AOVV 25-21:

Forbidden: Lekkere heavy/speed met goede riffs en veel spanning door de opbouw en krachtige zang. Dit beviel wel.

Dissection bood gave blackmetal. Het begin is furieus, maar het nummer laat ook zijn melodieuze kanten zien. Toch vind ik het het prettigst als het gas er vol op gaat en ik overrompeld wordt met riffs.

Van Motörhead ben ik nooit echt een fan geweest, ondanks de karakteristieke zang van Lemmy Kilmister. Dit nummer is aardige rock, maar ik word er niet wild van.

Gallowbraid: Gave soort van paganblackmetal met mooie melodieuze riffs, akoestische loopjes en veel melancholie. Opbouw lijkt wat rommelig, maar prima nummer.

Farsot ken ik nog wel van het Metalalbum van de Week. Slecht vond ik het volgens mij niet, maar een diepe indruk heeft het niet achtergelaten. Jaren later vind ik het toch wel aardige ideeënrijke black/death met de nodige spanning.

Vooraleer ik (hopelijk) deze avond (gisteren had ik wat hoofdpijn, dus geen zin in metal) mijn eigen lijstje voortzet, een update van Jasper’s lijst, 50-46:

Bands als Freedom Call zijn zo heel erg m’n ding niet, deze song vormt daarop geen uitzondering. Ik klinkt allemaal enorm vrolijk en hyper, maar weet me op geen enkele manier of moment mee te nemen op queeste door die fantasy-wereld. Een smaakdingetje.

Dan Naglfar. De Zweden maken al meer dan 20 jaar in feite hetzelfde soort muziek (stevige melodische black metal met een ijzig sfeertje), en steeds weer bevalt het werk van de band me wel. Ook nu zijn ze nog relevant, getuige hun meer dan prima plaatje Cerecloth van vorig jaar!

Heidevolk vermengt diverse folk-elementen op fraaie manier in zijn metal-koek; smaakt lekker. Goeie tekst ook. Nederlands vind ik niet de beste taal voor metal, maar hier pakt het best goed uit (en, het folk-karakter indachtig, ook gewoon het meest logische, al had Fries ook nog gekund).

Tof nummer van Symfonia vervolgens, maar ik zou het zelf niet meteen spontaan opzetten, denk ik. Goeie, bezielde zang, en de compositie op zich zit ook prima in mekaar.

We sluiten af met een sterke song van Amorphis. Van de Finnen ken ik wel wat, en dat is steevast kwaliteit (hoewel het me niet altijd evenzeer weet te bekoren). Goeie, emotioneel aangezette vocalen en een uitgekiende compositie.

Hoera, geen hoofdpijn! Hoog tijd dus voor een nieuwe update:

20. Oathbreaker - Second Son of R.

België, deel I.

Ik had hier ook voor Glimpse of the Unseen van het debuut kunnen gaan, maar Oathbreaker is per plaat gewoon beter geworden, wat in 2016 uiteindelijk resulteerde in het heerlijke Rheia. Het filmpje dat ik hier heb gepost bevat de song waarover het gaat, maar ook de prelude 10.56, want die hoort er in feite onlosmakelijk bij; de perfecte inleiding als het ware.

Instrumentaal is dit al waanzinnig, maar zangeres Caro geeft het geheel nog een extra dimensie met haar nu eens krankzinnige, dan weer lieflijk klinkende vocalen. Ongelooflijk eigenlijk dat alles door dezelfde jongedame is ingezongen (dat het ook nog 'ns een erg wervende, fraaie persoonlijkheid is, ervaar ik vooral als een mooie bonus). Beleving is het kernwoord hier; deze 8 minuten vormen een fantastische trip door de zinnenprikkelende wereld van Caro en co.

Oathbreaker - Rheia (2016)

19. Amenra - A Solitary Reign

België, deel II.

Ik denk niet dat ik Mass VI als geheel de beste plaat vind van Amenra, maar hun meest geweldige uitspatting is er mijns inziens wel op te vinden, en dan in de vorm van A Solitary Reign. Een song als een inherente maalkolk, indringend vanaf het prille begin zonder dat je er zelf eigenlijk al erg in hebt, met die fluisterende zang, sombere gitaartokkel en vage echo van riff die verderop in de song een sleutelrol speelt. Als de drummer invalt, het gitaargeweld aanzwelt en de getormenteerde vocalen van stal worden gehaald (ze lijken wel van ergens heel ver vandaan te komen), gaat de song in crescendo.

Amenra is misschien niet de band met het meest gevarieerde repertoire, maar dat ze ontzettend goed zijn in wat ze doen, vind ik zeker wel. En deze song toont dat volgens mij perfect aan.

Amenra - Mass VI (2017)

18. Agent Steel - Bleed for the Godz

Agent Steel, anno 1985. In dat jaar bracht de band een klassieker uit, en dat is vooral te danken aan zanger John Cyriis, die de meest onmogelijke vocale acrobatische toeren uithaalt, én gitarist Juan García, met zijn fantastische gitaarsolo's. Zet daar nog een flinke dosis onweerstaanbare aanstekelijkheid en een retestrakke ritmesectie naast, en je kan wel wat bewerkstelligen.

Ik weet dat niet iedereen wegloopt met Cyriis' stemgeluid, maar ik ben er persoonlijk gek op. En deze song is het summum van de plaat: snel, hard, meedogenloos, catchy, fantastisch.

Agent Steel - Skeptics Apocalypse (1985)

17. Slayer - Angel of Death

Over klassiekers gesproken, hier volgt er nog eentje, met grote K (en niet de laatste, overigens). Slechts een jaartje later dan Skeptics Apocalypse liet Slayer Reign in Blood op de wanhopige mensheid los, en ze zullen het geweten hebben. De opener wordt wel 'ns als de toonaangevende song van de band gezien, maar ik geef de voorkeur aan deze ziedende albumopener. Sfeervol, luguber intro, waarna de song op gang wordt getrapt middels een welgemikte laarstip tegen het achtereind. Die eerste regels ook, zo iconisch, die staan erin gegrift:

"Auschwitz, the meaning of pain, the way that I want you to die;
Slow death, immense decay, showers that cleanse you of your life."

En zo richting het eind gaat men, als je het al bijna niet meer voor mogelijk zou houden (ik probeer me nu even in te leven in de geest van de jonge metalhead in 1986), nog een versnelling hoger, wat een onthutsende finale oplevert. Love it!

