Deze cd borduurt voort op de voorganger. Aanstekelijke, stevige popmetalnummers dus, met een hoofdrol voor de uitstekende zang.

Voor mij is het Within Temptation van de laatste jaren de beste versie van de band. Weg van het sprookjesgeluid, daar zijn andere bands beter in. Gewoon stevige tracks met catchy refreinen en lekker gitaarwerk. En goed geproduceerd, dat is ook wel eens anders geweest bij WT.

Stuk voor stuk uitstekende tracks. Go to War, Bleed Out en Shed My Skin zijn voorlopig favorieten.

Tarja erbij halen is altijd een goede zet. Enige nadeel is dat ze Sharon in een duet natuurlijk volledig wegblaast. En dat terwijl dat op zich ook een prima zangeres is.

Verder doet WT op dit album gewoon waar het goed in is. Goed in het gehoor liggende, catchy metalnummers. Rapper op And We Run matcht ook prima. En Silver Moonlight (grunts!) is fantastisch. Covered by Roses ook heel fijn.

Kritiekpuntje is dat het allemaal wat veel van hetzelfde is. Daar kan zelfs een hele rij gastartiesten weinig aan veranderen. Ander kritiekpunt is Dog Days. Beetje simpel nummer, zowel muzikaal als tekstueel (1 2 3 4 what are you waiting for...). En Whole World Is Watching, nou vooruit, een wat cheesy ballad maar ze komen er mee weg.

De bonustracks niet geluisterd. Vreselijke nummers allemaal en zal me een zorg zijn wat WT ervan gebrouwen heeft.

Het album met de meeste stemmen maar de laagste gemiddelde waardering. Zelf trek ik deze plaat ook niet zo goed. Het Disney-gehalte is wel erg hoog. In Perfect Harmony kun je zo achter Bambi zetten.

Niet dat er niks leuks op staat. De eerste twee nummers plus Deceiver of Fools kunnen er prima mee door en ook Caged vind ik wel wat hebben. Maar het recentere werk spreekt me meer aan. Minder sprookjes, meer gitaargeweld. Ook de zang vind ik op deze plaat niet echt te pruimen. Geforceerd engelachtig terwijl op de latere albums blijkt dat een wat agressievere zangstijl haar meer ligt.

Within Temptation beheerst deze vorm van popmetal tot in de puntjes.

Dat de band zich veel door top 40-meuk laat inspireren bleek al wel uit de songkeuze op hun eerdere coveralbum. Hier komen veel elementen daarvan terug. Elektronische geluidjes, vervormde stemeffecten en refreinen die steeds catchier worden.

Je moet ervan houden, maar dan werkt het wel. De band mengt de popelementen met de eigen stijl en heeft die sound op dit album geperfectioneerd. Het resultaat is een voor WT-begrippen zeer constante plaat. The Reckoning en Supernova mogen er dan bovenuit schieten, echt inzakken doet het album nergens.

Stap vooruit na The Silent Force. Wat meer vuur, zij het nog steeds met mate. Maar zoals vaker weet Within Temptation het goede niveau geen album lang vast te houden.

Met The Howling en What Have You Done opent deze plaat zomaar met twee van de betere WT-nummers. De overtuiging spat van beide songs af. De nummers daarna zijn ook nog goed, al is het titelnummer al een twijfelgeval. In potentie een zeer sterke track maar iets te traag, komt niet lekker los.

Bijna ongemerkt glijdt het niveau steeds iets verder af met Final Destination en All I Need als echt zwakke songs. Truth Beneath the Rose lijkt een poging om een soort Nightwish-achtige epic te maken, maar komt niet echt uit de verf. Afsluiter Forgiven is de enige min of meer geslaagde ballad op dit album.

Een ruime voldoende dankzij een fenomenaal begin en een overwegend sterke eerste helft. Maar het is jammer dat Within Temptation het zo moeilijk vindt een hoog niveau een album lang vol te houden.

Stand My Ground is zeker een van de beste Within Temptation-nummers. Op veel andere plekken klinkt deze plaat af en toe alsof hij wel een schop onder z'n hol kan gebruiken.

Neem een nummer als Forsaken. Dat draalt maar een beetje, erg zang-gefocust en er gebeurt muzikaal weinig. Ook de eerste twee nummers van de cd komen niet echt los.

Waarschijnlijk is dit wel het lichtste album van Within Temptation. Sprookjesachtig, engelachtige zang, beetje kabbelend maar het gaspedaal gaat nergens echt in en daardoor is het net wat vlak vaak. Bijna alles is ook in hetzelfde, veilige mid-tempo.

Toch best een aantal sterke songs. Memories is een mooie ballad. Pale een nummer met een echt eigen gezicht dat eruit springt. En Aquarius en It's the Fear pakkende songs waar er best meer van hadden mogen zijn.