Wat mij betreft geen echt album maar een handvol aardige singles, omrand met nietszeggende fillers.

De singles staan 20 jaar na dato nog goed overeind en hebben hun charme. Vooral Bedshaped is een uitstekend nummer. Somewhere Only We Know en This Is the Last Time zijn ook behoorlijk sterk en Bend and Break en Everybody's Changing mogen er ook nog zijn. Aanstekelijke melodieën schrijven kunnen ze wel, al is het jammer dat elke track even glad is en ritmisch nogal saai.

De rest van de nummers klinkt echt alsof het alleen dient om een album vol te maken. Your Eyes Open, Can't Stop Now, Sunshine, On a Day Like Today en Untitled vind ik echt barslechte, kleurloze liedjes die je meteen weer vergeten bent.

Heerlijke verzameling geluiden weer.

Pocket Calculator neemt me mee naar vervlogen Gameboy-tijden. Numbers doet de speakers lekker kraken, is vooral erg ritmisch en muzikaal niet het boeiendst, maar de overgang naar/het samensmelten met deel 2 van Computer World is weer erg fijn gedaan.

Computer Love is de meest poppy track, melodieus wellicht de beste, al vind ik Kraftwerk het sterkst wanneer het lekker metalig en elektronisch klinkt. Home Computer schiet alle kanten op, heerlijke gevarieerde en sfeervolle track. Het laatste nummer heeft weer dat lekker blikkerige en ook een fijne dreigende sfeer.

Computer World is toch weer wat anders dan z'n voorgangers. Het album is net wat minder repetitief dan Trans Europe Express en net wat minder toegankelijk dan The Man Machine, maar wat mij betreft van vergelijkbaar niveau.

Deze plaat mist een beetje dat metalige, klinische geluid van het jaren 70 werk. Klinkt door het nadrukkelijke 80's sausje een stuk gedateerder.

Ritmisch een sterk album maar qua melodieën vaak wat minder pakkend dan ik van Kraftwerk gewend ben. Musique Non Stop is bijvoorbeeld leuk door de ritmes en voicesamples maar veel melodie kan ik er niet in ontdekken, dat was op albums als The Man Machine en Trans Europe Express toch wel anders.

The Telephone Call is dan wel weer een sterke melodieuze track met die typische, wat foute Kraftwerk-zanglijnen. Samen met Electric Café - leuke vocals - een hoogtepunt. Sex Object is ook heel aardig met dat onheilspellende melodietje en die funky bas.

Nog steeds een leuk Kraftwerk-album maar haalt het niet bij de voorgangers.

Heerlijk album om helemaal in op te gaan. Zo'n Europe Endless zou van mij inderdaad eindeloos mogen doorgaan. Bijzonder knap dat zulke repetitieve muziek niet gaat vervelen of irriteren maar juist aan kracht wint naarmate het langer doorgaat.

Zelfde geldt voor de titeltrack/Abzug. Hall of Mirrors en Showroom Dummies zijn van een wat andere orde, prima tracks maar wat minder die hypnotiserende genialiteit. Franz Schubert en Endless Endless sluiten de plaat weer fijn dromerig af.