Slayer - Reign in Blood (1986)

16. Khanate - Skin Coat

Ken je iemand die telkens weer het bloed vanonder je nagels haalt? Wel, speel voor hem/haar deze "song" van Khanate, bij voorkeur in een besloten, donkere ruimte, en blijf er zelf muisstil bij. De kans is namelijk enorm klein dat die persoon net zo'n geschifte ziel is die hier wél mee wegloopt. De ultieme wraak!

Ik ben - u raadt het al - uiteraard wel zo'n type, en vind dit dus waarlijk fantastisch. Hier kan ik zo in opgaan, de song weet erg treffend een claustrofobische sfeer op te roepen, en is effectiever dan menige horrorfilm. Kille wanhoop en een intense afkeer van al wat ook maar enigszins leeft, zijn twee prominente associaties die in me naar boven komen. Het "I wear a human shield"-gedeelte zorgt steeds weer voor kippenvel van de gezelligste soort.

Khanate - Khanate (2001)

AOVV 20-16:

Oathbreaker: Goede postmetal, zowel intens als gestructureerd. Even wennen aan de zang, maar is toch wel vrij goed. De breaks zijn goed geplaatst en het vormt een mooi, natuurlijk opgebouwd geheel.

AMENRA: Wederom Vlaamse postmetal. Deze variant is minder intens, maar des te sfeervoller. De cleane zang is erg goed, en doorheen het warme geluid met mooie riffs melodieën klinken ook verdorven screams als tegenwicht. Mooi en krachtig.

Bleed for the Godz: Goede keuze, staat ook in mijn lijst. Heerlijke speedmetal, net zo overrompelend als catchy en natuurlijk de lijpe zang can John Cyriis als kers op de taart.

Angel of Death: Staat ook al in mijn lijst. Ongekende klassieker natuurlijk, die het zelfs tot hoog in de Top 2000 van Radio 2 heeft geschopt. Overrompelend in de riffs, het verhaal van de horrorarts en de superspannende vertraging.

Khanate - Skin Coat: Af en toe komt deze band op mijn pad en ik vind het zo op zijn tijd wel boeiend om naar te luisteren. De band laat horen hoe luguber en verdorven muziek kan klinken. Wat een vieze vocalen ook. Uniek geluid, ook dit nummer is knap gedaan met enkele effectieve gitaarloopjes.

AOVV's top 100: 20-16

Dat was een makkelijke om over te schrijven! Vooral Ctrl+C/Ctrl+V van eerdere stukken. Maar liefst drie overeenkomsten met mijn top 100, een track die al eerder is langs gekomen en een track van een band waar ik exact hetzelfde over denk als andere tracks die van die band zijn langs gekomen.

Oathbreaker (stond op plek 40 in mijn top 100):

"Het woord dat mij bij opkomt als ik deze track hoor is ''catharsis''. Je voelt Caro's pijn in ieder woord dat ze zingt en schreeuwt. De combinatie van blackmetal, post-rock en hardcore is waanzinnig intens. Vooral het einde gaat je niet in de koude kleren zitten, met een volledige woordeloze uitstorting van Caro. Het gebeurt dan ook vaak dat ik na deze track hem even op pauze zet en na een aantal minuten naar de volgende track van Rheia ga."

Amenra (stond op plek 23 in mijn top 100):

"Ik ga hier wellicht geen vrienden mee maken, maar ik zeg het gewoon: Amenra is een ''one trick pony'', maar kunnen dat trucje beter als geen ander. Afwachtend tokkeltje en uitbarsten dan maar! Ook A Solitary Reign heeft exact dezelfde opbouw als de andere Amenra-nummers, maar ze doen het hier nóg beter dan voorheen. Je hoort dat de band met zijn volledige ziel- en zaligheid zich in deze track stort, waardoor ik geen last heb van de eenvormigheid. En wanneer ik denk ''weer datzelfde tokkeltje'', ben ik één minuut later weer compleet verzonken in de melancholische post-metalmaalstroom van Amenra. Colin zingt magistraal op dit nummer, zijn krijsen gaan door merg en been en zijn bezwerende cleane vocalen doen me zelfs aan Maynard James Keenan bij Tool denken. Dat is toch een zeer groot compliment."

Agent Steel:

"Tsja, Agent Steel, dat is gemengde gevoelens. Lekker energiek en sterk gitaarwerk, maar de vocalen bevallen mij compleet niet."

Slayer (stond op plek 74 in mijn top 100):

"Ik denk dat alles over Slayer wel is gezegd. Lid van de Big Four en van de grootste metalbands aller tijden en een belangrijke inspiratie voor death én blackmetal. Angel of Death is een geschiedenisles in vijf minuten over de afgrijselijke praktijken van Josef Mengele in de Tweede Wereldoorlog. De openingsschreeuw van Tom Araya is nog steeds ijzingwekkend, vooral het thema in ogenschouw nemend. Dave Lombardo drumt ronduit fenomenaal en zet hier een van de beste metaldrumperformances ooit neer. Pijlsnel met een swing vol met Tazmanian Devil-fills, maar ook heerlijke stuwend in de monsterlijke midtempogroove. Lombardo krijgt zelfs even volledig de ruimte voor dubbele bass, ronduit krachtpatserij, maar wat lekker!"

Khanate:

"Ik heb veel meer met Khanate dan Sunn O))) en dat komt waarschijnlijk inderdaad door de toevoeging van drums. De vocalen van Alan Dubin zijn ronduit maniakaal, zijn uitvoeringen behoren tot de meest intense die in het metalgenre te vinden zijn. Deze track komt inderdaad vergeleken met ander Khanate-werk nog best ''normaal'' uit de hoek met een duidelijke puls. Toch hoor je ook hier die ongelofelijke onderhuidse spanning in de gitaarfeedback en stiltes."

Nou, het hoeft niet altijd moeilijk te zijn, toch?

Jasper, 45-41

De track van Serenity komt voorbij zonder echt een indruk na te laten. Dat is niet positief, maar zeker ook niet negatief. Geen straf om naar te luisteren, maar ik zou het zelf niet meteen nog eens opzetten.

Goeie, gevarieerde track van Pathosray. Vrij complexe prog, maar de inslag is eerder emotioneel dan klinisch van aard. Geen technische hoogstandjes omwille van de techniciteit, maar wel veel inleving en bezieling – zo ook in de zang.

Vervolgens een solide black metaltrack van Cryptic Wintermoon, een mij volstrekt onbekende band. De intensiteit zit wel goed, de toetsen worden effectief ingezet. Op vocaal vlak vind ik het iets minder misschien, maar niet in die mate dat het stoort (spoken word-achtige gedeeltes passen niet echt lekker).

