Green Day gaat met deze plaat terug naar een geluid dat dicht aanschuurt tegen American Idiot, dat dit jaar alweer 20 jaar bestaat. Geen rare fratsen, rechttoe rechtaan opwekkende poppunk die prima wegluistert. Het songwritingniveau is helaas wat minder, echt indrukwekkend wordt het nergens.

The American Dream is een beetje American Idiot, Father to a Son probeert wat te hinten naar Wake Me Up... maar daardoor wordt toch vooral duidelijk dat Green Day dit kunstje eerder al beter gedaan heeft. Neemt niet weg dat het allemaal aangenaam klinkt, nergens vervelend of slecht wordt.

Een makkelijk album dat vooral een eerbetoon lijkt aan het verleden, maar nergens dat niveau benadert.