Rustig voortkabbelend plaatje met een wat middeleeuwse sfeer. Ligt aangenaam in het gehoor maar glijdt ook zo voorbij. Alleen het titelnummer onderscheidt zich echt qua opbouw en met een wat steviger stuk. De andere nummers zijn redelijk inwisselbaar.

Isn't It Funny valt nog op door de leuke tekst en tijdens Falkland Grene waan je je daadwerkelijk op de binnenplaats van een oud kasteel.

Echt een sfeeralbum voor op de late avond.

Beetje wisselvallig. Het openingsnummer had nog zo op Seasons End kunnen staan, daarna volgt meteen een dieptepunt met Cover My Eyes. Nooit Hogarth zo vreselijk horen zingen. Zo slecht wordt het daarna niet meer, maar nummers als No One Can, Holidays in Eden en This Town klinken wel erg vlak en slap. De overige tracks scoren een voldoende en het afsluitende 100 Nights is, dankzij de fraaie opbouw en gitaarsolo, weer even ijzersterk als de opener.

Eigenlijk de eerste plaat waar Marillion het Genesis-geluid loslaat en echt een eigen sound laat horen. Gevolg is dat het af en toe iets te zoet is naar mijn smaak. Zo cheesy als Kayleigh was Marillion op de eerste twee albums nergens. Maar over het geheel is dit een sterk album dat een mooi geheel vormt, vooral ná het openingsdrieluik. Muzikale thema's komen steeds weer terug, en daardoor is het niet alleen tekstueel maar ook muzikaal echt een concept. Bitter Suite en Blind Curve zijn wat mij betreft hoogtepunten, knap opgebouwde nummers die perfect in elkaar zitten.

Steve Hogarth is een uitstekende zanger zolang hij binnen zijn register blijft. Op sommige plekken (bijvoorbeeld het laatste stuk van The Space) wil hij eigenlijk hoger dan zijn bereik toelaat en moet hij een beetje te veel persen/schreeuwen om die noten te halen. Neemt niet weg dat The Space dankzij de fraaie opbouw en het dreigende toetsen- en drumwerk mijn favoriet is; samen met Berlin, waar H overigens ergens in het tweede deel óók te hoog zingt .

Verder is het grootste verschil door de zangerswissel voor mij vooral de sfeer. Hoewel de Fish-albums soms ook al best 'donker' waren, was er altijd een soort tongue-in-cheek bijsmaakje. Dit album klinkt erg 'serieus'. Misschien daarom het koddige draakje Hooks in You voor wat verlichting. After Me is een andere tegenvaller, misschien extra doordat de intro een Easter reprise doet vermoeden. The Uninvited Guest en Holloway Girl steken ook niet boven de middelmaat uit. Tel daarbij op dat Marillion met het vertrek van Fish tekstueel echt een jasje uit doet, en dan is dit album toch wel een stapje terug t.o.v. de vier voorgangers. Desondanks genoeg ijzersterke nummers voor een dikke voldoende.

Deze getalenteerde dame verdient wel wat meer bekendheid. 'Lacuna Coil' was het eerste wat ik dacht toen ik hiermee in aanraking kwam. Verbaasde me dan ook niks toen Lacuna Coil-bassist Marco Zelati de producer bleek. Verder is ze vooral beïnvloed door de grote klassieken binnen het metalgenre. Met name het doomachtige van Black Sabbath klinkt door in haar muziek. Maar VanFleet heeft wel degelijk een eigen stijl. Stevige, melancholieke, donkere nummers met een moderne sound. Naast haar zang speelt ze zelf piano en gitaar. Met name het openingsnummer is fenomenaal.

Had er weinig vertrouwen in maar valt me toch niet tegen. Ook al heb je het gevoel dat je alles wel eens eerder gehoord hebt, de tracks zijn stuk voor stuk degelijk en catchy. Nou ja, bijna allemaal dan. Crown of Barbed Wire is een wat vreemd nummer - vooral Hetfield klinkt raar in het refrein - en Chasing Light is gewoon zwak.

Verder weer de gebruikelijke verwijzingen naar muzikale voorbeelden. Een Maiden-achtige solo in Room of Mirrors, een stukje Speed King in de solo van Screaming Suicide. En oké, de afsluiter duurt misschien een minuutje of drie te lang voor wat ie te bieden heeft, maar maakte toch best wel indruk.

Wat mist is een rustpuntje. Dus een Fade to Black, Welcome Home, Unforgiven, Day That Never Comes. Metallica heeft best aardige ballads gemaakt, jammer dat ze dat niet meer doen (op de vorige plaat ook al niet).

Degelijke Metallica-plaat, niks meer en niks minder. Logisch vervolg op de vorige twee.

Deze plaat veel te lang niet geluisterd. Onbegrijpelijk want dit is echt een meesterwerk, zou zo snel geen beter debuutalbum (EP'tje Under the Moonspell reken ik even niet mee) binnen metal kunnen bedenken.

Alles klopt. De sfeer is fantastisch, als van een goede horrorfilm. Elke riff is raak en pakkend. De toetsenpartijen zorgen voor een mooie dreigende ondertoon. En zelfs de wat aparte zang sluit goed aan. Variatie is er genoeg; een rustige sfeervolle intro wordt gevolgd door een stevige track, aan het einde van Love Crimes is het bijna een soundscape creëren wat ze doen.

Vampiria en Alma Mater zijn veelgenoemde prijsnummers en dat is terecht. Maar eigenlijk zou je de rest daarmee tekort doen. Of Dream and Drama en An Erotic Alchemy zijn ook fenomenaal.

Scheurende riffs, scheurende zang. Nummers volgen elkaar razendsnel op en de plaat is voorbij geraasd voor je het weet. Niet alles is even sterk, Fire Fire en Bite the Bullet maken minder indruk. Maar naast het alom bekende titelnummer zijn er nog opvallend veel bovengemiddeld goede tracks. Jailbait is een persoonlijke favoriet.

Een klassieker, zonder meer. Toch is het allemaal wel wat simpel en veel van hetzelfde. Het AC/DC-syndroom zal ik maar zeggen. Neemt niet weg dat het allemaal erg lekker wegluistert en soms hoeft het niet meer dan dat te zijn. Voor die momenten is er Motörhead.