Sterk epos van Gamma Ray, een band die ik vooral van later werk ken. Ik moet toch eens in die oudere platen duiken, denk ik. Dit smaakt namelijk best naar meer. Vrij lange track, maar dat vormt helemaal geen struikelblok. Aanjagende zanglijnen en opzwepende ritmes maken dat deze vrij snel voorbij dendert.

Over Seventh Son of a Seventh Son schreef ik eerder bij de top 100 van Barney Rubble:

Seventh Son of a Seventh Son is een heerlijk album, de titeltrack die hier passeert, is dan ook nog ‘ns één van de sterkhouders. Absurd eigenlijk, hoe hoog het niveau van deze band lag in de jaren ’80. Vooral die laatste drie albums zijn weergaloos. Wat een epiek, wat een energie, pfoeh!

We naderen de top 10!

15. Emperor - Ye Entrancemperium

Emperor is een toonaangevende band die in de jaren '90 met hun eerste twee platen toch wel mijlpalen neerzette binnen de black metal - en eigenlijk de muziek in zijn algemeenheid. Hun tweede beschouw ik als het meesterwerk, want het combineert de onversneden rauwheid van het debuut met de steeds progressievere koers die men ging varen. Ik had eigenlijk zo ongeveer elke song van het album kunnen kiezen (zo stond een ander nummer nog in de top 3 van Edwynn), het niveau en de intensiteit zijn gewoon enorm hoog én consistent.

Emperor - Anthems to the Welkin at Dusk (1997)

14. God Dethroned - Poison Fog

Een vrij recente ontdekking, dankzij dit topic! trebremmit kreeg de eer dit topic op gang te blazen, en deze track stond vrij hoog in diens top 100. Ik heb die toen opgepikt, bij uitbreiding het hele album, en heb er uiteindelijk weel een enthousiast stukje weten uitpersen. Deze track steekt er met kop en schouders bovenuit, het onderwerp spreekt me enorm aan en de uitvoering is erg beeldend en ijzersterk. Ik beschreef eerder al wat ik er zo goed aan vind, in dit topic en bij het album zelf, laat ik hier volstaan met te zeggen dat ik hier nog lang niet op uitgeluisterd ben!

God Dethroned - Passiondale (2009)

13. System of a Down - Chop Suey!

Samen met Linkin Park was System of a Down de eerste "metalband" die ik leerde kennen, en in tegenstelling tot die eerste, ben ik de gezonde gekte van Serj Tankian en co. altijd blijven waarderen. Niet alles vind ik even geslaagd, maar zeker Toxicity bevat wel enkele parels, deze op kop. Don Cappuccino had deze ook reeds in zijn top 100 staan, en andere users nomineerden ook een nummer van System of a Down. Vrij populaire band dus, wat misschien niet zo voor de hand ligt. Ik vind deze in ieder geval de track bij uitstek die een modern, heavy geluid vlekkeloos combineert met gekanaliseerde gekte, en grijp er alsmaar naar terug.

System of a Down - Toxicity (2001)

12. Entombed - Left Hand Path

Left Hand Path kent één van de meest genadeloze openingen aller tijden, naar mijn mening. Zelfs als je in volledige narcose bent gebracht, zou je er volgens mij nog van ontwaken. Niet erg natuurlijk, alleen wordt de OK dan wel volledig naar de haaien geholpen.

Entombed speelt hier op weergaloze wijs met een snel-traagcontrast; zo wordt het gaspedaal ettelijke keren als een razende furie ingetrapt, maar kennen de tragere passages net een loodzwaar, doomy karakter. Dat alles wordt bovendien overladen met bakken sfeer, o.a. dankzij sinister klinkende toetsen, bastonen in mineur en huilende gitaren.

Entombed - Left Hand Path (1990)

11. Cult of Luna - Echoes

Niet alleen Pink Floyd heeft een geweldige track genaamd Echoes, ook voor de Finse band Cult of Luna gaat die vlieger op. Dit is post/sludge-metal van het allerhoogste echelon (al komt er in de top 10 nog wel eentje), de sfeer is bedwelmend, al vanaf het rustige begin wordt je meegenomen op een reisje van goed 12 minuten. Deze track opent op die manier hun - voor mij - magnum opus Salvation. De compositie neemt alle tijd om te ontluiken, en uiteindelijk enig mooi op te bloeien. De vocalen doen ook pas rond de helft van de track hun intrede, maar vormen meteen een majestueuze meerwaarde. En wat een machtige riffs worden hierin weer verwerkt, zeg! Geldt trouwens voor het hele album.

Cult of Luna - Salvation (2004)

15-11 AOVV:

15 - Emperor: Ook hiervoor gebruik ik graag het woord overrompelend. De Keizer van de blackmetal doet het hier op zijn tijd prima, vooral met deze denderende geluidsmuur met gepaste symfonische omlijsting die de sfeer verzwaart in plaats van luchtigheid aanbrengt. Tegelijk vliegt de track alle kanten op en het lijkt wel of er drie drummers spelen.

14 - God Dethroned: Degelijke death met goede grunt, ook weer zo'n strakke drummer, die duidelijk weet wat hij doet, en goede dynamiek in riffs, ritme en vocalen. Zo'n onderwerp draagt altijd wel bij aan de beleving. In zijn soort meer dan prima deathmetal en een mooi opgebouwd nummer; een beetje luchtige stijl, maar ook weer niet Gothenburg.

13 - Chop Suey! heb ik toch eigenlijk wel een intrigerend en boeiend nummer gevonden en het is eigenlijk mooi en bijzonder dat het zo'n populariteit heeft kunnen verwerven. Het is creatief, pakkend en toch ook flink intens. Ook een van mijn vroegere kennismakingen met heavy metal, en doet het hier ook al 15 jaar goed om genoemde redenen.

12 - Entombed: Goede old-school deathmetal met vuige grunt. Gave opbouw met vliegende start, gaat een paar maal op en neer in tempo, een sinister, net niet cheesy middenstuk met effectieve synths en een intrigerend, traag einde. Zowel boeiend als het gaspedaal wordt ingetrapt als tijdens de lompe, trage passages.

11 - Cult of Luna: De meesters van de post/sludge-metal bieden een aardig nummer met veel dreiging, vooral tegen het einde. Goed uitgevoerd, goede scream, intro had niet zo langdradig van mij gehoeven.

