Heel goed album met klassieke punkriffs, dreigende basloopjes, sterke melodieën en uitstekende zang. Hands on Stance en By My Side springen erbovenuit, zwakke nummers zijn er nauwelijks. Toch net ietsje minder dan het album hierna, waar echt fenomenale tracks op staan van een niveau dat hier nog niet gehaald wordt.

Het vertrek van zanger Zoli Teglas doet zich wel voelen. Zijn opvolger heeft een stemgeluid dat wat boybandachtig aandoet en bovendien wordt er gretig van pitchcorrection gebruikgemaakt. Op zich niet zo erg maar na de albums met de dynamische Teglas als een van de grote drijvende krachten, wel een stap terug.

Wat rest is nog steeds fijne, melodieuze en energieke meeblèrpunk. The River, Call off the Dogs en The House is Burning schieten erbovenuit. De variatie tussen de overige nummers is wat minder dan op de vorige albums en daarmee is een half uurtje echt wel genoeg.

Gaan luisteren n.a.v. Pennywise - All Or Nothing waar deze zanger ook meedoet. Een van mijn leukste recente punkontdekkingen. Stevig, melodieus, energiek vrijwel alleen maar goede tracks en zeker voor punkbegrippen fantastische zang. Alleen de U2-cover had van mij niet gehoeven. Het album heeft ook de perfecte lengte. Net voordat eentonigheid op de loer ligt is het afgelopen.

Gewoon weer een leuke cd van In Flames. Weinig nieuws onder de zon. Ik heb ze de afgelopen jaren niet heel goed gevolgd maar dit klinkt allemaal heel herkenbaar. Het geluid ligt veelal dicht tegen Come Clarity aan. Een nummer als The Great Deceiver zou daar zo op kunnen. Andere nummers hebben refreintjes (In the Dark, Bleeding Out) die daar iets te poppy voor zijn. Maar op zich misstaat die iets gladdere sound In Flames niet. Al met al is dit prima eigentijdse, toegankelijke metal.

Op dit album weet Maiden een sfeer neer te zetten die ze naar mijn mening nog nooit bereikt hadden. Alleen Somewhere in Time komt op dat gebied enigszins in de buurt. Vanaf de ijzersterke intro van The Wicker Man tot aan de laatste noot van The Thin Line sleurt dit album je mee en laat je ruim een uur lang niet meer los. Uitgesponnen, lange en gevarieerde meesterwerken (Dream of Mirrors, The Nomad) worden afgewisseld met stevige, korte rockers (The Wicker Man, The Mercenary, The Fallen Angel). Nergens zakt het album in en de nummers doen niet of nauwelijks voor elkaar onder. Bruce zingt misschien nog wel beter dan tijdens zijn eerste periode bij Maiden en muzikaal klinkt dit album progressiever en gevarieerder dan ooit. Wat mij betreft het hoogtepunt uit de rijke carrière van Iron Maiden.

Deze heeft bij mij meer dan enig ander Maiden-album tijd nodig om te groeien. Maar het begint te komen. Wat een mooie melodieën weer, fijne tempowisselingen. De afwezigheid van oh-oh-oh meezingmomenten en herhalende refreintjes is ook wel een keer lekker en maakt dat deze plaat fris klinkt, ook al zitten er natuurlijk tal van 'dit heb ik eerder gehoord'-momentjes in. Wat te denken van de Book of Souls-achtige riff in Time Machine, het refrein van Death of the Celts dat wel wat aan The Nomad doet denken terwijl het refrein van Stratego weer een vleugje Different World in zich heeft. Darkest Hour doet me eerder aan solowerk van Bruce denken, Tears of the Dragon misschien? Al kan die geweldige solo natuurlijk alleen van Adrian Smith zijn. En ook algemenere dingen: de gitaar die meedoet met Bruce zijn zanglijnen, de intro ook als outro, dat soort stokpaardjes, maken het weer op en top Maiden. Qua algehele sfeer vind ik dit album het dichtst bij een mix van Brave New World en A Matter of Life and Death komen. En dat is zeker geen slecht teken. Prijsnummer is voor mij trouwens Death of the Celts, maar ik behoor tot de weinigen geloof ik. Geweldige intro, mooie verhalende zangpartijen van Bruce en een lekker gevarieerd instrumentaal middenstuk. De Kelten houden Maiden wel bezig, Isle of Avalon ging er ook al over. The Parchment is ook fantastisch en had zo op Brave New World kunnen staan. Of deze plaat ooit tot mijn absolute favorieten gaat behoren weet ik nog niet maar hoge ogen gooit hij zeker.