menu

Hier kun je zien welke berichten Mr. Rock als persoonlijke mening of recensie heeft gemarkeerd.

Arch Enemy - War Eternal (2014)

3,5
Arch Enemy blijft tot de top van de melodeath behoren. Deze vind ik wel net iets minder dan ik van ze gewend ben. Het niveau is iets minder constant, nummers als No More Regrets en On and On doen me niet zo gek veel. Maar de goede songs zijn meteen wel écht goed met als hoogtepunt You Will Know My Name (en Avalanche als goede tweede). Die combinatie van rauwe agressie en melodie, soms melancholiek, ongeëvenaard.

Finntroll - Vredesvävd (2020)

4,0
Onmiskenbaar Finntroll qua melodieën, ritmes en gitaarsound. Redelijk vergelijkbaar met Ur Jordens Djup. Dat betekent vooral een vrij hard en snel metalalbum met veel gebruik van keyboard maar vrij subtiele aanwezigheid van folkelementen. Op dit album zijn die zelfs nog wat meer naar de achtergrond verdreven, er is slechts heel af en toe traditionele instrumentatie te horen. Na de sfeervolle intro Väktaren gaat het album furieus van start met twee stevige snelle blackmetalnummers. Bij de twee daarop volgende tracks komen dan voorzichtig de polka-elementjes wat meer om de hoek kijken. Vid Häxans Härd is weer een puur blackmetalnummer. En zo blijft dat elkaar een beetje afwisselen. Eigenlijk heeft elk nummer wel wat en zijn er niet echt dissonanten aan te wijzen. Een zeer sterk album dus. Persoonlijke favorieten: Ormfolk, Grenars Väg en afsluiter Ylaren.

Fish - Weltschmerz (2020)

3,5
Mssr Renard schreef:
De lengte/duur staat me wat tegen. Ik verlang weer naar de tijd datveen plaat 30/45 minuten duurde.


Dat is meteen ook de grootste zwakte van deze plaat. Sommige nummers zoals Grace of God en mijn favoriet Little Man What Now boeien van begin tot eind. Maar zo'n Rose of Damascus, allemachtig, dat draalt en dwaalt maar, dik 15 minuten lang. Komt nergens vandaan en gaat nergens naartoe. Met Weltschmerz en C Song laat Fish horen dat hij ook nog prima pakkende, compactere songs kan maken. Niet dat kort altijd beter is trouwens: This Party's Over is wel het zwakste nummer. De teksten zijn wederom geweldig, daar zou Fish zo onderhand een nobelprijs literatuur voor mogen krijgen. Eindconclusie: mooi album, enkele prachtige songs, maar ook vaak langdradig. Haalt het zeker niet bij Feast of Consequences.

Five Finger Death Punch - F8 (2020)

3,0
Redelijk gladde maar best aangename rock/metalplaat die klinkt als een klok en makkelijk weg luistert. Ik mis wel een beetje een eigen sound, hoor er vooral talloze andere bands in terug, waarvan Machine Head en Slipknot het duidelijkst zijn in de hardere songs en de rustigere stukken haast naar Nickelback neigen. Klinkt al met al niet zo positief maar dat valt best mee. Want sound is één ding, qua songmateriaal overstijgt dit de twee laatstgenoemde bands toch wel duidelijk. Ondanks de afwisseling tussen steviger en rustig klinkt het geheel wat eenvormig en daarom zijn die 45 minuten echt wel genoeg.

Linkin Park - One More Light (2017)

1,0
Bijna 100 stemmen en dan dit gemiddelde, ongekend. Helaas is het geen ster te weinig. Ik kon me er destijds na het horen van de eerste paar nummers niet toe zetten het gehele album te luisteren maar heb me er nu toch eens aan gewaagd. Een album zonder reuk of smaak. Het ene na het andere gladde niemendalletje wordt opgelepeld. Er wordt überhaupt nauwelijks gemusiceerd, ik vraag me echt af wat Rob Bourdon en Brad Delson zoal gedaan hebben tijdens de opnames hiervan. Chester zingt zwak, zonder overtuiging, krachteloos. Het is verleidelijk er 'met de kennis van nu' heel veel emotie in te horen, maar ik hoor het gewoon niet. Zo vlak allemaal. Halfway Right en Sorry for Now: kan het slechter? En Mike Shinoda moet doen waar hij goed in is, rappen, en niet zingen. Toch geen halve ster. Daarvoor is Talking to Myself te luisterbaar en afsluiter Sharp Edges is, ondanks de tenenkrommende tekst, zowaar een beetje leuk.