Ondertussen nog een update m.b.t. Jasper’s lijst: 40-35

AINA brengt een bevlogen track, met veel schwung. Jasper noemt het operametal, als ik de opzet van het album eens vluchtig bekijk, lijkt het daar inderdaad wel op. Wat ik wel vaak heb, is dat het gehele album een meerwaarde biedt ten opzichte van afzonderlijke tracks. Dit nummer is wel een uitzondering, staat gewoon erg goed op zichzelf, met krachtige zanglijnen en een rijke instrumentatie. Het tragere stuk middenin doet initieel de wenkbrauwen ietwat fronsen, maar past uiteindelijk goed binnen de song.

Metal in combinatie met orkestrale trekjes (of zelfs met een heus orkest): het gaat niet altijd even goed samen. De Grieken van Septicflesh tonen hoe het wel moet, de bombast gaat lekker hand in hand met het gevoel voor dramatiek van frontman Spiros Antoniou. Vorig jaar bracht de band nog een live-registratie uit van begin 2019 in Mexico, toen zij met een indrukwekkend orkest en diverse koren optrad. Deze song werd toen ook gebracht, geweldig.

Vervolgens krijgen we zowaar Japanse power metal, en zoals het die jongens uit het Land van de Rijzende Zon betaamt, klinkt het allesbehalve conventioneel. Dit bevalt me wel, eerlijk gezegd. Afwisseling in de vocalen (vuig ten opzichte van clean, met van die lange, dramatische uithalen) en verder gewoon een energieke track.

Het intro van Sculpting the Throne ov Seth zet meteen de toon voor een dikke 4 minuten black/death-verering van het Poolse Behemoth. Ik vind het niet zo briljant als later werk, maar gewoon een steengoede track. De Polen stellen toch zelden teleur!

Afsluiten doen we met een wat mechanisch klinkende track van Arch Enemy. Ik zet deze in de categorie “best aardig”, maar het weet me niet echt in vervoering te brengen (zoals Behemoth bijvoorbeeld wel kan).

AOVV's top 100: 15-11

Emperor blijft qua composities de absolute top in de blackmetal. De manier waarop proggy complexiteit, smaakvolle symfonie en grimmige razernij met elkaar worden vermengd blijft verbazingwekkend. Het bevat een enorme diepte en wat ik vooral heerlijk vind aan Emperor is dat er een constante eb en vloed in het ritme is: passages versnellen en vertragen constant, wat echt zorgt voor een muzikale achtbaanrit, zonder dat het chaotisch wordt.

God Dethroned stond al in een eerdere lijst. Het is ook mijn favoriete God Dethroned-nummer en dit schreef ik er over:

''Dit is dus precies de God Dethroned-track die ik er ruim bovenuit vind springen, en Passiondale springt er in het algemeen tussenuit in de God Dethroned-discografie. Echt zo een waarbij ik denk ''waarom zitten jullie niet altijd op dit niveau?''. Enorm krachtige en grootse track met een prachtige toevoeging van de cleane vocalen van Marco van der Velde van The Wounded.''

System of a Down's Chop Suey stond ook in mijn top 100 op plek 42, dit schreef ik erover:

''De enorme populariteit van System of a Down blijft een van de grootste raadsels in rock/metal. Niet qua kwaliteit, want de band heeft een vlekkeloze discografie, maar qua sound. Het is een beetje alsof Mr. Bungle een nummer 1-hit zou scoren. Chop Suey werd een enorme hit, maar het is absoluut geen popsong. Nog steeds krijg ik kippenvel als ik het einde van de track hoor, wetend door welke achtbaanrit je bent gestuurd in de voorgaande drie minuten. System of a Down weet in een ontzettend korte tijd zo veel te vertellen en ook nog met heel veel herkenbare motieven. Met recht een moderne metalklassieker.''

De titeltrack van Left Hand Path wordt terecht gezien als een van de beste deathmetaltracks ooit gemaakt. Die korrelige ''buzzsaw'' gitaartoon, wat een heerlijk geluid blijft dat. Het nummer heeft een fenomenale flow en wisselt met gemak van lompe beukpassages naar prachtige doomy atmosferische stukken met mysterieuze synths. Wanneer je op het openingsnummer van je debuutplaat eigenlijk al gelijk het beste van jezelf laat horen, al moet de rest van de plaat en overige platen in de discografie absoluut niet onderschat worden.

Salvation is een Cult of Luna-plaat die ik erg goed vind, maar eigenlijk niet zo veel beluister. Dat is sonde, want als ik Echoes hoor, weet ik zeker dat ik hem ergens deze week weer eens volledig ga beluisteren. Prachtige geduldige minimalistische opbouw die de sfeer al gelijk meesterlijk in de verf zet, om daarna een gigant van een dreunende riff in te zetten. Cult of Luna is enorm slepend, maar wel met opzwepende details in de drums. Het is altijd dynamisch.

Cult of Luna is een Zweedse band, geen Finse.

Jasper, 35-31:

Over Carolus Rex van Sabaton schreef ik eerder al:

De bombast van Sabaton is niet geheel aan mij besteed. Ik begrijp wel hoe je hier als een blok voor kan vallen, overigens. Misschien een kleine gunfactor: mijn vader heet Karel, en ik noem hem wel 'ns gekscherend Carolus Rex.

Savatage blinkt uit in dit soort ballad-achtige songs. Ze hebben een opera-karakter, het mag dus niet verbazen dat hun albums ook niet zelden die opzet kennen. Deze song vind ik zelf ook één van hun beste, vooral erg emotioneel en krachtig uitgevoerd. Het mist zijn doel niet, zal ik maar zeggen.

Fairyland kende ik niet, en is ook niet echt m’n ding, geloof ik. De opening van het nummer riekt iets teveel naar de bombastische, sprookjesachtige muziek die je in de wachtrij voor menige pretpark-attractie met fantasy-elementen te horen krijgt. De zanger is dezelfde als die bij de track van Pathosray? Wel, dat is nog wel een lichtpunt, en de samenzang in het bijzonder klinkt erg goed. Toch een verdeeld succesje.

Haken leerde ik kennen door hun debuut, Aquarius. Ik vond dat een vette, enigszins bizarre plaat. Daarna ben ik de band echter wat uit het oog en oor verloren, al hebben ze vorig jaar nog een toffe plaat uitgebracht. Deze track kende ik niet, maar is Haken ten voete uit. In het oog en oor springend, creatief en zelfs innovatief op muzikaal vlak. De fusion-invloeden zijn heerlijk in de track verweven, en daarnaast bevat het nummer ook springerige gekkigheid, waarbij ik moet denken aan acts als Diablo Swing Orchestra, Between the Buried and Me en Mr. Bungle. Top!

