De single Road to Zion is het resultaat van een artistieke verbintenis tussen twee muzikale grootheden. Vervolgens kondigden Damian Marley en Nas aan dat ze ook een volledig samenwerkingsalbum - genaamd Distant Relatives - zouden uitbrengen. Sindsdien wordt er verschillend gereageerd: aan de ene kant zou het prachtig zijn als de lijn van Road to Zion kan worden doorgetrokken, maar een prekerige plaat over de problemen van de wereld, en met name Afrika, kan gemakkelijk afgezaagd klinken. Na een aantal hoopgevende gelekte tracks ligt het schijfje sinds 18 mei eindelijk in de schappen.

Het album begint met As We Enter, waarop Nas en Damian hun verschijning als duo aankondigen. Het is één van de weinige nummers zonder ethische boodschap, maar op deze track is wel meteen te horen hoe goed beide artiesten op elkaar zijn ingespeeld. Het rappen van Nas is perfect in elkaar gevlochten met het toasting (een Jamaicaanse variant van rap) van Damian, waardoor ze bijna als één persoon over de beat heen walsen. Dit vluchtig heen en weer springen tussen de mannen is alleen op de introductietrack te horen, maar de eenheid van beide persoonlijkheden en genres is een rode draad die door de hele plaat kronkelt.

Op de rest van de tracks begint het duo wel over serieuzere onderwerpen. Het gaat dan bijvoorbeeld over vriendschap (Friends), over hun eigen successen ondanks problemen (Strong Will Continue) en een titel als Africa Must Wake Up spreekt voor zich. De thema’s zijn verre van origineel, misschien zelfs cliché, maar dit is geen moment storend. De reden hiervoor is simpel: elke klank klinkt oprecht. De lichtelijk schorre stem van Damian klinkt wat getergd en laat daardoor bij elke noot veel emotie doorschemeren. Daarnaast staat Nas zijn mannetje qua raps en weet hij op een ervaren manier zijn woorden aan elkaar te rijgen.

Evenals de hoofdartiesten leveren de gasten heel goed werk af. Het gezang van Stephen Marley, K’naan en Dennis Brown past perfect bij de organische beats van Damian en de (meestal) vredige boodschap van de nummers. Ook de opvallende verschijning van Joss Stone en Lil Wayne op My Generation is een schot in de roos. De soulzangeres legt met haar heldere stem veel gevoel in de track en zelfs de frontman van Ca$h Money doet je even vergeten dat hij ook nummers als Lollipop heeft gemaakt.

Daarnaast bewijzen Damian Marley en broer Stephen ook op het gebied van productie te kunnen excelleren. De beats verschillen van elkaar: uptempo nummers worden afgewisseld met rustigere reggaedeuntjes, onheilspellende blazers lossen vrolijke fluiten af en baldadige elektrische gitaarakkoorden geven een variatie op de sussende pianomelodieën. Ondanks deze veelzijdigheid van het geluid, vormt de muziek een geheel en passen alle tracks als puzzelstukken bij elkaar. Dit komt vooral door het akoestische geluid van alle beats, en de Afrikaanse drums en gezang die vaak terugkomen.

Distant Relatives is een evenwicht tussen hiphop en reggae, Nas en Damian en inhoud en muzikaliteit. Als je van de net opgenoemde ingrediënten houdt, dan kan het album eigenlijk niet tegenvallen. Damian Marley schetst met zijn zang en beats het gevoel dat Distant Relatives moet uitdragen, terwijl Nas het met zijn raps van inhoud voorziet. De gastartiesten zijn zorgvuldig uitgekozen zodat ze optimaal passen bij de producties, Nas en Damian en natuurlijk bij de thema’s die worden besproken. Dat de onderwerpen niet bijster origineel zijn kan wellicht wat mensen tegenstaan, maar het wordt zonder meer goed gemaakt door de oprechtheid en de kwaliteit van de muziek.

Bron: Hiphopleeft