Onmiskenbaar Finntroll qua melodieën, ritmes en gitaarsound. Redelijk vergelijkbaar met Ur Jordens Djup. Dat betekent vooral een vrij hard en snel metalalbum met veel gebruik van keyboard maar vrij subtiele aanwezigheid van folkelementen. Op dit album zijn die zelfs nog wat meer naar de achtergrond verdreven, er is slechts heel af en toe traditionele instrumentatie te horen. Na de sfeervolle intro Väktaren gaat het album furieus van start met twee stevige snelle blackmetalnummers. Bij de twee daarop volgende tracks komen dan voorzichtig de polka-elementjes wat meer om de hoek kijken. Vid Häxans Härd is weer een puur blackmetalnummer. En zo blijft dat elkaar een beetje afwisselen. Eigenlijk heeft elk nummer wel wat en zijn er niet echt dissonanten aan te wijzen. Een zeer sterk album dus. Persoonlijke favorieten: Ormfolk, Grenars Väg en afsluiter Ylaren.

Weer een stap vooruit na Field of Crows. Daar misten de nummers een beetje een eigen gezicht. Hier is dat niet het geval, elk nummer is echt anders. Atypisch voor Fish begint de plaat met een van de minste nummers, meestal is track 1 bij hem gelijk de beste.

Maar na Circle Line wordt het snel beter. Fraaie gevoelige songs als Zoe 25, Arc of the Curve en Where in the World worden afgewisseld met heerlijke stevige rocktracks als Openwater en Dark Star. Veel goed gitaarspel op deze cd, zowel qua riffs als solo's. Fish blijft met zijn stem netjes binnen zijn huidige bereik en weet zich daarmee nog prima te onderscheiden.

Toch ook wel een paar minpunten. Manchmal overtuigt niet als 'rocker', van de rustige songs doet Miles de Besos me niet zoveel. De afsluitende titeltrack heeft me een wat te hoog kabbelgehalte.

Wat een abnormaal goede plaat blijft dit toch. Dat Fish hier jaren na de slechts aardige albums Field of Crows en 13th Star ineens nog mee kwam, ik blijf het bijzonder vinden.

Perfume River, geen woorden voor. Dat dreigende begin, die opbouw richting het uptempo refrein. Of het breekbare, gevoelige The Other Side of Me. Luister ook even naar de gitaarsolo in dat nummer. David Gilmour keek en zag dat het goed was.

De High Wood-suite is eigenlijk van begin tot eind goed, met Crucifix Corner als hoogtepunt. Niet echt vergelijkbaar met Plague of Ghosts, het zijn meer losstaande nummers. Al grijpen ze wel tekstueel en muzikaal/thematisch op elkaar terug, meer een beetje zoals op de oude Marillion-conceptalbums.

Fish zelf klinkt fantastisch, zijn stem klinkt helderder dan op de albums tussen pak 'm beet Raingods en 13th Star. Power heeft hij ingeruild voor gevoel en dat past perfect bij de muziek.

Eigenlijk heeft dit album alles: uitgesponnen epics, feilloze snelle rocksongs als All Loved Up, sterke teksten uiteraard. Hoogtepunt uit de lange carrière van Fish.

Deze heeft een beetje hetzelfde euvel als Suits. Veel nummers kabbelen maar door en verliezen daardoor aan kracht. Zoo Class is best leuk als 4 minuten song, maar keuvelt dan nog anderhalve minuut oeverloos door. Numbers: hetzelfde verhaal. Grappig genoeg heb ik bij het langste nummer - Innocent Party - het minst het gevoel dat hij te lang duurt. Deze behoort dan ook zeker tot de betere tracks.

Al met al is het songmateriaal wel wat beter dan op Suits. De eerste drie tracks, The Lost Plot en het eerder genoemde Innocent Party scoren dikke voldoendes. Echte uitschieters, nummers die een 9 of 10 krijgen, zijn dan weer niet te vinden. Al met al een van de mindere Fish-albums.