Dit vijftal wordt afgesloten door een fraaie ontdekking, Catamenia was me ook nog onbekend. Erg goeie, venijnige, ijskoude track, met de nodige zin voor melodie. Past wel in het straatje van het eerder voorbij gedenderde Naglfar, vind ik. Bevalt me ten zeerste!

Klopt, foutje! Bedankt voor de terechtwijzing, JM. Als beloning mag je na mij je top 100 presenteren.

We duiken de top 10 in! En dat gaan we in kleinere blokjes doen. Ik presenteer eerst tracks 10 t/m 8, en daal dan steeds per 2 af tot de runner-up van deze lijst.. Om in mijn finale post de onvervalste nummer 1 te onthullen!

10. Metallica - Master of Puppets

Mainstream-alert! Ja, Master of Puppets dus, een metaltrack die het in Belgenland (en talloze andere landen) moeiteloos tot allerhande eeuwige lijstjes schopt, en in De Zwaarste Lijst van Studio Brussel al een paar jaar onbedreigd de koppositie kaapt. Bij mij staat ie iets lager, maar dit blijft natuurlijk een onvervalste, loeiende klassieker. Alles aan de song is iconisch: dat intro, het wat treurige, maar meteen daarna weer lyrisch klinkende tussenstuk, de venijnige vocalen en gierend gitaargeweld. Zelfs Lars Ulrich vind ik hier (nog) geweldig goed, en dat wil wel wat zeggen.

Metallica heeft gigantisch veel fans, maar - als je even wat opzoekingswerk doet - ook best wat tegenstanders. En vanaf het zwarte album uit 1991 kan ik daar enigszins beginnen in te komen, maar.. in de jaren '80 was dit toch een beestige thrashband. Toch? Want ik had ook voor Creeping Death kunnen gaan. Of Orion. Of Welcome Home (Sanitarium). Of... Enfin, mijn punt is gemaakt.

Metallica - Master of Puppets (1986)

9. Deafheaven - Vertigo

Deafheaven, dat zal één van de bands zijn die iedereen die dit topic volgt en me kent, wel had verwacht in de bovenste regionen. De vraag luidde dan uiteraard: "Hoe hoog?" Welnu, ze zijn op plaats 9 gestrand. Het is nog een lastige opgaaf gebleken een song uit te kiezen, maar algauw was duidelijk dat het er eentje van hun grensverleggende LP Sunbather zou worden. Die albumtitel, die albumhoes ook: alsof de goegemeente wordt geprovoceerd. Ze zijn o.a. daarom ook door heel wat zogezegde echte metalheads uitgekotst, maar die arme zielen weten niet wat ze missen. Don Cappuccino had deze track ook al in zijn lijst staan (compleet toeval hoor Don!), en maakte de vergelijking met een sneeuwstorm. Dat is er boenk op, zoals we hier in de Kempen soms zeggen, maar je zou ook andere natuurfenomenen kunnen aanhalen, als ze maar krachtig en machtig en episch zijn. Vertigo, en eigenlijk het gehele Sunbather, kent zijn gelijke niet op het vlak van sfeerschepping en het "in the moment" brengen en blijven vasthouden van de luisteraar. De afzonderlijke ingrediënten - ijzingwekkende schreeuwen/krijsen, epische gitaarriffs, inventieve baslijntjes, ontzettend strak en dynamisch drumwerk en dromerige passages - zijn al meer dan geweldig, maar voeg die samen en je krijgt pure magie.

Deafheaven - Sunbather (2013)

8. Enslaved - Ethica Odini

Enslaved is een band die ik erg hoog heb zitten, omdat ze doorheen hun carrière eigenlijk niet stil zijn blijven staan. Het begon in de jaren '90 met viking-georiënteerde en geïnspireerde black metal, en gaandeweg zijn ze steeds meer richting progressiever sferen gaan evolueren. In 2010 kwamen ze met Axioma Ethica Odini op de proppen, nog steeds - ondanks de hevige concurrentie - mijn favoriete plaat van de Noren. Deze semi-titeltrack is daar één van de voornaamste redenen voor: ze mag de plaat openen, en trekt de luisteraar meteen op meedogen- en weergaloze (mag ik dat zo schrijven?) wijze mee in de muziek. De dynamiek veroorzaakt door de afwisseling van rauwe en cleane vocalen is meesterlijk gedaan, men is er op dat vlak in geslaagd die zo in elkaar te passen dat ze elkaar gewoon versterken. En die riff, mensen.. Moet één van de beste riffs zijn die ik ooit heb gehoord. Herkenbaar en aanstekelijk as fuck, en zo ontzettend krachtig.

De break na een goeie 6 minuten komt ook al op het perfecte moment, met een halfuurtje later een geweldige shift richting finale. En die gitaarsolo komt zo emotioneel, zo intens, zo waarachtig binnen.. Meesterwerk!

Enslaved - Axioma Ethica Odini (2010)

AOVV 10-8:

Master of Puppets is simpelweg een meesterlijke klassieker, hoe mainstream ook, want over een maand kunnen we de track hoogstwaarschijnlijk in de hogere regionen van de Radio 2 Top 2000 bewonderen. De centrale riff is heerlijk groovy, punchy en het nummer is tegelijk lekker en ietwat ontregelend. Als hoogtepunt valt voor mij ook de bridge aan te merken, die via een akoestische passage heel mooi overgaat in het zware riffwerk om vervolgens bij de solo uit te komen. Ik ben zelf net voor de fraaie powerballad Sanitarium gegaan, maar deze had ook zomaar in de toplijst van mij kunnen staan.

Deafheaven dan. Het is niet de muziek die ik zelf gauw opzet, maar uniek klinkt de band zeker door de duizend stofzuigers, en iets overweldigends heeft het wel. Deze Vertigo bouwt mooi op en eindigt wel mooi dramatisch na een kille break. Heb er best van genoten eigenlijk.

Axioma Ethica Odini vind ik best een goed album met ideeënrijke blackmetal. Het is alweer een tijdje geleden dat ik daarnaar heb geluisterd. Deze bijna-titelsong biedt relatief helder geproduceerde blackmetal met een goede riff en een catchy refrein met cleane zang. Eindigt ook weer mooi episch. Prima notering al met al, en ik ga het album maar gauw weer eens opzetten.

