Tja, luchtig, poppy. Het is maar waar je het mee vergelijkt. Een nummer als Won't Tell had zo uit de koker van Keane kunnen komen, dus ik begrijp de kwalificatie wel. Nummers als React Respond, Running en de titeltrack zijn natuurlijk weer andere koek.

Pearl Jam heeft nooit helemaal mijn band willen worden. Op zijn best is het aangename niets-aan-de-handmuziek, maar hun albums boeien me zelden van begin tot eind. Kan er niet precies de vinger op leggen.

Dit album is in die zin niet anders. De meeste nummers glijden aangenaam voorbij. Wreckage, Something Special: absoluut niet vervelend om te luisteren, maar ook niet erg memorabel. Waiting for Stevie onderscheidt zich positief door de opbouw en gitaarsolo's en is voor mij duidelijk het sterkste nummer. In algemene zin zijn het vooral de stevigere tracks die in positieve zin opvallen.

Best even vreemd, Pennywise met een zanger die echt kan zingen. Zoli's verblijf was dan van korte duur maar heeft wel dit sterke album opgeleverd.

Muzikaal is het allemaal even herkenbaar maar de wat veelzijdigere zanger maakt dit album toch dynamischer dan ander Pennywise-werk. Op tracks als Let Us Hear Your Voice en Waste Another Day is dat heel duidelijk te horen.

Eigenlijk van begin tot eind sterk. Alleen de tweede bonustrack is matig.

Bijzonder indrukwekkend album. De sfeer is wat bedrukt en zwaar, Road to Joy is eigenlijk het enige vrolijkere nummer. Maar die stemmigheid past Gabriel wel en de nummers zijn zo goed, zorgen niet zelden voor kippenvel.

Four Kinds of Horses heb ik inmiddels al talloze keren gehoord en valt ook bij het luisteren van het gehele album op z'n plek. Behoort zonder twijfel tot zijn beste werk, maar misschien nog wel mooier is Love Can Heal. Wellicht het beste nummer dat hij ooit gemaakt heeft. Die viool die invalt op de zanglijn van PG: het zijn momenten die een dag kunnen goedmaken.

Welke mix nou de beste is, ik vind het moeilijk. Wellicht dat ik na nog tig luisterbeurten - die er zeker komen - een voorkeur ga hebben. Buiten kijf staat dat het lang geleden is dat ik zo onder de indruk was van een nieuw album. Muzikaal meeslepend, productioneel perfect en Gabriels stem is doordrenkt met emotie, en dan niet van het zeurderige soort.

Kritiekpuntjes vinden is lastig. Misschien is het album nét iets te lang. Heel veel had er echter niet geschrapt kunnen worden. Olive Tree en The Court zijn misschien van net wat minder niveau, maar had ik ze willen missen? Vermoedelijk niet en het komt vooral doordat de rest zo goed is. Kritiekpunt 2: misschien had deze plaat wel nóg meer indruk gemaakt als de nummers niet al los waren uitgebracht.

Sfeer, instrumentatie, zang: Peter Gabriel raakt met i/o voor mij in elk opzicht de juiste snaar.

Vaak genoeg geprobeerd inmiddels. Vervelende mix van onaffe ideeën en melige kinderliedjes.

Het begint nog best oké met Astronomy Domine en Lucifer Sam. Twee nummers die daadwerkelijk op afgeronde tracks lijken. Maar daarna begint het gepiel. Daar doorheen zijn de goede ideeën met wat inspanning wel te destilleren, maar het eindresultaat klinkt mij behoorlijk crappy in de oren. Flaming en vooral Power R Toc H zitten diep in de irritatiezone.

De grootste beproeving is wellicht Interstellar Overdrive. Kan me nog voorstellen dat sommigen dit mooi van lelijkheid vinden maar voor mij geldt dat helaas niet. In de laatste paar minuten zitten enkele nog aan te horen stukjes met wat sfeervol orgelspel, de rest doet pijn aan de oren.

The Gnome en Bike zijn dan weer vreselijk irritante peuterliedjes. Verder zijn er heel af en toe nog wel aardige instrumentale fragmentjes te ontdekken in bijvoorbeeld Chapter 24 en Scarecrow, maar zodra Syd Barrett z'n mond open trekt blijft daar ook weinig van over.

Routinematig is het woord dat blijft hangen. Of noem het voor mijn part degelijk. Niet echt complimenten wat mij betreft.

Ja, de plaat is vakkundig ingespeeld maar dat is ook wel het minste wat je mag verwachten van vakmuzikanten van dit niveau. Er zijn maar weinig nummers die echt indruk maken en dat ben ik toch anders gewend van Steven Wilson/PT.

Harridan is al meteen een beetje een ondoordringbare muur. Veel stevig baswerk, ontoegankelijk, niet echt een manier om een plaat te openen. De rustige stukken zijn nog wel fraai. Daarna volgen twee nummers die beter op een SW-soloalbum hadden gepast. Best aardige nummers, daar niet van. Wilson heeft al aangekondigd dat zijn volgende solowerk liefhebbers van deze laatste PT wel zal aanspreken. Verbaast me niks, beide projecten lijken steeds meer naar elkaar toe te groeien.

Dignity is het eerste nummer dat boven 'oké' uitstijgt. Herd Culling lijkt een beetje op Fear of a Blank Planet en is een volgend hoogtepunt met een sterke opbouw en overtuigende riffs.
Walk the Plank dan weer heel matig, een wat experimentele track die niet echt af lijkt. Enkel het drumwerk houdt 'm enigszins overeind.

Chimera's Wreck is gelukkig een ijzersterke afsluiter met fenomenaal gitaarwerk. Bonusnummers laat ik normaal een beetje links liggen maar Love in the Past Tense was nog wel een aangenaam toetje met een fijne melancholische sfeer.

Kil is misschien nog het beste woord. Een plaat die knap in elkaar zit maar verder weinig diepers teweeg brengt. Misschien in de winter nog eens proberen.

Vrij ingetogen album dat al met al iets minder is dan de platen hierna, maar nog steeds erg goed. Piano Lessons en vooral Don't Hate Me komen makkelijk in mijn lijstje met PT-favorieten, maar in tegenstelling tot latere albums staan hier toch ook enkele zwakke broeders tussen. This Is No Rehearsal en Baby Dream zijn wat kleurloos en gaan redelijk onopgemerkt voorbij, met Tinto Brass kan ik ook niet veel. De volgorde van de nummers is goed gekozen: met parels in het begin (Even Less, Piano Lessons) het midden (Don't Hate Me) en het eind (Smart Kid, Stop Swimming) laat de cd als geheel een ijzersterke indruk achter.