzien van een Engels sausje. Dit sausje bestaat naast de aanwezigheid van haar accent ook uit dikke bassen hier en daar elektronische beats. Na drie jaar vol controverse, waaronder een breuk met Def Jam, is het tijd voor Lady Sovereign om haar tweede album Jigsaw uit te brengen.

Lady Sovereign heeft na een aantal roerige jaren met depressies en geldproblemen haar stijl grotendeels onveranderd gelaten. Dit betekent dat de tracks puur voor vermaak worden gemaakt en daarom zal er ook niet naar schokkende vondsten gezocht moeten worden. Helaas lijkt de femcee van onserieus naar onvolwassen te zijn afgegleden. De vrolijke beats hebben plaatsgemaakt voor kindermelodieën en de luchtige teksten zijn plots naar inhoudloos omgewenteld. Het eerste omen hiervan was de eerste single So Human. Hier wordt getoond dat de vergelijking met Eminem niet uit de lucht gegrepen is. Een kinderachtige tekst op een net iets te vrolijke K3-melodie wordt namelijk geïllustreerd door een clip met veel verkleedpartijen die doen denken aan onder andere My Name Is.

Met de track I Got You Dancing tracht de rapster een clubbanger te maken. De beat is redelijk goed vergeleken met de rest van de tracks en moet met een flinke bas het publiek in clubs aan het bewegen krijgen. Helaas schaden de vocalen, niet voor het eerst op dit album, dit nummer. Door de slechte raps wordt Lady Sov hier getemd door de muziek, terwijl zij de hoofdact zou moeten voorstellen. De originaliteit wordt uiteindelijk compleet om zeep te geholpen op dit nummer door een vocoder op te trommelen voor de refreinen. Tijdens het luisteren naar de rest van de plaat stuit men eigenlijk alleen op slechtere nummers. Thema’s als vriendschap komen aan bod, maar ook haar door zichzelf benoemde “Bang bang sound” wordt met extreem simpele rijmpjes beschreven. Daar waar men in eerste instantie met de Lady meeleeft omdat ze is verstoten door haar platenmaatschappij, kan men na het beluisteren van deze plaat niet anders concluderen dan dat het een wijze zet was van Def Jam.

Een van de voordelen van een album in eigen beheer uitbrengen, is dat de artiest ongeremd creatief bezig kan zijn met muziek. In het geval van Lady Sovereign heeft dit heel slecht uitgepakt. Met tien nummers en ruim een half uur aan muziek heeft Lady Sov zonder meer een wanprestatie geleverd. Met deze ongeïnspireerde en veredelde EP heeft ze iets in elkaar geflanst wat beschamend zou zijn voor elke muzikant. Hoewel deze femcee tekstueel nooit heel erg indrukwekkend was, heeft het niveau van de teksten een dieptepunt bereikt waardoor haar inbreng de instrumentaties (bijna) schaadt. Ook al zitten er sommige beats tussen die er net mee door kunnen, is de meerderheid van de producties van Dr. Luke en Benny Blanco veel te simplistisch en kinderachtig. Het tekort aan concurrentie bij de vrouwelijke rappers wordt hier vertaald in een tekort aan kwaliteit. Bij Jigsaw kan men niet zeggen dat Lady Sovereign een stukje van het puzzel mist, maar dat het totaalplaatje nog zoek is.

Hiphopleeft.nl

“Voor props koop je weinig bij de Albert Heijn//Dus breng je popmuziek, maar denk hiphop//En breek alle hokjes af waar je me in stopt,” rapt hij op Waar Ben Je Dan. Lange Frans windt er geen doekjes om: hij is de status van enkel ‘bekende rapper’ allang ontstegen. De boomlange Diemenaar is inmiddels één van de gezichten van Veronica en draaft op voor verschillende tv-spellen en -programma’s, waardoor hij tot de BN-ers kan worden gerekend. Dit succes is hem gebracht door de poppy klank van de muziek die hij in het verleden met ex-compagnon Baas B maakte. Aan de line hierboven is af te lezen dat hij duidelijk niet van plan is om voor zijn solodebuut zijn succesformule aan te passen.

