Weinig artiesten zijn in hun carrière zo ongelukkig geweest met hun labelkeuze als M.O.P. (Mash Out Posse). Na het wegens faillissement wegvallen van Loud Records in 2002, waar Lil Fame en Billy Danze hun hit Ante up hebben uitgebracht, werden de heren opgevangen door Roc-A-Fella. Ze hebben in die periode veel tracks en albums opgenomen, maar er werd bijna niets uitgebracht. Na de onenigheden tussen Jay-Z en Damon Dash in 2005 verliet de groep het label met als gevolg dat ze weer met lege handen stond. Vervolgens kreeg de Firing Squad een deal aangeboden bij G-Unit records dat toentertijd de hitlijsten bestormde. De weg naar het grote publiek leek vrijgemaakt voor de hardcorehiphopcrew, maar ook deze samenwerking leidde tot slechts enkele collabo-tracks en geen album. In 2008 verliet M.O.P. het bolwerk van 50 Cent. Nu komen de MC’s eindelijk met een nieuw officieel album dat de naam Foundation draagt en wordt uitgebracht door E1.

Dat M.O.P na vijftien jaar nog steeds geen echt commercieel succes hebben gekend, is niet zo heel gek. Dit feit is niet te wijten aan een gebrek aan kwaliteit, maar aan het type muziek dat de heren maken. De New Yorkers staan er namelijk om bekend om keiharde hiphop te maken; schreeuwerige stemmen en spierbalraps worden aangekleed door sterk aanwezige beats, die vaak ook nog eens van de hand van Lil Fame zijn. De inhoud van de raps is eigenlijk een aaneenschakeling van manieren om iemand te pijnigen, maar door de overtuigende delivery komt het duo er vaak mee weg. Deze blauwdruk is voor het grootste gedeelte ook van toepassing op dit nieuwste wapenfeit van M.O.P.

De plaat start met I’m a Brownsvillain waarin het duo na een korte intro direct begint met het bedreigen van naamloze opponenten. De beat van Nottz bevat een slashgitaar, wat de productie net wat scherper en onheilspellender maakt. Ook is er gebruikgemaakt van een stemsample, iets wat op dit album op bijna elke track gebeurt. Er hebben negen verschillende producers (waaronder DJ Premier en Statik Selektah) meegewerkt aan dit project, en allemaal hebben ze een zangsample in hun beat geweven. De track die volgt is Blow the Horns, waarin de harde taal nogmaals haar opwachting maakt. En eigenlijk kan men met het stuk hierboven vijfennegentig procent van het album beschrijven, met uitzondering van een paar tracks als What I Wanna Be waarin de rappers het rustiger aanpakken. De rappers tonen zich hiermee vrij eendimensionaal, maar meer dimensies hebben ze nooit laten zien. Lil Fame en Billy Danze zijn teksttechnisch niet de beste rappers, eerder het tegenovergestelde. Toch kunnen ze als geen ander adrenaline tot geluidsgolven omtoveren, en hun agressief gerijm met bijzondere overtuiging voordragen. Een smet op het gangsterimago en op het album van de Marxmen is de track Street Life, waarin ze zich laten verleiden tot een commerciële zonde wanneer autotune-gejank wordt gebruikt als refrein.

Lil Fame en Billy Danze houden op Foundation voor het grootste gedeelte vast aan hun oude patronen. Hyperactieve en agressieve raps worden met samplebeats gemengd, en het resultaat kan altijd als oppepper opgezet worden. De technische tekortkomingen van de rappers worden goedgemaakt door de oprechtheid van de delivery en de bijbehorende energie. Toch is dit album niet voor iedereen geschikt. Wie de laatstgenoemde dingen niet kan waarderen zal een eentonig en schreeuwerig album zien in Foundation. Maar de fans van de Mash Out Posse zullen zich gelukkig prijzen; het is een M.O.P-album zoals het hoort te zijn. Eindelijk.

