AOVV 3 en 2:

Deathspell Omega - Carnal Malefactor:

Het begin is gruizig en smerige vocalen gaan samen met een mooie riff. Dan volgt er een gregoriaans middenstuk dat geen moeizame overgang is, vind het wel een natuurlijke aanvulling op de algehele sfeer, hoewel het wat mij betreft iets korter had af gekund. Het einde is plots en intens. Een krachtig staaltje drumwerk met een goede vraag-antwoordriff. Zo'n driedelige opbouw vind ik heel prettig, waardoor ik dit al met al een prima blackmetalnummer vind.

Light Bearer - Primum Movens:

Ik vind alleen het begin wat saai, daarna volgen een hoop boeiende en spannende momenten. Veel dreiging, goede riffs, prettige groove. Het wordt een klein beetje rommelig, maar lijkt toch naar iets toe te werken. Je hoort door de vette rock ook iets van melancholie. Het einde vind ik wel werken, je voelt wel de onderhuidse dreiging en sfeer. Ook weer een notering met een hoop pluspunten en begrijpelijk zilver.

AOVV's metal top 100: 3 en 2

Carnal Malefactor is zeker een van de indrukwekkendste nummers van Deathspell Omega. Het is eigenlijk een nummer dat vrij atypisch is voor de band, die normaal grossieert in ontzettend kronkelende technische dissonante riffs. Dit is een slepende treurmars vanaf de eerste noot, met een ronduit bezwerende zang-performance, die behoorlijk onheilspellend is in zijn onderkoeldheid. Dat er een groot stuk wordt gewijd aan een prachtig Gregioriaans zangstuk vind ik dan ook geen probleem, integendeel: het zet de sfeer alleen nog maar beter in de verf. Dat de band daarna wel de boel opengooit en alles laat kronkelen, vergroot het contrast alleen nog maar meer. Toch blijft dit een opvallend melodieuze track. Voor mij gaat Deathspell Omega nóg een stap verder in zijn sound op zijn opvolger (Fas...) en Paracletus, maar dit is een fenomenale track.

Lang geleden dat ik naar Light Bearer heb geluisterd. Een naam die niet tussen de gevestigde namen binnen post-metal staat, maar net als voorganger Fall of Efrafa absoluut een cultstatus geniet. De trage opbouw is erg mooi gedaan, en vooral het drumwerk is zeer smaakvol met subtiele accenten in het bekkenwerk. Daarna vervalt het een beetje in een melodramatisch postrock-achtige sfeer, maar dan vrij ruw. Wanneer de drums het weer overnemen wordt het interessanter, maar het kan instrumentaal voor mij niet helemaal overtuigen. Daarvoor hakt de band net iets te veel met de botte bijl, waardoor de meer elegante melancholische melodieën niet helemaal lekker uit de verf komen. Ook vind ik het eerder langsgekomen Cult of Luna veel sterker in dit soort post-metal op alle fronten. Dat is waarschijnlijk ook de reden dat ik al heel lang niet naar Light Bearer had geluisterd.

Zo, daar zijn we dan, aanbeland bij de enige echte nummer één!

1. Iron Maiden - The Rime of the Ancient Mariner

Dit mag geen verrassing heten, natuurlijk. Stond ook al bijna helemaal bovenaan bij trebremmit, haalde met gemak de top 50 in Don's lijstje, en staat hier dus met stip op één. Iron Maiden was wellicht één van de eerste metalbands die ik ontdekte, héél lang geleden ondertussen (relatief gezien). Doorheen de jaren heb ik ontzettend veel muziek leren kennen, waaronder veel metal in diverse subgenres, maar Maiden blijft toch speciaal. 't Is dat ik me aan mijn 1-track-per-band-regel hou, anders hadden er makkelijk 5 nummers van de band in mijn top 100 kunnen staan. De keuze was dus erg lastig.

Mocht deze opdracht een paar jaar eerder op mijn pad zijn gekomen, was het - ook voor de eerste plek weliswaar - wellicht Hallowed Be Thy Name of The Trooper geworden. The Rime vond ik aanvankelijk zelfs een beetje langdradig, met dat middenstuk. "Waarom moet dat nou?", vroeg ik mij dan steeds af. Later ben ik pas gaan beseffen dat het intermezzo, dat enorm sinister, mysterieus en onheilspellend klinkt, net de perfecte brug vormt tussen het galmende openingsgedeelte en de epiek van het sluitstuk.

De riffs in dit nummer zijn onnavolgbaar, en ontzettend krachtig. Het drumwerk van Nicko McBrain (vind ik echt een geweldige drummer, en is - getuige enkele docu's en concertfilms die ik heb gezien, waaronder Rock in Rio - bovendien een olijke, schitterende kerel) klinkt stuwend en galmend. Dickinson vuurt zijn kornuiten met zijn kenschetsende overvloed aan energie aan. De gitaarsolo's zijn flitsend. En de tekst - een adaptatie van het gelijknamige gedicht van Samuel Taylor Coleridge uit 1798 - spreekt me ook enorm aan, en sluit perfect aan bij het epische karakter van de song natuurlijk.

Pfoeh, weergaloos gewoon. Elke keer weer.

Iron Maiden - Powerslave (1984)

Voorlopig geen nieuwe inschrijvingen, denk ik. Hopelijk komt dat nog wel, zodat dit fraaie topic niet doodbloedt. Maar tot zolang hieronder de Hall of Fame:

- trebremmit:

3. Metallica - Welcome (Sanitarium) - Master op Puppets (1986)
2. Iron Maiden - Rime of the Ancient Mariner - Powerslave (1984)
1. Shape of Despair - To Live for My Death - Angels of Distress (2001)

- Don Cappuccino:

3. Blood Incantation - Awakening from the Dream of Existence to the Multidimensional Nature of Our Reality (Mirror of the Soul) - Hidden History of the Human Race (2019)
2. Bell Witch - Mirror Reaper - Mirror Reaper (2017)
1. YOB - Marrow - Clearing the Path to Ascend (2014)

- The_CrY:

