Rapper en zakenman Curtis “50 Cent” Jackson leek een engeltje op zijn schouder te hebben. Eerst overleefde hij een aanslag op zijn leven, waarvoor hij negen schoten moest incasseren. Daarna behaalde hij het ene na het andere succes met gevarieerde projecten. Alles wat de New Yorker aanraakte leek spontaan in goud te veranderen, maar de laatste jaren lijkt het engeltje te zijn vertrokken en lijkt het vervangen door een ongelukkiger personage. Zo heeft G-Unit Records na de debuutplaten van Lloyd Banks, The Game en Young Buck weinig successen meer gekend, en ook T.O.S., het vervolg op het degelijke Beg for Mercy, is zeker niet om over naar huis te schrijven. 50 Cent zelf leek ook steeds minder te gaan presteren; hij wist met Curtis niet de gewenste verkoopcijfers te behalen en moest zijn meerdere erkennen in Kanye. Nu is het eindelijk tijd voor de laatste plaat die 50 contractueel verplicht is aan Interscope. Het feit dat hij deze plaat Before I Self Destruct heeft genoemd getuigt van een type arrogantie die we van de beste man gewend zijn, en nu is het tijd om te zien of hij het ook eens kan waarmaken.

Fifty had beloofd voor zijn laatste album een hele nieuwe kant van zichzelf te laten zien. Voor de goedgelovige luisteraars is er teleurstellend nieuws te melden: de leider van G-Unit rapt namelijk praktisch hetzelfde als op de rest van zijn discografie. Het album staat volledig in het teken van een 50 die een onwaarschijnlijk grote hoeveelheid veren in zijn eigen achterwerk steekt. Gooi hier een lijst geweernamen in, een aantal synoniemen voor geld en een track waarop hij zijn vijanden afsnauwt en klaar is Kees. Het enige nieuwe is dat hij op dit album nog meer dan op zijn eerdere platen op de automatisch piloot lijkt te werken. Op sommige tracks zet hij een soort gemaakte agressieve stem op, maar echte passie is het gehele album zoek.

Wat voor de rapper ook niet echt gunstig is, is dat ook de andere mensen die aan dit album meewerken allemaal half-werk leveren. Dit zijn overigens niet de minste personen; Havoc, DJ Khalil en Dr. Dre brengen één voor één teleurstellende eindproducten voort. De beatmakers stonden altijd garant voor succes, maar ontstijgen op Before I Self Destruct niet het niveau van matigheid. Op zijn vorige albums wist 50 Cent met Dre altijd wel te zorgen voor een aantal verslavende tracks, die op feesten de toon konden zetten. Op Before I Self Destruct is een dergelijk nummer spoorloos; de liedjes hebben een ernstig tekort aan persoonlijkheid en kunnen pas na heel wat luisterbeurten enigszins uit elkaar worden gehaald.

50 Cent heeft altijd veel featurings op zijn albums gehad en dan mochten zijn G-Unit-vriendjes natuurlijk nooit ontbreken. Op Before I Self Destruct lijkt hij de aandacht echter niet met anderen te willen delen en heeft hij voor slechts drie nummers een gast uitgenodigd. Twee van die samenwerkingen zijn opmerkelijk te noemen, omdat de plaats van de Gorilla Unit-rappers lijkt te zijn ingenomen door de zoetsappige r&b-zangers Ne-Yo en R. Kelly. Op Psycho mag Eminem zelfs aanschuiven en deze weet wel degelijk een betere indruk te wekken dan op Relapse, maar helaas zegt dit meer over zijn album dan over dit nummer.

Met Before I Self Destruct heeft 50 Cent de kans gehad om zijn succesvolle periode bij Interscope goed af te sluiten. Helaas blijkt het laatste wapenfeit van de New Yorker een immense teleurstelling. Enige passie voor muziek is onvindbaar, en de teksten lijken op eerder uitgebracht werk al de revue te zijn gepasseerd. De producers hebben ook beneden elk peil gepresteerd en zijn slechts schimmen van de beatmakers van weleer. Toch moet 50 Cent het lage niveau van dit album vooral zichzelf kwalijk nemen. Iemand in zijn positie en met zoveel geld had met iedereen kunnen samenwerken om met iets beters dan dit misbaksel te komen. Met de titel Before I Self Destruct heeft hij dan ook juist geconcludeerd dat hij zichzelf kapotmaakt, alleen het woord “before” had hij achterwege kunnen laten.

Bron: www.hiphopleeft.nl