bron: hiphopleeft.nl

Mims is een rapper uit New York die van de ene dag op de andere wereldberoemd werd met zijn hit This Is Why I’m Hot. Hoewel de track niet van hoog niveau is, werd hij grijs gedraaid in clubs over de hele wereld. De simpele teksten vielen goed in de smaak, omdat ze zelfs met een hoog alcoholpromillage nog makkelijk meegerapt konden worden. Hoewel menig artiest ervan droomt een wereldhit te maken zoals Mims, heeft zulk plotseling succes ook een schaduwzijde. Sceptici zullen beweren dat Mims zijn succes toevallig en eenmalig was. Mims moet met zijn tweede album Guilt bewijzen dat hij geen eendagsvlieg is.

De titeltrack valt op het eerste gehoor goed in de smaak. De oppervlakkige teksten vormen dan nog geen barrière om van dit nummer te kunnen genieten en de akoestische soulvolle beat van Abdul Jamar is een uitstekende binnenkomer. Wanneer het nummer vaker beluisterd wordt beginnen de teksten wat meer te irriteren, maar ze kunnen er nog zeker mee door.

Na een redelijk begin gaat het snel mis. De soulvolle beats lijken de prullenmand in te gaan en daarvoor in de plaats worden kitscherige beats uit de kast gehaald. Het soort beats dat dagelijks aan de lopende band wordt gemaakt zonder een greintje creativiteit. Zoetsappige keyboard melodieën zijn dan ook meer regel dan uitzondering. Het enige dat Mims met de veertien nummers op zijn album bewijst is dat hij eigenlijk niet kan rappen. Zijn teksten zijn inhoudelijk leeg en de woorden worden met weinig kunde en passie overgebracht op de luisteraar. Titels als Love Rollercoaster, Move (If You Wanna), Be My Hustla en Makin’ Money weerspiegelen feilloos de inhoud van de tracks en daarmee ook het tekort aan passie waarmee de rapper te werk is gegaan. Wat de muziek nog erger maakt is dat de kitscherige producties en dito teksten worden aangevuld met jankerige refreinen van tweederangs zangers. Hoewel gezang niet per se een negatieve factor hoeft te zijn, is al op het eerste gehoor duidelijk dat Mims zijn refreinen niet aan deze artiesten had moeten delegeren.

Naast de titeltrack is Rock ’N Rollin de enige track die sporen van creativiteit vertoont. Samen met Tech N9ne probeert Mims in elke zin de naam van een rockband te verwerken. Soms klinkt dit geforceerd, maar vaak ook gewoon vermakelijk: “You find me at Linkin Park, with Motely Crue//You say you know the what, but you do not know The Who//Pay attention, you can miss it if you Blink 182//And me, I’m the one, just like I’m U2.” De beat past goed bij de rock-inhoud door het frequente gebruik van slashgitaren.

Ondanks de laatste track heeft Mims over het algemeen met Guilt de plank volledig misgeslagen. De rapper had een kans om te bewijzen dat hij niet slechts eenmalig een hit heeft weten te produceren, maar dat hij langer aan de top zou kunnen blijven. Helaas lijkt Mims met Guilt nu klaar voor een vrije val. Op enkele uitzonderingen na zijn de tracks één voor één inspiratieloos. Mims wekt op geen enkel nummer de illusie dat hij echte passie heeft voor zijn vak. De raps klinken tweedehands en de producties zijn zo onorigineel dat ze zijn te verwarren met duizend anderen. De gastartiesten bestaan voornamelijk uit zangers en voegen niets positiefs toe. Men zou zelfs kunnen zeggen dat ze de kuil voor Mims alleen maar dieper maken. Volgens Mims heeft hij verschillende redenen om Guilt te voelen, maar hij zou zich vooral schuldig moeten voelen omdat hij voor deze plaat geld vraagt.

Bron: hiphopleeft.nl