3. Cairiss - Disgraced - Fall (2016)
2. Nightwish - Ghost Love Score - Once (2004)
1. Queensrÿche - Eyes of a Stranger - Operation: Mindcrime (1988)

- Edwynn:

3. Emperor - Ensorcelled by Khaos - Anthems to the Welkin at Dusk (1997)
2. Deathspell Omega - Mass Grave Aesthetics - Mass Grave Aesthetics (2008)
1. Mercyful Fate - Night of the Unborn - Don't Break the Oath (1984)
0. Iron Maiden - The Loneliness of the Long Distance Runner - Somewhere in Time (1986)

- Barney Rubble:

3. Neurosis - Sterile Vision - Souls at Zero (1992)
2. Oranssi Pazuzu - Uusi Teknokratia - Mestarin Kynsi (2020)
1. Opeth - Reverie / Harlequin Forest - Ghost Reveries (2005)

- Cryotank:

3. Theatre of Tragedy - Cassandra - Aegis (1998)
2. My Dying Bride - From Darkest Skies - The Angel and the Dark River (1995)
1. Judas Priest - Electric Eye - Screaming for Vengeance (1982)

- jasper1991:

3. Avantasia - Let the Storm Descend Upon You - Ghostlights (2016)
2. Rainbow - Stargazer - Rising (1976)
1. Angra - Carolina IV - Holy Land (1996)

- AOVV:

3. Deathspell Omega - Carnal Malefactor - Si Monumentum Requires, Circumspice (2004)
2. Light Bearer - Primum Movens - Lapsus (2011)
1. Iron Maiden - Rime of the Ancient Mariner - Powerslave (1984)

Hoe schrijf ik me in en hoe werkt deze topic?

Bedankt AOVV, prima top 100 geworden! Prachtige nummer 1 ook.

Lees deze info er even op na.

Na mij waren er voorlopig geen deelnemers, dus wat mij betreft kan je meteen beginnen aan je lijst.

Bedankt voor je presentatie, AOVV! Mooie stukjes tussendoor en een aantal hele toffe tracks. Ook een aantal grote verrassingen. Heb niet veel gereageerd tussendoor, maar als de tijd het toestaat kom ik daar nog wel aan toe, evenals aan de laatste paar tracks van Jasper.

Een gave nummer een van AOVV. Een van de vele toppers van de band en een van hun meest epische nummers. Want episch is het nummer natuurlijk gezien de lengte en het onderwerp. Dickinson is hier ook op z'n best, een zanger die ik met de jaren meer en meer waardeer. Veel spanning meteen al aan het begin met het midtempo NWOHBM-loopje en de goede melodie, waarna de intensiteit en het tempo toeneemt. Het ingetogen, sinistere middenstuk vind ik uitstekend, hoewel ik de melodie die de overgang vormt naar het slotstuk dan eventueel een minpuntje vind. Na de solo met veel enerverende wendingen komen we weer uit bij de beginmelodie en de cirkel is rond.

Ook deze nummer 1 is een mooie keuze zo. Ik heb al met al zeer genoten van deze top 100 en van de levendige beschrijvingen. Bedankt AOVV!

Toplijst, AOVV! Goed gedaan

ah het zijn nummers, ik dacht albums. Ik wil opzich best wel mijn zegje doen hier hoor, ik ken gelukkig genoeg nummers haha. Moet ik nog wel even rondsnuffelen hoe het precies werkt, want ik merk te zien dat jullie 5 nummers per dag doen?

Daar bestaan niet echt regels voor, Kondoro0614. Tijdsdruk is er ook niet bepaald, ik ben in augustus begonnen en heb deze week pas afgerond.

Een erg mooie lijst met veel herkenbaar topspul. Bedankt AOVV

Mijn eigen top 100 is nu afgerond (voetnoot: als ik ‘m opnieuw from scratch zou moeten maken, zou hij verre van identiek zijn ), maar Jasper’s top 10 stond er nog, natuurlijk. Bij dezen het eerste deel, 10-6:

We beginnen meteen met een epische klapper van Threshold, een band waar ik nog niet veel van heb gehoord. Dit vind ik wel erg goed, moet ik zeggen, veel afwisseling en dynamiek in de muziek, en een emotioneel doorleefd (en wat rauw/ruw) klinkende zanger. Volgens de tekst van Jasper het enige album met deze zanger, dus zal ik die op z’n minst eens moeten gaan beluisteren. Fascinerend huwelijk van prog en heavy metal.

Leuk nummer van Sonata Arctica, zonder meer. Lekker solo-werk, en vocalen die er aardig mee door kunnen voor mij. Catchy is het zeker, het refrein heeft een hoog meezinggehalte, én weet tegelijkertijd emotioneel te overtuigen.

Zou het effe moeten nakijken, maar Opeth lijkt een grote gemene deler in de lijstjes die tot nu toe zijn verschenen hier. Met name Ghost Reveries is een populair album, meer dan terecht natuurlijk. Als ik zelf meerdere songs per artiest/band had opgenomen in mijn lijst, was er hoogstwaarschijnlijk eentje van dit album ingeslopen, al zou het eerder opener Ghost of Perdition geweest zijn. Neemt niet weg dat ook deze song gruwelijk goed is, met de fabeltastische vocalen van Åkerfeldt, zowel de grunts als cleane vocalen. Verder compositorisch ook geweldig sterk, met riffs die blijven hangen, veel dynamiek in de ritmesectie en een naargeestig sfeertje.

De klassieke invloeden, zowel instrumentaal als vocaal, zijn niet weg te denken uit de muziek van Epica, een Nederlandse band die ook nog ‘ns zijn naam eer aandoet. Niet 100% mijn ding (ik vind het soms wat onnodig druk), maar geweldig uitgevoerd, daarover kan geen twijfel bestaan volgens mij. Zangeres Simone Simons maakt erg veel indruk.

Geen grote Dream Theater-fan, maar hier en daar kan ik wel een nummer waarderen. Wat ik vaak ervaar bij deze band, is dat technisch meesterschap wat al te fel in de verf wordt gezet, wat enige emotionele connectie met de muziek tenietdoet. Deze song lijkt daarin wat meer balans te scheppen en, ondanks bijna 20 minuten, gaat het nergens vervelen, van het rijke intro tot en met de finale.