Toch lijkt Lange Frans zich nog meer dan voorheen te isoleren van het hiphopgenre. Het aantal gastartiesten op Levenslied is hoog, maar er zijn op de tracklist slechts drie rappers terug te vinden. Het zijn zangers als Marco Borsato en Jeroen van der Boom die Frans met een zoetsappig refrein bijstaan. Als dit wordt opgeteld bij de raps die soms van het niveau van kinderrijmpjes zijn (“Je kent het antwoord op de vraag wie de man is//Want schatje, man is aan als een vlam is”), benadert het album bij vlagen SBS6-knulligheid. De rapper stapt zo nu en dan over op brag & boastwerk, maar dan is het ook niet altijd overtuigend omdat er teksten langskomen als: “Ik ging cum laude door de school of hardknocks//Jij ging billikkend door de school of hard cocks.” Frans’ kenmerkende platte tongval weet aardig wat lines vermakelijk te maken, maar helaas slaat hij alsnog vaak de plank mis.

Gelukkig bestaat Levenslied niet alleen uit afgezaagde componenten. Op productieniveau wordt er bijvoorbeeld sterk en divers werk geleverd, wat vooral is te danken aan Soulsearchin’ dat verantwoordelijk is voor bijna de helft van de muziek. Van de met sentiment doordrenkte pianoloops en synthesizers voor het filmische Bloedgabbers tot aan de dreigende elektrische gitaren van het uitdagende Waar Ben Je Dan: de beats passen zich vlekkeloos aan bij het gevoel van de track.

Lange Frans heeft nooit harde hiphop gemaakt, en zoals in het interview met Hiphopleeft valt te lezen is hij dat ook nooit van plan geweest. Het popgeluid van het album is dan ook niet verrassend, wel is het naar een extremer niveau gebracht. Dat is jammer, omdat artiesten als Jeroen van der Boom de kwaliteit van het geheel omlaag halen. Lange Frans weet zijn beperkte raps soms met een charmante accent leuk in te pakken, maar uiteindelijk klinken ook de vocalen te eenvoudig en flauw. Het hoogtepunt van het album is overduidelijk de diverse productie die zich aan de thematiek van de nummers weet aan te passen. Levenslied is ongetwijfeld wat Lange Frans voor ogen had, helaas maakt dit het album geschikter voor de gemiddelde Shownieuws-kijker dan voor de hiphopliefhebber.

Bron: Hiphopleeft

Large Pro is wellicht geen bekende naam bij het grote publiek, maar hij heeft met zijn carrière van twintig jaar wel degelijk een belangrijke rol gespeeld in de hiphopwereld. De producer/MC is vooral bekend geworden door het op jonge leeftijd produceren voor Eric B & Rakim en het ontdekken van de jonge Nasir Jones alias Nas. Naast het ontdekken van Nas heeft hij ook beats geleverd voor diens klassieker Illmatic (1994). Ook heeft hij met zijn crew Main Source het legendarische album Breaking Atoms (1991) uitgebracht, waar nu nog over wordt gesproken door hiphopheads. Het is dan ook niet raar dat er hoge verwachtingen zijn als Large Pro een nieuw album uitbrengt met de naam Main Source.

Het is nooit een geheim geweest dat Large Pro beter is in produceren dan in rappen en dat blijkt helaas weer op Main Source. Want op het hele album kan je naar heerlijke boombapbeats luisteren met gescratch en zangsamples die je begeleiden naar oudere tijden. De stem van de 36-jarige Pro klinkt volwassen en helder, wat het gehele plaatje alleen maar positief beïnvloedt. Helaas zal dit alles niet kunnen camoufleren dat er tekstueel gezien niets speciaals wordt gedaan: de gemiddelde lyrics krijgen een voldoende, maar meer ook niet.

