Dit is de huidige band van Ville Laihiala, die we natuurlijk vooral kennen van Sentenced. Nadat die band er in 2005 mee stopte focuste hij zich op zijn tweede band Poisonblack, om er daar in 2015 ook de brui aan te geven. En nu dus S-Tool, met allemaal muzikanten die niet in zijn eerdere bands zaten. Onder hen ook de drummer van Entwine die hier een lekkere partij trommelt. Muzikaal is het allemaal niet heel vernieuwend. Het ligt het dichtst tegen Poisonblack aan, maar allemaal wat heavier en met een nadrukkelijk thrashy randje. Laihiala waagt zich hier gelukkig niet aan ballads maar laat zijn stem lekker schuren en dan is hij op zijn best. Ik mis een paar echt goede gitaarsolo's, de solo's die er zijn klinken wat obligaat, maar het beukt allemaal lekker weg. Tracks 1, 6 en 8 zijn voorlopig favorieten.

Stom eigenlijk.

Sinéad O'Connor, 'die van' Nothing Compares 2 U en Troy. Zo wordt ze dezer dagen in veel media ook gemakshalve omschreven. Ook ik kende die liedjes natuurlijk wel, samen met nog een aantal andere, maar nooit een heel album geluisterd. Jaren terug kwam ik per toeval op dit album en ik heb het altijd heel mooi gevonden en nog vaak beluisterd.

Wat stom is? Dat ik desondanks nooit achter haar andere albums ben aan gegaan. Mooi project voor de komende tijd wellicht. Intussen deze mij meest vertrouwde plaat nog maar eens opgezet en of het door de trieste omstandigheden komt of niet, wie zal het zeggen, maar ik moet verhogen. Dit is van begin tot eind een parel van een album. Op de beste momenten - Reason with Me, Back Where You Belong - snijdt hij dwars door je ziel. Zwakke nummers staan er niet op.

De sfeer van de plaat is donker en triest, al begint-ie nog best opzwepend. Take Off Your Shoes is ook een hoogtepunt, heeft iets dreigends. The Wolf Is Getting Married heeft dan weer meer een rocky edge, V.I.P. een stemmige en beklemmende afsluiter. Variatie genoeg dus. Sinéad zingt prachtig warm en elk woord van de veelal persoonlijke teksten vol overtuiging.

Vlak plaatje hoor. Enkel Rebirthing, Comatose en Whispers in the Dark steken boven de middelmaat uit. De rest heeft een ernstig energiegebrek, is overwegend gezapig en weet nauwelijks te beklijven.

Een soort Linkin Park meets Maroon 5, maar dan met iets meer talent voor songwriting. In ieder geval t.o.v. Maroon 5 dan. Het klinkt allemaal weliswaar alsof het 10 à 15 jaar te laat is uitgebracht, maar op zich mag ik die retrosound wel. Op de tweede helft van het album zakt het energieniveau af en toe wat ver terug, maar er staan best een aantal goede nummers op.

Echt storend is dat het album veel te lang duurt en vooral de oorzaak daarvan: nietszeggende, neuzelige intro's/outro's/intermezzo's die enorm het tempo uit de plaat halen en nogal pretentieus overkomen. Met dit soort muziek moet je niet een of ander hoogdravend concept willen presenteren. Het zijn gewoon rechttoe rechtaan poprocksongs waarmee je in één ruk door een leuk plaatje van 40 à 45 minuten kunt maken. De continue pauzes hebben nogal een vermoeiend effect.

Het lijkt een beetje klaar met Steven Wilson. The Future Bites en de laatste Porcupine Tree vond ik al niet geweldig en met deze plaat kan ik ook weinig.

Wilson heeft zichzelf vermoedelijk wijsgemaakt dat hij een hogere kunstvorm bedrijft die slechts voor de lucky few is weggelegd. 'Cinema voor de oren' noemt hij het zelf. Erg interessant allemaal maar helaas verliest hij daardoor het maken van mooie albums met sterke songs uit het oog, en lijkt het doel meer het brengen van iets verheffends wat alleen te volgen is voor de briljantere geesten op deze planeet. Het leidt tot absurditeiten als Impossible Tightrope. Met dat soort onzin ben je mij echt kwijt.

Bij Rock Bottom komt de inmiddels onvermijdelijke Ninet Tayeb weer om de hoek kijken. Eerder leidde haar aanwezigheid op Routine en Pariah tot prachtige songs, hier klinkt ze zeurderig en voegt ze niets toe. Verder is het wel een aardig nummer, op dit album een van de betere, maar dat zegt meer over het album.

We dralen langzaam verder in de verzameling saaie soundscapes en bereiken een nieuw dieptepunt met de titeltrack. Prima op de achtergrond te draaien als er bezoek is, maar aandachtig luisteren is bijna onmogelijk, want probeer de aandacht er maar eens bij te houden. En zo weet vrijwel geen enkel nummer echt te raken. Het album schept sfeer, zeker. 'Erin opgaan' zal onder de juiste omstandigheden best mogelijk zijn. Maar een mooie melodie, een fraaie gitaarartij? Je moet ze met een loep zoeken.

Waar blijft die opleving, dat vleugje energie? Het komt niet. Eentonig pianogepingel en elektronische effecten creëren een grijze, kille, afstandelijke plaat die zich moeizaam voortsleept. Het afsluitende Staircase is dan eindelijk een track die wél overtuigt en iets van Wilsons klasse laat terugkomen. Het mag een keer, na een uur wachten.

Bezig met de herontdekking van System of a Down kom ik er nu pas achter dat dit wel meer dan 'gewoon' een goed album is.

De sound van deze band is vrij uniek en komt hier optimaal tot zijn recht. Hysterie en drukte met een flinke knipoog, geweldige songwriting, effectieve samenzang, mix tussen stevig beukwerk en ijzersterke melodieën. En dat allemaal in een compact album met de heerlijke lengte van net geen 40 minuten.

De genrehokjes worden hier moeiteloos ontstegen, er zit van alles in. Van reggae-invloeden tot klassieke progrock. Voor het overgrote deel is het stevige, energieke, eigenzinnige metal met opzwepende ritmes waarbij stilzitten nauwelijks een optie is.

Sad Statue en Question! zijn persoonlijke favorieten, This Cocaine het enige nummer waar het hoge niveau niet helemaal gehaald wordt.