De laatste vijf van Jasper!

Ayreon heb ik nooit echt geweldig gevonden, maar ik kan er wel van genieten. Hangt er vaak van af wie als gastzanger optreedt, natuurlijk. De zang staat hier sterk in de schoenen, en instrumentaal heeft de track meer dan voldoende in huis om het boeiend te houden. Vooral de wat steviger passages liggen me hier wel.

Op 4 het mij onbekende Ten, met een aardige song. Vooral het folk-element vind ik erg knap in de song verwerkt. De vocalen vind ik niet al te wervend klinken, het riffwerk is dan weer best sterk en een episch sfeertje schemert er ook wel doorheen.

De bronzen medaille is voor een overdonderende compositie van Avantasia, met maar liefst drie verschillende gastzangers, als ik me niet vergis. Dit zorgt, door kleur en karakter van de stemmen, voor een fijne afwisseling waardoor de track, mede dankzij de geweldige compositie (gitaren, keyboards en drums worden erg fraai in elkaar gestrengeld) een constante spanning kent, die spontaan enthousiasmeert.

Het zilver gaat naar Rainbow, en daarover had ik bij de toplijst van Barney reeds het volgende te melden:

Met Dio in de rangen maakte Rainbow, dat begon als een samenwerking tussen Ritchie Blackmore en de band Elf (die toen ook al Dio als zanger had), drie op z'n minst sterke platen. Het debuut was al niet mis, maar toen o.a. drummer Cozy Powell toetrad, werd het hoogtepunt bereikt, en dit fantastische nummer is daar de exponent van. Het drumwerk van Powell is inderdaad lekker stuwend, met Dio zit je eigenlijk altijd wel goed en Blackmore, tja.. da 's Blackmore, niet? Geen makkelijke manskerel, maar wat een gitarist!

Op nummer 1 kan er natuurlijk maar eentje staan, en dat is bij Jasper het epische, en toch ook wel wat bizarre, maar daardoor net intrigerend, Carolina IV van de Braziliaanse band Angra. Ik ken de band niet echt goed, maar wat ik hier hoor nodigt wel uit, moet ik zeggen. Power metal met een geheel eigen gezicht, veel ruimte ook voor kleurrijke percussie en inheemse invloeden lijken me hier ook wel in verwerkt, wat zorgt voor een fikse dosis dansbaarheid, zelfs. Knappe song, zonder meer!

Zo, ik ben volledig bij! Als Kondoro0614 er zin in heeft, mag ie wat mij betreft het stokje overnemen.

Ik ben nu even de top 2000 aan het afkijken en uiteraard de jaarwisseling aan het voorbereiden. Ik zou even kijken of ik aankomend weekend/ volgende week ene beginnetje kan maken!

Zoals beloofd zal ik gaan beginnen aan mijn top 100 lijstje. Ik ben er dit weekend hard mee bezig geweest om een top 100 te maken, veel songs eigenlijk weer een beetje herontdekt maar wel een top 100 met echt platen die ik wel wekelijks helemaal kapot kan draaien (en 95% sowieso nog doe). Kleine introductie want velen zullen mij niet kennen hier, dat komt omdat ik lang onder de radar heb geleefd op deze site (8 jaar zo'n beetje), en ben actiever op MovieMeter onder de naam 'Kondoro'. Mijn naam is Wesley, 23 jaar en eigenlijk mijn hele leven (zolang ik al kan heugen in ieder geval) fan van snerende gitaarmuziek (zowel classic rock als metal) en ook veel andere genres waar toch mijn tweede liefde bij de hip-hop/rap wereld ligt, andere tak en daar gaan we het verder niet over hebben. Het begon ooit bij de skatebaan als jong jochie van zes jaar, waar ik voornamelijk de metal wereld leerde kennen, destijds waren 'Metallica' en noem maar op nog ontzettend populair om te draaien op dat soort parkjes. Nu eigenlijk verliefd op de atmosferische black metal scene, en vooral de oldskool metal. Ik wil jullie graag op reis meenemen door een klein stukje van mijn muziekwereld, met platen waar ik het meeste naar kan en heb geluisterd. De top 100 is zoals ik er nu in sta maar, als ik hierna weer veel ga ontdekken zullen er wellicht wat plaatsen verschuiven. Ik heb een beetje gespiekt bij de voorgangers, en zal dus alles doen met YouTube links. Op het einde van mijn lijst drop ik een Spotifty link waar ik deze lijst in zal zetten, en ook zal bijhouden! Mijn samen gestelde lijst zal ik aftrappen, met de nummers 100 - 95:

100. As I Lay Dying - The Sound Of Truth

Ik trap mijn lijst af met 'As I Lay Dying'. Worden vaak bestempeld als testosterone metal, aangezien de zanger graag de sport school bezoekt. Ik doe dat ook, ik train vrienden voor powerlift toernooien (eentje doet zelfs mee met het NK) en zelf doe ik aan bodybuilding, waar dat kan nu ook met corona (gelukkig thuis veel te doen). Mijn liefde voor deze band is al wel gestart voordat ik naar de sportschool ging maar, ik was nooit fan tot dat ik er meer naar ging luisteren tijdens het trainen. Vrij onschuldige, en doorsnee melodic metalcore en normaliter ben ik daar geen grote fan van. Al heeft dit album mij langzamerhand wel verkocht, vandaar dat hij zeker niet dieper in mijn lijst zal komen maar, ik hem ook niet kan missen. Tijdens het schrijven wordt het headbangen ook zeker gestart. Feitje over de zanger, is dat (zoals ik al noemde) hij ook graag aan bodybuilding mag doen. Echter is hij een tijdje uit de running geweest, omdat hij zichzelf in de fik heeft gezet en daar ook flinke brandwonden aan over heeft gehouden. Jammer, zijn mooie sleeves zijn wel beschadigd. Tim heeft trouwens verkering (getrouwd dacht ik niet) met een Playboy model, Playmate zoals dat mooi heet, voor de geïntersseerden luidt haar naam: Dany Ciara. Enjoy!