Orbital - In Sides (1996)

4,0
Ik hou niet van elektronische muziek, heb ik ooit besloten. Ik weet niet meer precies wanneer... volgens mij nadat ik Homework van Daft Punk een keer probeerde en halverwege met hoofdpijn (letterlijk) heb afgezet. Maar dit is wel even andere koek. Het openingsnummer is voortreffelijk. Ook de rest van het album smaakt me zeer goed. Bij vlagen dreigend, vaak dromerig, heerlijke plaat om lekker in te verdrinken. Eentje die ook alleen maar beter kan worden volgens mij, want wat is er veel te horen, wat een hoop details. Wat te denken van tweeluik The Box bijvoorbeeld. En de opbouw van de nummers, hoe komt een Dwr Budr vanuit het wat behoedzame begin terecht in de gekte waar je je de laatste 2 minuten in waant? Van Adnans vind ik vooral de tweede helft erg mooi. In het eerste deel van Out There Somewhere irriteren de vocalen me soms wat, het tweede deel weer erg mooi, vooral vanaf pak 'm beet 6:30. Al met al een mooie ontdekking.

R.E.M. - Document (1987)

4,5
Dit zou wel eens mijn favoriet van R.E.M. kunnen zijn. Het album begint geweldig met twee nummers die zo mijn top 10/15 R.E.M.-songs zouden kunnen halen. Risico van zo'n sterk begin is natuurlijk dat de rest van de plaat voelt als 'inzakken' maar dat gebeurt eigenlijk nergens. Een ander hoogtepunt is Fireplace. Heerlijke, wat beklemmende sfeer en prachtig dat samenspel tussen gitaar en saxofoon. Strange doet zijn naam eer aan en is een wat vreemde eend in de bijt. Beetje rock & roll gevoel, Stones-invloeden. Ook Lightnin' Hopkins heeft een wat afwijkend geluid. Zou bijna een (wat ouder) Peppers-nummer kunnen zijn. Zeker niet de beste maar zelfs die vind ik niet echt zwak. The One I Love is natuurlijk de hit van dit album. Misschien heb ik hem daardoor te vaak gehoord en ligt het daaraan dat ik hem zeker niet tot de toppers op dit album vind behoren. Valt ook te vaak in herhaling. De andere hit It's The End of the World, met onnavolgbare zang van Stipe, bevalt een stuk beter. Rest me nog te zeggen dat Stipe hier sowieso misschien zijn beste zangprestatie levert, met als beste voorbeelden Finest Worksong en Disturbance at the Heron House. R.E.M. sluit zijn eerste albumtijdperk af met een absoluut hoogtepunt.

S-Tool - Tolerance 0 (2017)

3,0
Dit is de huidige band van Ville Laihiala, die we natuurlijk vooral kennen van Sentenced. Nadat die band er in 2005 mee stopte focuste hij zich op zijn tweede band Poisonblack, om er daar in 2015 ook de brui aan te geven. En nu dus S-Tool, met allemaal muzikanten die niet in zijn eerdere bands zaten. Onder hen ook de drummer van Entwine die hier een lekkere partij trommelt. Muzikaal is het allemaal niet heel vernieuwend. Het ligt het dichtst tegen Poisonblack aan, maar allemaal wat heavier en met een nadrukkelijk thrashy randje. Laihiala waagt zich hier gelukkig niet aan ballads maar laat zijn stem lekker schuren en dan is hij op zijn best. Ik mis een paar echt goede gitaarsolo's, de solo's die er zijn klinken wat obligaat, maar het beukt allemaal lekker weg. Tracks 1, 6 en 8 zijn voorlopig favorieten.

The Killers - Imploding the Mirage (2020)

2,5
Tja, The Killers. Best een paar leuke albums op hun naam. In ieder geval de eerste drie, daarna heb ik ze even niet meer zo gevolgd. Op dit album zijn nog steeds wel wat bekende elementen te horen: de onvaste zang van Flowers, het overmatig gebruik van synthesizers. En er staan best een paar leuke liedjes op zoals Blowback en Running Towards a Place, het openingsnummer heeft aardige elementen. Maar ook misbaksels als Dying Breed, Lightning Field en Fire in Bone. En vooral heel veel grijze middelmaat die het ene oor in, andere oor uit gaat. Het geheel is me te dansbaar, ik hoor geen echte band meer spelen, afgezien van spaarzame oplevingen als het solootje in Caution. Zo'n drumcomputer is toch nergens voor nodig. Heb soms zelfs het idee te luisteren naar een soort hedendaagse versie van foute jaren tachtig pop. Een cover van Never Gonna Give You Up had hier niet misstaan. Maar goed, het is wel een toegankelijke, pretentieloze en compacte cd.