We gaan noest voort met Jasper’s toplijst! 30-26:

Gloryhammer is van in het begin duidelijk door de songtitel er vol enthousiasme in te gooien. Verder een staaltje power metal dat je enorm cliché zou kunnen vinden, maar het is dat ongebreidelde enthousiasme dat de song redt en verheft boven de middelmaat. Bovendien duurt het nummer ook niet heel erg lang, en is het duidelijk niet al te serieus te nemen. Fijne track!

Hmm, Primal Fear – evenals Gamma Ray – is niet echt m’n ding, denk ik. Catchy song, maar het doet me ook nu niet al te veel.

Bal-Sagoth doet me wel wat denken aan de symfonische black metal van een Dimmu Borgir. Prima song, de zang vind ik iets minder geslaagd. De sfeervolle synths weten het geheel wel boeiend te houden, en het nummer weet zich vervolgens nog met een fraai tussenstuk (met fluit!) te onderscheiden.

The Devil’s Hall of Fame was één van die ontdekkingen toen het Metal Album van de Week-topic nog volle toeren draaide, denk ik. Wat ondertussen ook alweer een heel aantal jaartjes geleden is (of ik heb iets gemist). Ik was er toen niet kapot van, maar het concept vond ik interessant, de zang van Jorn Lande dragend en instrumentaal is dit ook best boeiend en goed. Nu ik deze slepende opener nog eens terug luister, merk ik toch een gestegen waardering, en zou het zomaar kunnen dat die 3,5* die ik heb staan wat mager uitvallen.

Cain’s Offering gooit er tot slot meteen flink de beuk in, stevig tempo met symfonische, bombastische ondertoon. Het refrein klinkt episch, met emotioneel geladen vocalen – doen ze goed! Echt een strijderslied.

AOVV's top 100: 10-8

Er is een reden dat Master of Puppets in specifieke metaltoplijsten, maar ook in algemene muzieklijsten zoals de Top 2000 altijd hoog genoteerd staat. Dit is een van de ultieme metalnummers, waarin messcherp riffwerk wordt gecombineerd met bloedmooie melancholische cleane passages.

Dit schreef ik over Vertigo, die bij mij op de vierde plek stond:

Vertigo is alsof je in vijftien minuten op de top van een berg komt en er daarna genadeloos van afvalt. Het intro van de track is afwachtend met zijn mysterieuze gitaarpartij en ingetogen drumspel. Alsof je nog een beetje twijfelt, de lucht wordt steeds ijler en alles wordt waziger wat in de golvende shoegazegitaren van Kerry McCoy te horen is. Je hart (drums) gaat steeds sneller kloppen en op 4:30 bereik je de top met een triomf van een gitaarsolo. Het is koud en kil (blastbeats, krijsen, grimmige gitaren), maar je bent even de koning van de wereld en je kijkt om je heen naar het prachtige landschap dat onder een roze gloed ligt. De boel gaat alleen steeds meer donderen en je voelt onheil na acht minuten. Er komt een sneeuwstorm aan en de gitaarlijnen snijden in je gezicht van de kou. De lawine komt op 9:40 op gang en je moet er vandoor, rennen voor je leven. Je euforie slaat om in een mineurstemming na 10:30 en je wordt wanhopig. Door een misstap hang je aan een rots, tussen leven en dood in. Proberen om jezelf omhoog te trekken maar door de klim lukt het niet meer. Het besluit: je laat jezelf gracieus vallen, de diepte in...

Ethica Odini vind ik verrassend hoog staan. Het is absoluut een ijzersterk nummer met een ijzige stuwende riff, smaakvolle proggy kronkelriffs en -ritmes en inderdaad de grootse finale met fenomenaal bluesy soleerwerk. Voor mij zijn er toch nog wel een aantal Enslaved-nummers die ik nog wat fijner vind dan deze: dan denk ik aan tracks als Ground (die in mijn top 100 stond), The Watcher en Roots of the Mountain.

Vooraleer ik mijn eigen top 10 aan een verdere ontknoping onderwerp, nog wat deuntjes van Jasper, namelijk nr. 25 t/m 21!

Pagan’s Mind biedt spannende progmetal met vocalen die je verder het nummer in uitnodigen. Het nummer zit erg goed in elkaar, wat wel vaker voorkomt bij prog natuurlijk, en heeft ook op gevoelsmatig vlak wat te bieden, met knappe riffs en haast elegische achtergrondzang.

Leuk nummer van Dark Moor, maar ik word er niet helemaal wild van. Klinkt allemaal best aanstekelijk, maar voor mij ontbreekt er iets dat de muziek echt naar een hoger plan trekt. Kan er echter wel gewoon van genieten hoor!

Celtic Frost vind ik dan weer übermoddervet. In mijn top 100 is reeds een deuntje van Triptykon, het illustere vervolgproject van dit Zwitserse gezelschap onder leiding van Warrior, langsgekomen. Deze track vind ik ook weer geweldig. Onheilspellend, loodzwaar, indringend. Warrior’s gefluisterde schreeuwen komen erg goed binnen over die zware, doomy geluidsmuur.

Ancient Bards brengt puike, epische power metal. Het klinkt allemaal groots en een beetje bombastisch zonder al te pompeus te worden. De leadzang past goed bij de muziek, hoewel niet helemaal mijn ding.

Fates Warning mag dit blokje afsluiten, en doet dat met een song van dik 10 minuten. De synths zorgen voor wat sci-fi-effecten op de achtergrond tijdens een lang intro. De song neemt z’n tijd om zich te ontvouwen en klinkt me af en toe wat langdradig in de oren (ik weet dat dit ironisch klinkt van iemand die heel wat songs van 10+ minuten in zijn toplijst heeft staan). Alder heeft wel een stem die de aandacht kan trekken, veel gevoel voor geschikt drama. Ergens halverwege barst het nummer wat meer los, en krijgen we een lekkere rocker. Dat deze heren kunnen spelen, hoor je duidelijk.

We schuiven op richting top 5, al mogen volgende twee haltes niet ontbreken!

7. Neurosis - Aeon

Neurosis, het zijn ware meesters in de spanningsopbouw. Dit nummer is mijn favoriet van de band, en bewijst de stelling uit mijn eerste zin in alle facetten. Dat intro is al meteen enorm begeesterend, met dreigend samenspel tussen viool en cello. Wanneer het dan losbarst, is het ook alle hens aan dek, en ik moet zeggen dat het zelfs lekker chaotisch klinkt, op een punk-achtige manier. Zal de impact van hun begindagen wel wezen!

