Tja, The Killers. Best een paar leuke albums op hun naam. In ieder geval de eerste drie, daarna heb ik ze even niet meer zo gevolgd. Op dit album zijn nog steeds wel wat bekende elementen te horen: de onvaste zang van Flowers, het overmatig gebruik van synthesizers. En er staan best een paar leuke liedjes op zoals Blowback en Running Towards a Place, het openingsnummer heeft aardige elementen. Maar ook misbaksels als Dying Breed, Lightning Field en Fire in Bone. En vooral heel veel grijze middelmaat die het ene oor in, andere oor uit gaat. Het geheel is me te dansbaar, ik hoor geen echte band meer spelen, afgezien van spaarzame oplevingen als het solootje in Caution. Zo'n drumcomputer is toch nergens voor nodig. Heb soms zelfs het idee te luisteren naar een soort hedendaagse versie van foute jaren tachtig pop. Een cover van Never Gonna Give You Up had hier niet misstaan. Maar goed, het is wel een toegankelijke, pretentieloze en compacte cd.

Na het redelijk geslaagde First Two Pages ook deze maar een aantal luisterbeurten gegund. Het is weer het gebruikelijke gekabbel waarbij het tijdens de zwakkere nummers lastig is niet weg te dommelen. Voor mij zijn dat vooral Dreaming, Hornets en ja, ook Space Invader waar maar geen einde aan lijkt te komen.

De mooie nummers zijn dan ook vaak gelijk wel erg mooi. Het zijn er net wat minder dan op het vorige album. Weird Goodbyes, Laugh Track en Crumble spannen in positieve zin de kroon. Niet toevallig dat het de nummers zijn met gastvocalisten, iets wat me op de voorganger ook al goed beviel. Er zit gelijk zoveel meer dynamiek in de nummers. Al moet ik zeggen dat het afsluitende Smoke Detector ook erg sterk is en de speelduur hier - in tegenstelling tot Space Invader - niet tegenstaat.

Die voortdurende chipmunkstemmetjes helpen dit album toch wel goeddeels om zeep. Klinkt verder allemaal ook nogal plat als je het mij vraagt.

Er staan zeker aardige (delen van) nummers op. Weather Experience zit goed qua sfeer en heeft veel mooie passages, Pink Floyd-achtig af en toe. Charly is als geheel erg sterk en hier zijn melodie en voicesamples voor de verandering met elkaar in harmonie. Hoe anders is dat in Fire, werkelijk een afgrijselijk nummer.

Voor de rest is het veelal proberen zoveel mogelijk om de brabbelende smurfjes heen te luisteren, om nog wat moois te ontdekken. Dat lukt bijvoorbeeld nog in de tweede helft van Ruff in the Jungle en Hyperspeed, al was ook dát nummer veel aangenamer geweest zonder voicesamples.

Hoort dat afsluitende livenummer trouwens echt bij het reguliere album? Op zichzelf al bijna een halve ster aftrek waard.