Vind deze toch wel een stapje minder dan die hierna. Er staan inderdaad enkele zeer sterk geschreven songs op maar Geffen is wel moeilijk te verdragen als zanger. Dat is toch een beetje zonde van verder sterke tracks als Pain en The Hole in Me. Daarnaast vind ik Open Mind, Scars en Glow weinig bijzonder. Sommige nummers vallen een beetje te veel in herhaling (Summer).

Toch nog steeds een prima album. Blackfield, Lullaby en Cloudy Now zijn van grote klasse.

Steven Wilson in topvorm inderdaad (al heeft Geffen het meeste schrijfwerk voor zijn rekening genomen). Stuk voor stuk verzorgde, veelal rustige rocknummers. Geen nodeloos complexe structuren maar aanstekelijke riffs, ritmes en refreinen. Vaak wat melancholisch van sfeer, mooie melodieën, sterk piano- en gitaarwerk. Beide heren hebben niet de mooiste zangstemmen, al sluiten ze wel goed aan bij de muziek en de sfeer. Een licht verteerbare plaat maar wel eentje in het 'hogere segment'.

Onthutsend zwak album. Leg dit naast de eerste twee van deze band/dit gelegenheidsduo en je weet niet wat je hoort.

De 'oeh-oeh's' in het openingsnummer zijn al om naar van te worden. Tel daarbij op de kerstbellen van Under My Skin en de tenenkrommende nepemotie van It's So Hard en je kunt haast geen andere conclusie trekken dan dat dit een parodie is op het een of ander.

Ervan uitgaande dat het wel serieus bedoeld is, is het een bijzonder zwak album zonder enig karakter. Simplistische, geforceerd klinkende popliedjes met tenenkrommende zang van Geffen. Over & Over, Falling en White Nights dan nog enigszins oké, maar ook niet niet bijzonder.

Opvallend hoge score wel voor dit album. Breaking Benjamin is een van die vele bandjes die tussen pak 'm beet 2000 en 2008 hun hoogtijdagen beleefden met moderne, toegankelijke en lichtelijk 'heavy' rock. Vaak komen die albums toch nauwelijks aan de 3,5 gemiddeld. Hoor zelf niet direct wat hier nou veel beter of anders aan zou zijn dan de Hoobastanks, Linkin Parks en Papa Roach van deze wereld.

Dat gezegd hebbende is het geen verkeerd album om af en toe eens op te zetten. Makkelijk verteerbaar en aangenaam melodieus, een aaneenschakeling van catchy songs. Dance with the Devil en Diary of Jane zijn de beste nummers, andere nummers glijden - ook door het gebrek aan variatie - soms wat anoniem voorbij.