Met de introtrack The Entrance wordt de alinea hierboven in muziek vertaald. Op een hele lekkere beat bestaand uit een bluegrass-achtige-gitaar en boombap drums laat Large Pro wat Brag and Boast horen. Hij flowt op de beat waardoor het bij de eerste luisterbeurten niet opvalt dat de lyrics eigenlijk niets speciaals zijn. Hoe meer je naar de track luistert, hoe meer de tekst doordringt en hoe duidelijker het wordt dat de lyrics het niveau van de beat niet halen. Overigens duurt het niet lang om deze track een paar keer te beluisteren, de lengte ervan bedraagt namelijk slechts twee minuten en vijftien seconden. Hiermee is direct een ander probleem van Main Source aangekaart: de tracks zijn van zeer korte duur, de gemiddelde lengte van een nummer bedraagt twee minuten en achtenvijftig seconden.

Maica Living is het tweede nummer op het album en weet meteen een goede indruk achter te laten. Voor de beat is een sample gebruikt die bij veel mensen bekend zal staan als de intro van J.Lo’s Jenny From The Block (“Everyone got to make a living”) Op deze track heeft Large Pro, die wederom een fraaie productie aflevert, het samen Killah Sha en Guardian Leep over manieren om geld te verdienen. Men moet niet alleen aan hustlen denken, want ook eerlijke en legale manieren om zijn brood te verdienen komen voor op dit nummer. Zo heeft Guardian Leep het over hoe hij de wekker zet om zeven uur en de trein en de bus moet nemen naar zijn werk om zijn familie te onderhouden.

Hoewel dergelijke teksten een voldoende krijgen, zijn er tracks op Main Source waar het tekstueel ronduit rampzalig is. Large Pro Says is daar één van. Op een aardige beat geeft de hiphopveteraan twee minuten lang dansinstructies. De lyrics ontstijgen niet het niveau van: “Do the bounce little miss like you’re from down south.” Veel mensen lijken dit door de vingers te zien omdat het hier gaat om iemand met een indrukwekkende cv en omdat de beat niet zo gelikt klinkt. Had bijvoorbeeld Birdman dit gezegd, was hij meteen de grond in geboord, omdat zijn teksten te weinig inhoud zouden hebben. Het is natuurlijk niet opmerkelijk dat dit gebeurt. De voornaamste reden hiervoor is dat Large Pro nog steeds klinkt als old school hiphop; toch zou hij anno 2008 met iets betere teksten voor de dag mogen komen.

Dat neemt niet weg dat Main Source op zich een prima plaat is: de beats zijn uitstekend en hebben een oldschoolvibe. Daarnaast klinkt Large Pro rappend goed, en gastartiesten als AZ, Big Noyd en Jeru Tha Damaja weten het niveau van het album op te krikken. Deze ingrediënten maskeren vooral de eerste luisterbeurten de kwaliteit van de lyrics. Dit maakt het alleen maar teleurstellender wanneer men erachter komt dat de teksten redelijk simpel zijn zodra er aandachtig naar wordt geluisterd. Tekstueel brengt Large Pro niets bijzonders en hier waren andere rappers zeker sneller op afgerekend. Ook is de lengte van de tracks een reëel probleem. Hoewel het gemiddelde van bijna drie minuten het doet voorkomen alsof het meevalt, is de realiteit anders. Een dergelijk laag gemiddelde resulteert erin dat er tracks zijn van onder de minuut en onder de twee minuten. Deze nummers lijken voorbij te zijn voordat ze zijn begonnen en daardoor heeft men het gevoel dat Main Source eerder een soort demo is dan een volledige LP. Gelukkig is het wel een demo van een van de meest constante en beste producers in de game.

Bron: hiphopleeft.nl