Stapje terug na het geweldige Vigil, maar toch nog steeds genoeg te genieten. Zoals op veel Fish-albums is het openingsnummer meteen het sterkste. Lucky is luchtig en catchy; voor mij werkt het. Het dreigende, felle Tongues is ook een hoogtepunt, het folky titelnummer is wat mij betreft een beetje 'te'. Bij Favourite Stranger en Dear Friend betrap ik mezelf op de neiging om te skippen, al kan ik ook deze nummers niet 'slecht' noemen. Ze doen me alleen niet zoveel.

Behoorlijk tegenvallend album. Veel liedjes glijden een beetje het ene oor in, het andere uit. Fish lijkt wel niet helemaal scherp hier. Die relaxte jazzy mood op tracks als No Dummy en Jumpsuit City past hem helemaal niet. Als hij lekker van zich af bijt als in Raw Meat is het gelijk weer erg goed, maar dat gebeurt helaas veel te weinig. De openingstrack en Emperor's Song zijn best nog oké, maar een refreintje als dat van Lady Let It Lie is echt ondermaats. Verder, het is vaker gezegd, kabbelen de meeste nummers zeker twee minuten te lang door.

Herbeoordeling is negen jaar later wel op z'n plaats. Echt een véél beter album dan voorganger Suits. De eerste waarop Fish' stem duidelijk hoorbaar aan slijtage onderhevig is, maar hij gebruikt het in zijn voordeel door meer venijn in de nummers te leggen. De openingstrack is een ongekend steviger rocker voor zijn doen, met stevig drumwerk en fel gitaarspel. Het stukje spoken word voegt ook echt iets toe hier. Veel sfeer en afwisseling, absoluut het beste nummer van de cd.

Goldfish & Clowns en What Colour Is God hakken er ook stevig in. De raspende stem versterkt de felheid van deze songs. Brother 52 is een ander hoogtepunt en de titeltrack is ook meer dan oké. Tara is misschien wat te zoetsappig en Jungle Ride duurt te lang, maar Say It with Flowers is eigenlijk de enige track die echt zwak is. Na het titelnummer afzetten dus en het is echt een prima album.

Na zijn vertrek bij Marillion levert Fish hier een vrijwel perfect album af. Ook de vaak als minder bestempelde nummers als Big Wedge en Voyeur hebben duidelijk hun functie en vallen als puzzelstukjes op hun plek. Er staan nogal wat ballads op dit album dus enkele anderssoortige nummers zijn meer dan welkom. De opener en afsluiter zijn wel de prijsnummers, met hun prachtige opbouw. Maar vrijwel nergens zakt het niveau echt in. Alleen State of Mind doet me net iets minder.

Dat is meteen ook de grootste zwakte van deze plaat. Sommige nummers zoals Grace of God en mijn favoriet Little Man What Now boeien van begin tot eind. Maar zo'n Rose of Damascus, allemachtig, dat draalt en dwaalt maar, dik 15 minuten lang. Komt nergens vandaan en gaat nergens naartoe. Met Weltschmerz en C Song laat Fish horen dat hij ook nog prima pakkende, compactere songs kan maken. Niet dat kort altijd beter is trouwens: This Party's Over is wel het zwakste nummer. De teksten zijn wederom geweldig, daar zou Fish zo onderhand een nobelprijs literatuur voor mogen krijgen. Eindconclusie: mooi album, enkele prachtige songs, maar ook vaak langdradig. Haalt het zeker niet bij Feast of Consequences.

Redelijk gladde maar best aangename rock/metalplaat die klinkt als een klok en makkelijk weg luistert. Ik mis wel een beetje een eigen sound, hoor er vooral talloze andere bands in terug, waarvan Machine Head en Slipknot het duidelijkst zijn in de hardere songs en de rustigere stukken haast naar Nickelback neigen. Klinkt al met al niet zo positief maar dat valt best mee. Want sound is één ding, qua songmateriaal overstijgt dit de twee laatstgenoemde bands toch wel duidelijk. Ondanks de afwisseling tussen steviger en rustig klinkt het geheel wat eenvormig en daarom zijn die 45 minuten echt wel genoeg.