Tussen alle oersaaie indiebandjes vind ik dit wel een leuke en wat meer onderscheidende groep.

De zanger klinkt een beetje als Jeff Buckley als hij ingetogen zingt en gaat richting Matthew Bellamy als het gas erop gaat. Er is genoeg variatie in de tracks. Niet alles raast maar in één tempo door, er zijn snellere tracks en rustpuntjes en ook binnen de nummers gebeurt genoeg. Dat houdt het album fris en spannend en met een mooie speelduur van krap drie kwartier ligt verveling sowieso niet op de loer.

Geluid bevalt me ook goed. Geen rommelige brij zoals je tegenwoordig vaak hoort maar duidelijk te onderscheiden instrumenten. Vooral het drumgeluid is erg lekker.

I Was Just a Kid, Amsterdam en I'm Not Made by Design springen er voor mij bovenuit. Particles is me iets te Keane af en toe, Soda ook wat zwakker/saaier. En met Sorry al te veel doodgegooid, kan ik moeilijk nog objectief naar luisteren. Hell Yeah en Afterlife gaan dan weer richting Radiohead, prima afsluiters. Sla ook bonustrack Reset Me zeker niet over.

Mee eens. Het songmateriaal haalt het niet bij de vorige albums. Voor de rest is dit niet meer of minder dan een logische opvolger. Ik hoor geen grote stijlbreuk. Nothing But Thieves was gelikte, poppy rock en daar is met deze plaat niks aan veranderd.

Hier en daar zijn de accenten misschien wat verschoven. Inderdaad zijn de elektronische invloeden als synths wat nadrukkelijker aanwezig. Dat leidt met Do You Love Me Yet tot een volmaakte 80's poptrack. Michael Jackson zou goedkeurend knikken.

Dat is ook meteen de meest afwijkende track. Een nummer als het gitaargeoriënteerde Members Only is weer herkenbaarder. Datzelfde geldt voor Foreign Language. Met het openingsnummer erbij hebben we dan de favorieten wel gehad.

Dit album bevat echter ook het in mijn ogen zwakste nummer van deze band tot nu toe: Talking to Myself. Voor een groep die de lat toch hoog lijkt te leggen een beetje raadselachtig dat zo'n nietszeggende, identiteitsloze track het album gehaald heeft. Gelukkig sluit de plaat weer alleraardigst af met het stevige Pop the Balloon.

Al met al weer een heel behoorlijk album, maar het niveau van de vorige drie wordt niet gehaald. Daarvoor ontbreekt het aan échte topsongs.

Ook deze cd is weer prima. Zeker mijn leukste recente ontdekking dat NBT.

Het songmateriaal is net wat minder overtuigend dan op de twee albums hiervoor. Niet dat er echt zwakke tracks op staan, maar There Was Sun en This Feels Like the End maken niet al te veel indruk. Ook veel van de betere nummers halen het nét niet bij de toppers van de vorige twee albums.

Er is echter één song die dit allemaal weer ruimschoots compenseert en dat is Can You Afford to Be an Individual. Wat een heerlijke beuktrack zeg, voor mij het allerbeste NBT-nummer dat ik tot nu toe gehoord heb. Samen met het gevoelige Before We Drift Away zorgt het voor een fenonenale afsluiting van het album.

Geweldige cd die me terugvoert naar de beste dagen van Muse. Zeker de eerste vier nummers zit je echt naar variaties op Showbiz/Origin of Symmetry te luisteren. De variaties zitten hem vooral in minder bombast, meer pop. Wint daardoor misschien niet de originaliteitsprijs maar wat zou dat, met stuk voor stuk zulke ijzersterke pakkende songs.

Het eerste nummer dat echt afwijkt is Graveyard Whistling. Die is wel érg poppy en glad. Ze komen er wat mij betreft mee weg dankzij de fraaie melodie. Het daaropvolgende Hostage is gelijk weer een hoogtepunt, heerlijk afwisselende track die steeds schippert tussen zwaar pompend en licht/poppy. Ook Trip Switch, wellicht de bekendste track van dit album, is erg goed.

Met Lover Please Stay laten ze horen ook gevoelige ballads goed aan te kunnen. Een beetje hun Unintended, om Muse er nog maar eens bij te halen. Het stemgeluid van Mason leent zich er net zo goed voor als voor de meer rockende songs, al hoor ik ze die laatste categorie toch liever doen.

Tegen het einde dan toch nog een paar iets mindere nummers. Painkiller is oké maar wat saai, net als Tempt You. Maar dan komen nog de bonustracks, waarvan zeker Neon Brother en Six Billion niet onder doen voor de hoofdmoot.

Op zich een leuk, energiek, soms ietwat hysterisch rockalbum. Maar wat halen al die intermezzo's het tempo eruit zeg. De muzikale rustpuntjes in de vorm van enkele rustigere songs zijn wel op hun plaats en zorgen voor wat variatie, maar al die oeverloze riedeltjes en gesproken samples voegen niets toe en rekken het album te veel, een uur is echt te veel voor een plaat als deze.

Al met al toch een goede drie kwartier aan prima muziek. De eerste helft is weliswaar wat aan de drukke kant, terwijl de rustpunten (Just Say When, Tunnels) allemaal op het tweede deel staan. Die verdeling had beter gekund. Go to War en Fade in / Fade Out steken er bovenuit.