Was ik laatst nietsvermoedend aan het fitnessen in de sportschool, waar doorgaans alleen vreselijke electropopmeuk klinkt, schallen er ineens stevige gitaarriffs en beukende dubbel basdrums uit de speakers. Even Shazamen: Epica - The Great Tribulation. Hoe zo'n nummer in een sportschoolplaylist verzeild raakt is me een raadsel maar het heeft mijn interesse voor deze EP en Epica in het algemeen wel (opnieuw) aangewakkerd. Prima afwisselend nummer met razendsnelle deathmetalstukken, grunt, maar ook de kenmerkende symfonische metal van Epica.

Dus maar snel even achter de rest aan. Wake the World is een tempootje lager, maar wel lekker catchy met fraaie zanglijnen. Van Simone dan; de mannelijke cleane vocalen helpen het nummer helaas deels om zeep. Het Deep Purple-achtige orgelstukje gevolgd door lekkere gitaarsolo maken veel goed.

De mannelijke gastzanger is ook op de track daarna een beetje problematisch. Die gladgestreken autotunestemmetjes hebben hier niks te zoeken. Muzikaal is het heerlijk: pakkende riffs, fijne tempowisselingen en sterke melodieën.

Door de vele gastartiesten klinkt het geheel wat onsamenhangend. Human Devastation heeft bijvoorbeeld weinig meer met Epica te maken. Maar elk nummer heeft wel zijn momenten. Op de tweede helft is het The Miner die erbovenuit springt, dankzij geweldig drumwerk en een sterke opbouw. Verder een dikke pluspunt voor het fijne volle geluid.