Het rustpunt dat na een kleine 5 minuten wordt bereikt, vormt een perfect oase voor de luisteraar om even te bekomen, alvorens opnieuw genadeloos te worden ondergedompeld in de razernij van Scot Kelly, Steve Von Till en co. Ik vergeleek het ooit met het met je kop tegen een betonnen fabrieksmuur aanlopen, waar men van die zware, metalen machines maakt. Ja, sta ik nog steeds helemaal achter, de impact is ook nu volop aanwezig.

Neurosis - Through Silver in Blood (1996)

6. Opeth - The Moor

Ah, Opeth. Toen ik aan deze moeilijke opdracht begon, was dat één van de eerste bands die op het lijstje "Moet er absoluut in" stonden. Dat was vrij eenvoudig, aangezien het toch wel één van mijn favoriete bands binnen de metal is. Het uitkiezen van een nummer was verre van eenvoudig, aangezien het toch wel één van mijn favoriete bands binnen de metal is. En neen, dit is geen domme copy/paste-fout.

Still Life is als geheel mijn favoriete plaat van de band, schurkt echt tegen de perfectie aan. Ik vond het dus maar eerzaam hier een song uit te pikken. Natuurlijk zat ik met het issue dat praktisch de gehele plaat in aanmerking kwam, dus ben ik voor de opener gegaan. Die heeft als taak de luisteraar mee te trekken in het verhaal, en doet dat met verve van het soort dat aan de universiteit in elke opleiding zou zijn afgestuurd met grootste onderscheiding. Net als mijn nr. 7 heeft deze track een geweldig intro, creepy en naargeestig. Machtige grunts en cleane vocalen worden erg sterk afgewisseld, de gitaarriff die we voor het eerst zo rond de 5 minuten horen weerklinken, is werkelijk magistraal. De omslag na een dikke 6 minuten is dat eveneens. Death en prog versmelten hier erg mooi, wat zorgt voor een krachtig product (waar het op de latere albums, waar de prog steeds prominenter op de voorgrond trad, wel 'ns aan ontbreekt). En ook uit de folk en jazz horen we hier elementen in terug naar het einde, met indringend getokkel, een geweldig dynamische ritmesectie en jazzy gitaarwerk. De finale is uiteraard spetterend!

Ik ga mijn verhaal hier verder afbreken, want mijn enthousiasme en idolatrie doet me weer veel te lange stukken schrijven.

Opeth - Still Life (1999)

AOVV's metal top 100: 7 en 6

Fenomenaal tweetal, allebei top 100-waardig voor mij. Voor beide tracks geldt: het is dat ik maar één track per artiest in de top 100 koos.

Prachtige opbouw in Neurosis' Aeon met melancholische piano's en een treurmarsroffel en strijkers. Daarna barst de boel los met monsters van riffs, ronduit slopende tribal drumpartijen, de ziedende vocalen en de verzengende soundscapes van Noah Landis, met onheilspellende tokkeljes om de boel een beetje lucht te geven. Er zijn bakken met post-metalbands na Neurosis gekomen, die stilistisch zeker gelijkend zijn, maar de apocalyptische en verfijnd ruwe sfeer van Neurosis op deze plaat is iets waar weinig andere bands zich aan hebben gewaagd. Het is doorleefd, maar in de finale hoor je echt een duistere symfonische grandeur die alles om zich heen opslokt. Een gigant van een track.

Ik vind The Moor een erg mooie keuze voor Opeth, het is ook van mijn favoriete nummers van de band. Ook hier geldt inderdaad dat de opbouw ronduit prachtig is gedaan. De band heeft echt een herkenbare stijl van melodieën schrijven die vanaf de eerste fade-in al overduidelijk te horen is. Het is ontspannen, maar wel met een zeer sinistere ondertoon. De pastorale folky akoestische stukken zijn bloedmooi en de band weet een meesterlijke balans te leggen tussen brute deathmetalstukken, melodieuze progmetalpassages en verstilde jazzy en folky stukken.

We zijn er bijna. Maar nog niet helemaal. Want nu volgen twee songs die tezamen ongeveer 35 minuten duren.

5. Moonsorrow - Pimeä

We beginnen met een band uit F..F..Finland. Moonsorrow, meesters van de epiek, draaien hun hand niet om voor songs van tien minuten, een kwartier of nog langer. Ongelooflijk knap vind ik het dat ze, zeker op hun allerbeste werk zoals deze track is, die spanningsboog nooit uit het oog verliezen. De afwisseling en ook het spelplezier zijn enorm belangrijk, het zijn aspecten die de songs van zuurstof en energie voorzien.

Het drumwerk werkt hypnotiserend, de vocale uithalen van Ville Sorvali zijn machtig, de melancholische harmoniezang treft doel en deze song kent ook uiterst memorabel riffwerk. Maar daarmee is de koek nog niet op, want dat spelplezier waar ik het daarnet al over had, levert ook nog 'ns een enorme meerwaarde. De synths die her en der te horen zijn, hebben iets onweerstaanbaars speels. Het "piratenriedeltje" dat in het midden van de song wordt geïntroduceerd, zorgt steeds weer voor pret, om plotsklaps door een akoestisch stuk te worden afgebroken, waarna weer erg knap wordt opgebouwd. Slag om slinger word je verrast, op het verkeerde been gezet, gecharmeerd. Een compositorisch juweeltje, voorwaar!

Hier zal jordidj1 ook wel erg blij van worden.

Moonsorrow - Verisäkeet (2005)

4. Ataraxie - Procession of the Insane Ones

Vervolgens gaan we naar F..F..Frankrijk. Ataraxie leerde ik in 2013 kennen dankzij het album waarop dit monster als opener mocht fungeren. Funeral doom, het kwam al eerder voorbij in deze lijst, maar Ataraxie spant wat mij betreft de majestueuze kroon. En ik denk dat dit vooral komt doordat het niet louter loodzwaar en gitzwart is, maar deels van dat repetitieve karakter afstapt om andere paadjes te verkennen. Deze compositie begint bijvoorbeeld nog vrij traditioneel, maar barst na een paar minuten uit als het tempo ineens een versnelling of drie hoger wordt geschakeld. Het bijzonder fraaie is eigenlijk dat, als je aandachtig naar de track luistert, je die versnelling gewoon hoort en voelt aankomen. Meesterlijke dynamiek en opbouw!

