Dit zou wel eens mijn favoriet van R.E.M. kunnen zijn. Het album begint geweldig met twee nummers die zo mijn top 10/15 R.E.M.-songs zouden kunnen halen. Risico van zo'n sterk begin is natuurlijk dat de rest van de plaat voelt als 'inzakken' maar dat gebeurt eigenlijk nergens. Een ander hoogtepunt is Fireplace. Heerlijke, wat beklemmende sfeer en prachtig dat samenspel tussen gitaar en saxofoon. Strange doet zijn naam eer aan en is een wat vreemde eend in de bijt. Beetje rock & roll gevoel, Stones-invloeden. Ook Lightnin' Hopkins heeft een wat afwijkend geluid. Zou bijna een (wat ouder) Peppers-nummer kunnen zijn. Zeker niet de beste maar zelfs die vind ik niet echt zwak. The One I Love is natuurlijk de hit van dit album. Misschien heb ik hem daardoor te vaak gehoord en ligt het daaraan dat ik hem zeker niet tot de toppers op dit album vind behoren. Valt ook te vaak in herhaling. De andere hit It's The End of the World, met onnavolgbare zang van Stipe, bevalt een stuk beter. Rest me nog te zeggen dat Stipe hier sowieso misschien zijn beste zangprestatie levert, met als beste voorbeelden Finest Worksong en Disturbance at the Heron House. R.E.M. sluit zijn eerste albumtijdperk af met een absoluut hoogtepunt.

Lekker gevarieerd album van R.E.M. Songs die tegen punk aan zitten als Just a Touch (dus daar heeft Green Day zijn American Idiot-riff vandaan) tot fraaie ballads, waarvan ik Swan Swan H de mooiste vind. Leuk gebruik ook van accordeon in dat nummer. En zo zijn er meer muzikale uitstapjes, naar het Wilde Westen (I Believe) en naar... tja, waar moeten we Underneath the Bunker situeren? Hoogtepunten zijn toch de meer rechttoe rechtaan rocknummers: Begin the Begin, These Days, What If We Give It Away. Echt zwakkere nummers staan er niet op, of het moet de afsluiter zijn.

Erg sterk album. Veel afwisseling in de nummers en tekst en muziek sluiten veelal perfect op elkaar aan.

Armee der Tristen en Zeit laten gelijk al twee kanten van Rammstein zien: een opzwepend 'marcheer'-nummer (à la Links 2 3 4) en een soort semi-ballad. Zick Zack en Dicke Titten zijn van die typische Rammstein-nummers, vol ironie in de tekst waar je van moet houden. Meine Tränen is een onvervalste Mutter-reprise, een degelijke track maar mist een beetje de subtiliteit van het 'origineel'.

Absolute hoogtepunten zijn voor mij Giftig en Lügen. Alleen het afsluitende Adieu is matig.

Rise Against blijft een fijne groep. Je weet wat je krijgt: energieke, compacte en catchy punkrocksongs met een fraaie ballad als rustpuntje halverwege. Stuk voor stuk degelijke songs die prima in elkaar zitten. En verder geen gekke dingen. Daardoor nooit echt teleurstellend, al word je ook niet snel verrast. Over het geheel is het songmateriaal m.i. wat minder, en vooral minder gevarieerd dan op een Endgame. Maar nog altijd dik voldoende. Sounds Like vind ik het minste nummer, terwijl het titelnummer, Forfeit en Monarch erbovenuit steken.

Routineus plaatje met een aantal hele leuke nummers en een aantal skippers. In ieder geval bijzonder hoe dit - afgezien van de wat modernere productie - nog exact zo klinkt als 50 jaar geleden. Wat dat betreft kunnen de Stones in het rijtje met bands als AC/DC en Motörhead.

Rechttoe rechtaan herkenbare riffs als in Angry en Bite My Head Off blijven toch prima werken. Als de Stones de country- of blueskant op gaan haak ik meestal snel af. Een nummers als Dreamy Skies sla ik dan ook graag over. Tell Me Straight - slaapverwekkend eentonig. Ook in het enthousiasme over Sweet Sounds kan ik niet meegaan. Slepende track die door het gekweel van Lady Gaga definitief om zeep wordt geholpen.

Wél heel leuk is een nummer als Whole Wide World, dat opvalt door het sterke gitaarwerk. Hetzelfde geldt voor het opzwepende Mess It Up.

Mick Jagger klinkt nog prima. Hij doet z'n best, pitch correction doet de rest. De teksten vallen af en toe wel op als wat kinderlijk. Ook op dat vlak geen evolutie.