As I Lay Dying - An Ocean Between Us (2007) - MusicMeter.nl

99. Fleshcrawl - Beneath a Dying Sun

Nummer 99 plaats ik graag voor de Duitse death metal band 'Fleshcrawl'. Deze werd mij ooit eens getipt door een metalfan via last.fm en ik was eigenlijk gelijk fan. Deze dikke riffs blazen mij toch nog elke keer met het luisteren compleet weg. Het is death metal uit het boekje, en daarom staat hij ook niet hoger in mijn lijst. Ik wilde graag ruimte maken voor dit nummer, ook mede dankzij het feit dat vorig jaar helaas de zanger 'Sven Gross' is overleden na een strijd tegen kanker. Hij werd slechts 44 jaar. Geniet van deze beuke keiharde riffs, vette grunts en toch wel headbang materiaal.

Fleshcrawl - Made of Flesh (2004) - MusicMeter.nl

98. Brian Tuey / Treyarch sound - 115

Eigenlijk een beetje de olifant in de kamer maar, voor mij een nummer die ik echt kapot heb gedraaid. Als jochie ontzettend verslaafd geweest aan het nummer '115' tijdens het spelen van de zombies mode in 'Black Ops 2'. Oldskool tijden waar ik graag naar terug zou willen. Volledige vocals van 'Elena Siegman' die mij toen maar nu nog steeds weet weg te blazen van mijn stoel. Kippenvel. Voor de kenners natuurlijk een leuk nummer, voor de mensen die dit niet kennen; gewoon keihard en eentje die lekker weg luistert.

Dit album kan ik niet vinden op Musicmeter.

97. TÝR - Hold The Heathen Hammer High

We gaan door met de viking metal band 'Týr' die voor mij toch wel een grotere opening heeft gebracht naar deze genre. Zelf ben ik ontzettend geïnteresseerd in het paganisme en ben groot fan van o.a. bands als 'Amon Amarth'. Het mooie aan 'Týr' vind ik de sympathiek wat de band leden overbrengen, altijd erg onder de fans en houden graag ook contact met ze. De fanbase is niet groot, maar de band uit Faeröer (hoort ook wel bij Denemarken) vind ik echt heerlijk om naar te luisteren en zeker dit nummer. Swingend, leuke lyrics die me deels ook weten te boeien. Geliefde band ook onder de Faeröers en zeker een bandje om eens mee te pakken.

Týr - By the Light of the Northern Star (2009) - MusicMeter.nl

96. Throwdown - Holy Roller

Een band uit de USA die mij werd getipt aangezien ik groot 'Pantera' fan was in het verleden (nu iets minder) en dit heeft inderdaad veel weg van de band. De band heeft eigenlijk voor mij alleen dit nummer die er echt uitspringt, de rest van het album is vet maar, minder boeiend. Vette riffs, leuke solo en gave agressieve zang vormen toch wel deze snelle en beuker van een plaat. Voor de 'Pantera' fans zeker eentje om even in hun playlist te droppen.

Throwdown - Venom & Tears (2007) - MusicMeter.nl

95. In Mourning - Sovereign

Alweer de laatste voor deze lichting. In Mourning is nooit echt een band geweest die mijn volledige aandacht wist te houden. Tot ze vorig jaar dit album hebben gedropt en deze mij getipt werd. Dit openingsnummer zegt eigenlijk al heel veel van wat deze plaat ons gaat brengen. Keiharde en vette track met leuke riffs, goeie solo en zeker ook een prima grunt. Volgens het boekje maar, zeker 3 stappen vooruit dat deze band weet te zetten. Blijf deze plaat op repeat plaatsen, en heeft ook een plekje in mijn eindejaars lijst gekregen. Ook de rest van het album luisteren, dit is maar het begin. En ook gelijk een kans voor 'AOVV' om hem nog eens te checken !

In Mourning - The Bleeding Veil (2021) - MusicMeter.nl

Leuk dat dit topic wordt voorgezet, en met In Mourning zie ik toch al één band staan die me zeker en vast ligt - erg goeie plaat dit jaar!

Binnenkort maar 'ns deze eerste update tot mij nemen.

Kondoro0614's Metal Top 100: 100-95

As I Lay Dying, dat heb ik al echt heel lang niet gehoord. Ik heb rond 2005/2006 echt veel metalcore geluisterd, maar toen kwam deze band ook maar sporadisch langs, volgens mij alleen Confined van de plaat hiervoor. Er hangt zeker wat controverse rondom deze band, zeker als je een zanger (Tim Lambesis) hebt die een hitman had ingehuurd om zijn vrouw te vermoorden en daarvoor een aantal jaren in de bak heeft gezeten. Die controverse heeft duidelijk geen impact gehad op de populariteit van de band, want toen ze weer terugkwamen na de vervroegde vrijlating van Lambesis waren alle shows binnen no time uitverkocht. Ik snap niet zo dat deze band tot de toppers van de metalcore wordt gerekend. The Sound of Truth kende ik al wel, maar ze zijn gewoon enorme middenweg-metalcore. Mist het dikke riffwerk of ijzersterke uitgesproken melodieën.

Bij Fleshcrawl hoor ik gelijk de typerende korrelige Zweedse gitaarsound, maar ik weet dat de band niet uit Zweden komt maar Duitsland. Hier kun je de invloed van het meer groovy materiaal van bands als Dismember en Entombed erg goed horen. Toch heb ik hier net als bij As I Lay Dying binnen dit soort deathmetal hetzelfde: middenmootmateriaal. Heel degelijk allemaal, maar het doet me niet zo veel. Daar zijn de grooves niet vettig en de riffs niet smerig genoeg voor.

Ik voel me echt zo'n zeikerd, maar ook track drie vond ik niet echt overtuigend. Vooral die cleane vocalen, die vind ik helemaal niet lekker klinken. Al zijn de krijsen ook Arch Enemy op een slechte dag. Klinkt als een vrij matig metalcore-nummer. Dan vind ik een eerder langsgekomen As I Lay Dying toch wat beter uit de verf komen.

