Vrijwel foutloos album in de zin dat er eigenlijk nauwelijks zwakke songs op staan. Niet elk nummer doet me even veel; tracks als Star en Hang on to Yourself gaan in redelijk neutrale gemoedstoestand voorbij, al is er niets mis mee. Maar veel andere tracks grijpen je echt bij de keel. Het sterk opgebouwde Five Years gaat door merg en been, net als Lady Stardust. En wat te denken van Rock 'N' Roll Suicide, dat eindigt met die wanhopig schreeuwzingende Bowie. Suffragette City rockt heerlijk en die synthesizer die er op het eind bij komt maakt 'm helemaal af, wat een wereldtrack. It Ain't Easy is het enige echte minpuntje en ook een beetje misplaatst, zo'n cover op een conceptalbum.

Heel sterk album toch weer. De gitaarsound van McBride is duidelijk anders dan die van Morse en daardoor onderscheidt deze plaat zich duidelijk van de voorgangers. Qua energie en spontaniteit ligt deze dicht aan tegen Now What?! en over het geheel maakt hij zeker een sterkere indruk dan Whoosh.

Iedereen krijgt ruim gelegenheid zich te onderscheiden. De complimenten gaan vaak eerst naar gitarist en toetsenist, maar Ian Paice verdient ook een vermelding. Hij drumt zijn beste partijen sinds lange tijd.

Gillan houdt zich over het algemeen goed staande en maakt de meeste indruk in de wat rustigere, bluesy tracks If I Were You en I'll Catch You. Daar is zijn huidige stem uitermate geschikt voor en dat soort nummers zouden ze best vaker mogen maken. Maar dit achteroverleunen is er weinig bij, het meeste op =1 is snel en energiek.

Favorieten zijn vooralsnog A Bit on the Side, Old-Fangled Thing en toch de twee ballads. No Money to Burn is eigenlijk het enige nummer dat wat minder is, verder een zeer constant hoog niveau.

Aardig album uit de beginjaren van Deep Purple met maar twee echte hoogtepunten: Anthem en vooral Shield. Met name het sfeervolle toetsenwerk maakt dat deze tracks erbovenuit steken. Wring That Neck is nog een goede instrumental. Rod Evans is een degelijke, maar onopvallende zanger en niet iemand die nummers naar een hoger niveau tilt, zoals Ian Gillan later zou doen. De covers zijn niet al te best. Verder zoekt de band hier duidelijk nog naar zijn stijl, het klinkt niet echt als een geheel.

Het nieuwe oude Delain levert hier toch wel een bijzonder fijne plaat af. En die nieuwe zangeres is echt wel een aanwinst, en onderscheidend t.o.v. wat er in het genre rondloopt. Popgeoriënteerd, met toch voldoende pit.

Eén keer vliegen ze uit de bocht en dat is met Moth to a Flame. Dat a capella intro/refrein is wel erg kinderlijk.

Verder vooral veel goede tot geweldige nummers. Zelfs de bijdrage van Hietala, die ik er bij Nightwish altijd een beetje vervelend doorheen vond schreeuwen, irriteert niet. Maar het is toch wel de nieuwe zangeres die de plaat draagt en melodieuze tracks als Mirror of Night, The Cold en Underland tot favorieten maakt.