Gewoon een leuk wegluisterend cd'tje maar net wat minder dan het album hierna. De pieken zijn wat minder hoog, de dalen juist wat dieper. Met name Take What You Take is een wel erg zwakke inspiratieloze song. Shame for You en Friend of Mine middelmaat. De sterkere nummers - Not Big, Friday Night, Littlest Things - halen het dan weer net niet bij de beste nummers van It's Not Me. Al blijven ze erg fijn.

Tekstueel weer venijnig en grappig. Het catchy afsluitende nummer Alfie over Lily's kleine broertje is hilarisch. Nummers als Smile en LDN hoeven van mij dan weer niet per se. Het is leuk voor de variatie maar de stijl is m.i. niet waar haar kracht ligt.

Was wel een beetje schrikken om deze te horen na de leuke eerste twee albums. Klinkt niet alleen veel donkerder maar ook een beetje overgeproduceerd voor haar doen. Flauwe stemeffectjes en beats eisen veel plek op. Allen heeft zich ook een andere manier van zingen aangemeten, een beetje alsof ze geforceerd probeert te klinken zoals een hip zangeresje anno 2018 moet klinken. Daardoor is de gehele sound minder authentiek. De gastartiesten leveren m.i. ook geen positieve bijdrage.

Dat gezegd hebbende staan er ook hier nog wel wat sterke songs op. Lost My Mind en vooral Family Man reken ik wel tot haar betere nummers. Helaas ook een aantal inwisselbare liedjes die Allen totaal niet passen, vooral Trigger Bang en What You Waiting For zijn daar voorbeelden van.

Ietwat opzichtige poging om de gloriedagen van Hybrid Theory en Meteora te laten herleven. De nieuwe zangeres doet niets verkeerd, probeert een beetje als Chester te klinken. Het is vooral het inwisselbare en weinig verheffende songmateriaal dat leidt tot een nogal flets plaatje. Het klassieke recept, maar met mindere ingrediënten.

Iets meer afwisseling had dit album wel goed gedaan. Ze hebben in het verleden toch wel laten zien andere afslagen te durven nemen. Hoewel dat m.i. zeker niet altijd geslaagde keuzes waren krijg je daarmee wel wat meer verrassing. Nu wordt op safe gespeeld met weinig indrukwekkend materiaal. Maar wie weet is het, ook gezien de albumtitel, een bewuste keuze om weer even bij de basis te starten en volgen later interessantere dingen.

Bijna 100 stemmen en dan dit gemiddelde, ongekend. Helaas is het geen ster te weinig. Ik kon me er destijds na het horen van de eerste paar nummers niet toe zetten het gehele album te luisteren maar heb me er nu toch eens aan gewaagd. Een album zonder reuk of smaak. Het ene na het andere gladde niemendalletje wordt opgelepeld. Er wordt überhaupt nauwelijks gemusiceerd, ik vraag me echt af wat Rob Bourdon en Brad Delson zoal gedaan hebben tijdens de opnames hiervan. Chester zingt zwak, zonder overtuiging, krachteloos. Het is verleidelijk er 'met de kennis van nu' heel veel emotie in te horen, maar ik hoor het gewoon niet. Zo vlak allemaal. Halfway Right en Sorry for Now: kan het slechter? En Mike Shinoda moet doen waar hij goed in is, rappen, en niet zingen. Toch geen halve ster. Daarvoor is Talking to Myself te luisterbaar en afsluiter Sharp Edges is, ondanks de tenenkrommende tekst, zowaar een beetje leuk.