Dit Tyr-nummer heb ik ook wel eens een keer op een compilatie horen langskomen in 2009. Dit soort vikingmetal is gewoon niet mijn ding, maar ik kan horen dat het goed uitgevoerd is. Maar die vocalen, daar kan ik bijster weinig mee. De sporadische vertraging in het midden met harmonieuze gitaren is wel mooi gedaan.

Throwdown, nog zo'n band die ik lang geleden eens heb gehoord. Deze band heeft zo schrikbarend weinig eigen identiteit. Echt alles wat ze doen op deze track is Pantera, maar dan slechter. Niemand binnen deze band kan op het niveau van een Dimebag Darrell, Vinnie Paul, Rex Brown en Phil Anselmo opereren, niet eens in de buurt zelfs. Maar ja, daar zit ook het verschil tussen een absolute metalgigant en een middelmatige groovemetalband.

Dit eerste blok sluit daarentegen sterk af met In Mourning. Hier hoor je een band die met beleving speelt. Erg goede mix van melancholische melodieën en lekker onheilspellend hakkend riffwerk. Het drumwerk is erg sterk en afwisselend, en ook de zanger komt afwisselend uit de hoek met verschillende harsh en cleane zangstijlen. Opethiaanse melodeath, maar ook lekker hoe de band ineens rond de derde minuut er even een blackmetalpassage ingooit en daarna het tempo sterk omlaag gooit. De track beweegt constant, maar het is nergens van de hak op de tak.

Totaal niet. Het zijn precies nummers hoe ik er ook over zou denken maar, zoals ik bijvoorbeeld bij track drie zei is het puur het sentiment wat er voor mij omheen hangt waarom ik hem zo leuk vind. Ik ben helemaal geen metalcore luisteraar, en dit zijn eigenlijk zo'n beetje alle metalcore nummers op één hoop gedrukt zodat ze in ieder geval ff langs zijn geweest.

Vond As I Lay Dying wel prima, machinale riffs. Ik weet nooit precies wat metalcore inhoudt, maar wat daaronder valt, bevalt me nu en dan. Ook dit wel.

Fleshcrawl is aardige Duitse death. Vond vooral de midtempo rocky riffs prettig, werd wel wat saaier naarmate het nummer vorderde.

Dan is er 115, dat ik wel wat vond hebben. Vocalen zijn wel opvallend, goed contrast met de grunts en het geheel blijft prima hangen.

Tyr met het allitererende Hold the Heathen Hammer High had ik ook in mijn lijst: lekkere vlotte paganmetal uit de Faeröer-eilanden met een stoer hymne-achtig refein.

Throwdown bood wel lekkere groovy metal. Goed riffwerk, beetje ontregelend. Net als Pantera vind ik dit prima te doen op zijn tijd.

Sovereign van In Mourning komt met best een meeslepend nummer. Er gebeurt veel en het gebaar is groots. Ik heb hier volgens mij het meest van genoten van het zestal (behoudens Tyr dan). Opbouw is goed, en de gitaarsolo effectief.

Aangezien ik zelf bijna dagelijks in de sportschool zit, heb ook ik een zwak voor gym-metal. "The Sound of Truth" passeert ook wel eens op mijn playlist

Zo, de tweede lichting die ik hier ga plaatsen en ik ben bang dat Don hier ook niet veel aan gaat hebben soms maar, misschien ook wel, ik ben benieuwd! Het is nog een lichting boven de negentig dus het zijn nummers die ik graag mag luisteren maar, meer een plekje hebben gekregen voor opvulling omdat ik niet al te vaak dezelfde bands er in wou proppen. Enfin, genoeg geluld, mijn 94 - 90.

94. Gorefest -Electric Poet

We gaan door naar death metal van eigenbodem; Gorefest. Of mag ik het meer Death 'n Roll noemen? Ik heb gemerkt dat niet iedereen een fan is van deze band echter, toen ik ze mocht ontdekken heb ik heel veel genoten van de Nederlandse band. Ze hebben inderdaad wel andere platen die meer Death Metal zijn maar, zoals ik al eens eerder zei; ik heb een zwak voor gitaarsolo's , dan wel niet riffs. Hier vindi k de riffs leuk maar, niets bijzonders, het gaat mij meer om de vette begin solo en vooral het solo later op de plaat. Ik heb deze grijs gedraaid, vond hem kicke! Ook hier op MuMe merk ik veel wisselvallige meningen, dus ik ben benieuwd wat men hier van vind, ik vind het heel gaaf!

Gorefest - Soul Survivor (1996) - MusicMeter.nl

94. The Haunted - Abysmal

Ik heb altijd al een zwak gehad voor melodische death metal dan niet uit Zweden, ik ben fan. Toen ik een beetje aan het doorzoeken was kwam ik al gauw op deze band terecht, en wederom een plaat die ik graag in de sportschool mag luisteren (geinig dat ASman dit ook kan ervaren, leuk om te horen). 'Abysmal' is voor mij toch wel één van de nummers die eruit sprong, vooral door de lyrics. Ook leuk om te zien dat 'Ola Englund' nu een plaatsje bemachtigd heeft in deze band, hij staat ook op de band foto's van de band op last.fm, een artiest die ik heb leren kennen door een destijdse collega op de bouw die ook metal fan was, en daarna ben ik hem veel gaan volgen op de socials, waaronder 'YouTube'. In mijn ogen overigens ook de beste plaat van 'The Haunted'.

The Haunted - rEVOLVEr (2004) - MusicMeter.nl

92. Tokyo Blade - Night Of The Blade

Één van de weinige heavy metal tracks die ik in mijn lijst heb gezet, toch wel apart in mijn geval aangezien mijn liefde voor de muziek voornamelijk is gegroeid door middel van de Heavy Metal bands. 'Tokyo Blade' is een typische band die je kan opschrijven als de 'New Wave of British Heavy Metal' en kent veel elementen die daarvoor in aanmerking komt; vlotte riffs, schelle stem en een heerlijke solo. Ik was eigenlijk bij het begin al fan van deze plaat, de rest wat deze band heeft gemaakt is allemaal niet héél bijzonder maar voor mij toch echt een song om niet te missen, kan er nog vaak naar luisteren!

Tokyo Blade - Night of the Blade (1984) - MusicMeter.nl

91.Orbit Culture - Redfog

Een jonge hond in ons midden, 'Orbit Culture' die ik eigenlijk pas vorig jaar heb leren kennen door middel van de 'Zes Losse Tanden' podcast waarbij ik ook in de appgroep zit waar deze plaat werd gedeeld destijds. Een hele fijne song, vette riffs, coole zang met ook cleane vocalen er tussen door en eigenlijk een totale beuker, kakt nergens echt in én zeker eentje die ik graag even langs wou laten komen. Ben eigenlijk wel een fan van de band, en hoop dat deze Zweedse gasten nog veel van zich laten horen.

Deze staat niet op MusicMeter, de artiest; Orbit Culture - MusicMeter.nl

90. Uada - The Purging Fire

Dan tot slot, deze Amerikaanse atmosferische black metal plaat die echt een ontzettende knaller is. 'Uada' is een band die eigenlijk zijn sound veelal gekopieerd heeft de Poolse collega's 'mgla' maar; dat betekent nog niet dat ze geen goeie muziek kunnen maken. 'Cult of a Dying Sun' is denk wel één fan mijn favoriete albums van het jaartal 2018, en dat heeft een reden. De vocalen zijn waanzinnig, de riffs keihard en ook het drumwerk mag er zeker wezen. Deze plaat toen een keer op de terug weg van ik meende 'Immolation' helemaal opgezet en ik en mijn vrienden zweefden echt weg in de donkere nacht, een hele beleving was dat in ieder geval wel. Check it out, super vet.

Uada - Cult of a Dying Sun (2018) - MusicMeter.nl

Gorefest: Sympathieke Hollandse deathmetal. Ik snap de benaming 'death-n'-roll' wel, de riffs zijn lekker rocky, het is ook best catchy en groovy. Ik vond het wel leuk ondanks de knullige grunts.

Haunted: Dit vond ik wat schreeuwerig, hoewel de sfeer wel aardig werd neergezet met de basisriff. Jammer, want melodeath kan mij normaal gesproken wel bekoren.

Toyo Blade: Lekkere vlotte heavy/speedmetal uit de oude doos. Zit goed in elkaar, goede melodieën en zang op een zoevende speedboot. Ik zit nog steeds te bedenken waar ik de naam van ken, vast via een ander spelletje op MusicMeter.

Orbit Culture: Je merkt meteen dat we een paar decennia vooruitgaan in de tijd. De riffs zijn lekker hakkend en de vocalen werken goed samen. Beukt prettig weg, productie is mooi vet ook. Prima nummer, ik zou de band maar op MusicMeter plaatsen.

Uada: Ik vond dit gewoon degelijke blackmetal. De riff is prima, grunt ook, het drumwerk had nog iets overrompelender gekund misschien. Niet de ijzingwekkendste blackmetal die ik ooit heb gehoord, maar wel bovengemiddeld goed.

Kondoro0614's Metal Top 100: 94-90

Nou, met Gorefest's Electric Poet gaat dit blok heerlijk van start! Ik ben iemand die graag luistert naar Carcass' Swansong (een plaat die veel Carcass-fans niks vinden) en Entombed's Wolverine Blues, dus je bent met deze track bij mij aan het juiste adres. Moddervette groovende deathmetaltrack met een flinke jaren '70 invloed in het bluesy soleerwerk en de dikke orgellaag. Deze groovende jaren '70 deathmetalplaten van Gorefest moet ik weer eens een keer beluisteren.

The Haunted ken ik vooral van tracks waar ze zich als de Zweedse Slayer presenteren, Kerry King was dan ook een belangrijke promotor van de band. Op Revolver gingen ze naar mijn herinnering (lang geleden dat ik die plaat heb gehoord) meer experimenteren, maar ook dit valt goed in de smaak. Het melancholische grungy intro is onheilspellend en het slepende midtempowerk bevat simpelweg erg goede riffs. Dit gaat wat meer richting de tragere tracks van Pantera, maar dan als Pantera een track had geschreven voor de Seasons in the Abyss-plaat van Slayer.

De track van Tokyo Blade is het soort heavymetal waar ik wel iets mee kan. Voor mij zijn de vocalen in deze stijl altijd even afwachten, maar hier zijn ze hoog, maar niet te schel voor mij. Het gitaarwerk is messcherp en pakkend, de vocalen zijn energiek en de ritmesectie stuwt de boel ook lekker voort. De dromerige trage Maiden-stijl sectie in het midden is echt heerlijk en zeer smaakvol uitgevoerd met grootse gitaarlijnen, en de manier waarop de track weer zijn hoge tempo van het begin pakt daarna is erg soepel uitgevoerd.

Orbit Culture is dan weer helemaal niet mijn ding. Deze band zie ik echt overal langskomen, en het lijkt dat de populariteit van het gezelschap in 2021 enorm gestegen is. Hier hoor je dan ook een combinatie van meerdere populaire metalbands: vooral Gojira en Metallica. Ik vind het geluid vooral te modern en ''opgepompt'', het voelt niet natuurlijk. Te veel kunstmatig ''heavy'' te proberen klinken, waardoor het voor mij weinig impact heeft. Ook zijn de Hetfield/Chuck Billy-stijl vocalen niet iets waar ik in deze track blij van word.

Uada is degelijk. Goede uitvoering, song is best pakkend, maar ik merk toch niet ik er niet echt enthousiast van word. Daarvoor mist iets in de instrumental of de vocalen om het echt pakkend te maken. Inspiratiebronnen van Uada als Dissection en Mgla zijn daar wel erg goed in.

Ik zou dit keer mijn introductie wat kleiner houden, leuk om te zien dat de tracks je waardering hadden Don Cappuccino! Ik had eerlijk gezegd wat twijfels tussen jou en Gorefest, dus de uitkomst daarvan heb ik TOTAAL niet aan zien komen! Eveneens verrassend en bijzonder tegelijk maar, wellicht ook een indicatie dat we elkaar nog niet goed genoeg kennen oftewel; ik weet jouw smaak ook nog niet helemaal! Enfin, we trekken door naar nummer 89 - 85 van de lijst.

89. Oathbreaker - Needles In Your Skin

Ik start af met de Belgische chaotic hardcore band 'Oathbreaker' die ik nog niet zo lang geleden heb mogen leren kennen. Ik zag dat gebruiker 'AOVV' deze band ook in zijn lijst had opgenomen, dan wel niet met een ander nummer dacht ik én ik zag dat 'Don' er een drumcover van gespeeld had (heel vet) maar, mijn keuze viel snel op het nummer 'Needles in Your Skin'. Een toch langer nummer met een erg vette opbouw, die toch echt bombastisch overslaat. De 'clean vocals' samen met de grunts vind ik altijd erg vet, en ook deze band slaat er in daar succesvol in te zijn. Dan nog niet gesproken over de fantastische gitaarsolo! Heerlijk album, die ik denk ik dit jaar nog regelmatig mag opzetten; geniet! Het live optreden via 'Audiotree' is overigens ook echt genieten, van begin tot einde, wellicht voor de fans van het nummer zeker even een tip om op te zoeken via 'YouTube'!

Oathbreaker - Rheia (2016)

88, Kalmah - Heroes To Us

Toch een nummer waar ik even over moest twijfelen maar ik vond persoonlijk dat ik deze band niet mocht missen. Een underrated melodic death metal band in mijn ogen, die zeker met dit album toch véél meer aandacht verdiend onder de metalfans althans, ik ken ze niet tot nauwelijks. Ik ben wel fan, niet van al het werk van 'Kalmah' maar, van dit album echt wel. Het is overigens wel lastig voor mij het juiste nummer te zoeken wat ik wil voordragen, omdat dit eigenlijk echt een album is waarvan ik alles wel gaaf vind. Snel, technisch en vooral melodieus, ik ben fan van dit soort platen en dit soort bands, en mag hier wederom ook graag naar luisteren tijdens het sporten!

Kalmah - Swampsong (2003)

87. Ellende - Weltennacht

Het was even moeilijk kiezen. Het was of deze versie of de vernieuwde versie van vorig jaar. De vernieuwde versie is schoner, de vocalen liggen wat meer naar voren en het schelle geluid is wat meer ingedekt, niet hoe ik van Black Metal mag houden, ik hou meer van de wat meer ouderwetsere stijl in die muziek klasse; schelle vocalen, heerlijke riffs, goed drumwerk en ook nog een solo waar dat mag. 'Ellende' is een band die eigenlijk onder de radar ligt van veel fans, deze Oostenrijkse tweemans band speelt overigens helemaal geen verkeerd spul, en levert gewoon degelijke muziek af (zoals deze EP). Je moet er wel van houden, ik doe dat en mag hem graag meenemen in mijn lijst. Waarvan ik eigenlijk kan zeggen dat ik vanaf nu ook echt alleen maar songs heb die ik dagelijks wel kan luisteren. Echt, ga even er voor zitten, ik heb jullie de nog langere durende versie bespaard maar, het is een hele reis! Ohja en even een waarschuwing, dit soort bands gaan nog vaker langs komen in mijn lijst. ik ben toch wel een aardige black fan.

Ellende - Weltennacht (2014)

86. Saturnus- A Poem (Written in Moonlight)

Eigenlijk een honderd tachtig graden gedraaide track, waar toch weer heerlijke riffs aan te pas komen maar zoals eigenlijk al het muziek; zonder aardappels opgenomen. 'Saturnus' is wel één van de weinige 'doom' bands die ik veel mag luisteren, ik ben meestal niet zo fan van de eentonigheid die dit genre kan hebben (ja ik weet het, black kan dat ook hebben maar daar gaan we het niet over hebben). Het was eigenlijk even stoeien tussen 'Anathema' en deze band, kwam ik er achter dat 'Anathema' eigenlijk ook niet echt een metal band is (althans zo wordt dat niet geprezen aan het publiek) maar meer onder rock valt. Dus is de keuze snel gemaakt op deze band. Hoewel je niet altijd mag spreken over keiharde metal, raken nummers van 'Saturnus' mij eigenlijk altijd wel, voornamelijk door de boodschap die er achter ligt. Fantastische plaat overigens, met hele diepe goeie grunts maar ook hele mooie clean vocals, dikke riffs en een heerlijke solo. I'm down!

Saturnus - Martyre (2000)

85. Woods of Ypres - I Was Buried in Mount Pleasant Cemetery

De laatste alweer (voor nu) en voor mij gevoel gaat nu de lijst van mij echt beginnen als in; de nummers die ik echt veel luister. En dat begint met de prachtige 'Woods of Ypres' die helaas door een tragische gebeurtenis is gestopt, wat ik tot op de dag nog steeds jammer vind aangezien de lyrics van deze band altijd pakkend zijn. Dit is toch voor mij een totale uitschieter, echt geweldig. Krijg altijd kippenvel wanneer het refrein speelt, en dat mag toch genoeg zeggen? Een verhaal verteld in één nummer, ook interessant als je even op Google zoekt naar 'Mount Pleasant Cemetery' het is echt een mega groot kerkhof wat stamt ui 1876, met verschillende beroemde mensen die er liggen begraven, sommige dus al echt meer dan honderd jaar. Geen leuk uitje denk ik als je op vakantie bent, wel erg interessant om op te zoeken! Overigens merk je wel aan de zang dat het natuurlijk zijn kracht uit 'Peter Steel' haalt, vind ik niet erg.

Woods of Ypres - Woods IV: The Green Album (2009)

Kondoro 89 - 85:

Oathbreaker: Ik zou nooit zelf achter dit soort posthardcore aangaan, maar het hoeft niet altijd heel slecht te zijn. Volgens mij zijn de Belgen aardig bedreven in dit genre. Even wennen aan de soort-van-cleane vocalen, maar het geheel heeft wel sfeer en bouwt mooi op.

Kalmah: Lekkere folky melodic deathmetal. Inderdaad een van de betere in het genre, en misschien een beetje onderschat. Swampsong zit vol met dit soort catchy en intense nummers.

Ellende: Ik ben zeker niet tegen blackmetal, ook niet de experimentelere of atmosferische variant, maar deze deed het hem even niet. Er zat wel aardige Agalloch-achtige folk doorheen, maar in het geheel vond ik het wat saai en richtingloos.

Saturnus: Best goede doommetal met wat gothic- en symfonische elementen. Mooie sfeer en luistert fijn weg.

Woods of Ypres: Mooie, meeslepende ballad met metalomlijsting. Verhalend nummer dat sterk opbouwt, en met gevoel voor melodie te midden van de intensiteit. Weet wel een beetje op te vallen tussen de massa, staat dus genoteerd

Met wat vertraging, maar laat ons eens beginnen met de eerste zes songs uit de top 100 van Kondoro0614!

We vangen aan met een aanstekelijk, wat machinaal aandoend nummer van As I Lay Dying. Ik kende de band van naam, maar dat is het ook zo’n beetje. De zang is best aardig, vooral waar de twee stemmen bij elkaar komen, al doet het me ook weer niet zo heel erg veel. Zich onderscheiden doet de band in deze song nergens, maar fijn klinkt het allemaal wel.

Triest verhaal van de zanger van Fleshcrawl, een verhaal dat je veel te vaak hoort. Verder een aardig nummer, death metal by the book inderdaad. Het riffwerk kent een lekker tempo, de drummer zorgt voor een goeie groove.

Vervolgens een nummer dat opvalt, maar helaas niet echt in positieve zin, en dat is vooral aan de vocalen te wijten. Ik denk dat het vooral de combinatie is tussen de cleane vrouwelijke vocalen en de wat hese grunt die half op de achtergrond weerklinkt. Zonder de grunt, en met bijvoorbeeld wat meer focus op de uitwerking van de song zelf, zou ik dit zomaar goed kunnen vinden. Maar dat is, zoals zo vaak, een kwestie van smaak.

De vikingband Týr van de Faeroër-eilanden ken ik wel, voornamelijk van het album The Lay of Thrym uit 2011. Dat was de opvolger van het album waar deze song op staat, maar beviel me destijds maar matig. Deze song vind ik wel goed. Energieke, stevige stamper met een catchy refrein. Het hele nummer heeft sowieso wel iets aanstekelijks. Het sfeertje is episch zoals je mag verwachten, en het rustige tussenstuk is daar absoluut debet aan.

Ah, Pantera! Of neen, toch niet, het is Throwdown.
Als je de overduidelijke parallellen wegdenkt (dat is de kunst bij dit soort bands, denk ik), hoor je wel een kwalitatief goeie song met een lekkere groove en agressieve vocalen. Als je alles van Pantera hebt kapotgedraaid, vind ik dit wel een goed alternatief.

Dit blok wordt erg sterk afgesloten met een song van de nieuwste In Mourning, waarop de Zweden eindelijk weer het niveau van The Weight of Oceans weten aan te tikken. Ik vind Thornwalker nog wat vetter, maar deze opener is ook erg memorabel. De grootsheid en de afwisseling zijn weer terug. De zang is impressionant bij momenten, het riffwerk inventief en meeslepend, en de ritmesectie blaast me echt omver. En oh, heerlijke black metalpassage ook zo middenin ongeveer!

Kondoro0614's top 100: 89-85

Allereerst: thanks voor de shout-out bij Oathbreaker en leuk om te lezen dat mijn drumcover in de smaak is gevallen!

Ik had Second Son of R. in mijn metal top 100 staan, maar deze had ook gekund. Wat dat betreft zijn de eerste zes nummers van Rheia echt krankzinnig sterk. Caro's zangstijl ligt hier heel erg dichtbij Julie Christmas, die in bands als Battle of Mice en Made Out of Babies zong, maar misschien bij het wat grotere metalpubliek vooral bekend is voor haar samenwerking met Cult of Luna genaamd Mariner. Needles in Your Skin is een heerlijke mix van blackmetal en post-hardcore met een enorme onderhuidse spanning in de tokkeltjes, en enorme intensiteit in de wervelende blackmetalpassages.

Kalmah vond ik wel fijn klinken. Deed me wat denken aan Children of Bodom, met flitsende folky melodeath. Absoluut niet slecht, maar ik zou het zelf niet nog een keer opzetten.

Ellende vond ik verrassend. Sterke melancholische blackmetaltrack die veel variatie biedt. Het drumwerk is vooral interessant, met ritmes die zelden rechttoe rechtaan zijn en constant vernuftige accenten bevatten. Ook gaaf hoe de track smaakvol electronic integreert met pastorale akoestische gitaren.

Saturnus is dan weer een aangenaam staaltje melancholische death/doom. Mooie treurige harmonieuze gitaarlijnen, voor de rest vind ik het allemaal iets te statisch qua instrumentatie om echt te overtuigen.

Woods of Ypres vind ik ook een fantastische band, en ze stonden dan ook in mijn metal top 100 met Kiss My Ashes (Goodbye) van Woods V. De Type O Negative-referentie is helemaal terecht (ik gooi er nog Paradise Lost bij), en Woods of Ypres is dan ook een van de weinige bands die echt in de voetsporen van Type O is getreden. Veel bands hebben de ironische gothickant van Type O gepakt, maar de bands die de meer elegante melancholische doomkant van Type O hebben overgenomen zijn een heel stuk beperkter. Prachtige traag voortbewegende track met bloedmooie treurige vocalen.

Tof AOVV, ik hoop dat je aan de volgende drops wat meer hebt qua muziek! '115' snap ik echt, het is meer mijn sentimentele waarde die er aan hangt, als jeugdherinneringen van de vele potjes black ops 2 die ik heb gespeeld met de kameraden, dit had ik ook al eerder genoemd, daarom vond ik zelf dat ik hem niet mocht laten ontbreken op mijn lijst.

Klopt Don Cappuccino, 'Kiss my Ashes (goodbye)' is ook een heel sterk nummer. Ik heb ook meer voor het nummer gekozen gezien de achtergrondinformatie wat ik interessant vind en het nummer pakte me op veel momenten toch wat meer. Blijft gewoon over het algemeen een prachtige band, die we te vroeg moeten missen!