De machtige vocalen, die recht uit één of ander tjokvol onfrisse demonen gestouwd massagraf lijken te komen, dragen bij tot een sfeer waarvan je de rillingen krijgt. De hoes van dit album, overdonderend maar in al zijn eenvoud eigenlijk ook eerlijk en puur, spreekt boekdelen. 8 jaar na datum is dit nog steeds een ontzettend indringende luisterervaring die me 20 minuten in een greep vasthoudt.

Ataraxie - L'Être et la Nausée (2013)

heel blij

Moonsorrow

AOVV 7-4:

Neurosis: We komen nu bij het neusje van de zalm voor AOVV op metalgebied uit. Neurosis ligt normaal gesproken niet zo in mijn straatje, maar dit nummer zit wel vol spanning. Een onheilspellende piano trekt in het begin de aandacht, die gaat over in ontregelend, intens riffwerk en de variaties die volgen houden het boeiend. Zo is het al met al een gave trip, die toch niet rommelig is.

Opeth op Still Life is wat mij betreft niet Opeth op z'n best. Dat neemt niet weg dat The Moor een alleraardigst nummer is met interessante dissonante jazzaccenten, een pakkend gedeelte met cleane zang en brute, intense passages met de ongeëvenaarde grunt van Aakerfeldt. Eigenlijk alles waar de band bekend om staat. De muzikaliteit druipt er bij Aakerfeldt en de anderen, zoals de drummer, altijd wel vanaf.

Dan de meesters van de paganblackmetal: Moonsorrow. Een fraai, episch nummer met sfeer en stuwende riffs. Hier kan ik prima van genieten op zijn tijd. De passage met cleane zang is mooi en melancholisch en doorheen de intensiteit klinkt sowieso veel gevoel voor melodie. Ik snap de hoge notering, zou ook wel eens mijn favoriete nummer van de band kunnen zijn.

Bij Ataraxie valt meteen de steengoede, diepe, rijke grunt op. Meestal bruut en overrompelend en soms past hij een soort hartenkreet, of eigenlijk 'cri de coeur', toe. Sterk facet van de band, knap hoe de grunter de sfeer kan bepalen. Komt lekker binnen wanneer het nummer begint in combinatie met zware, lompe riffs. De versnelling komt met een sterk loopje. Ook de ingetogen passages zijn luisterbaar. Boeiend, episch en divers geheel van hoge kwaliteit.

AOVV's top 100: 5 en 4

Moonsorrow zijn inderdaad meesters in lange tracks schrijven en het integreren van folk in blackmetal zonder in hoempapa-toestanden te belanden. De band klinkt in de eerste fase van Pimeä ronduit bloeddorstig met stuwende drums in de aanval, ijzige gitaarmuren, galmende synths en doorleefde oerkreten. De plechtige cleane gezangen zijn ook prachtig en de zwierige folky melodieën werken erg aanstekelijk. Het is een band die "progressieve" blackmetal maakt zonder dat enorm op de oppervlakte te brengen door allerlei ommezwaaien door de track heen te maken. Verisäkeet moet ik spoedig weer eens beluisteren. Ik grijp vaak naar V: Hävitetty, omdat ik daar door de smaakvolle extra toevoeging van psychedelische rock en prog Moonsorrow naar een nóg hoger niveau vind gaan, maar dit klinkt ook ronduit fantastisch.

Procession of the Insane Ones stond ook in mijn top 100, op nummer 20, en toen schreef ik er dit over:

Bij het begin van het twintig minuten durende Procession Of The Insane Ones worden de granieten riffs gelijk over je heen gedonderd met drumpartijen die werken als een zeer langzaam kloppend hart. Na vier minuten gaat het tempo omhoog en worden de riffs nog zwaarder, Ataraxie gaat op deze momenten meer richting death metal. Toch blijft de sfeer om te snijden en de transities gaan naadloos in elkaar over. Wanneer alles even wordt stil gelegd met cleane gitaarpartijen krijgt de basgitaar de kans om mooie klanktapijten neer te leggen. De drums en de vocalen fluisteren en wachten op het onheil wat er kort daarna zal plaatsvinden. De gitzwarte massa komt over de luisteraar heen in de vorm van desolate maar melodieuze gitaarlijnen terwijl de vocalen de wanhoop nabij gaan. Ataraxie wordt in de laatste minuten aanvallender en de gitzwarte massa verandert in een wervelwind die niks van de luisteraar heel laat en steeds krachtiger wordt.

Vooraleer ik aan mijn podium begin, werk ik nog wat nummers uit de lijst van Jasper af, 20-16:

De song van Svartsot heeft in de basis iets machinaals, en is tegelijkertijd lekker aanstekelijk. De folk-elementen in de song klinken speels en zijn vooral erg doeltreffend, want ze gaan goed samen met het wat ruwere geweldig eromheen.

De titel van het nummer van Iron Mask deed me vermoeden dat het om een Sabbath-achtige song zou gaan, terwijl de albumtitel eerder richting blackened death metal lijkt te wijzen. Maar dit is dus gewoon power metal, zo blijkt. Technisch van hoog niveau, klassieke invloeden en geen voor de hand liggende opbouw. Alleen doet het me niet al te veel, merk ik. Goed nummer, zonder meer!

Leuke, aanstekelijke track van Helloween. Vooral het refrein kan ik wel smaken, het heeft een zekere melancholische ondertoon. Aandoenlijk gitaarwerk ook, en deze track zit gewoon goed in elkaar. Misschien niet iets wat ik uit mezelf nog ‘ns zou opzetten, maar ik kan er best van genieten!

Die plaat van Nightwish van vorig jaar vond ik zeker geen onverdeeld succes, maar deze song, die het album opent, is echt erg goed. Uitgekiende opbouw, er zit ook van alles in qua invloeden (folk- en wereldmuziek vooral), en Floor Jansen is schitterend op dreef.

Het best nummer van dit vijftal komt aan het eind, met het geweldige Egypt van Symphony X. Ik mag lang niet alle prog, maar ik vind Symphony X vaak een goeie balans tussen technisch meesterschap en emotionele inleg biedt. De riffs in dit nummer klinken soms wat oosters en kronkelend mysterieus. De zanglijnen zijn ontzettend charismatisch en krachtig (ik geloof ‘m echt!), en bovendien is er voldoende afwisseling op vocaal vlak. Zeven minuten duurt deze song, maar je verveelt je werkelijk geen enkele seconde.

Jasper, 15-11:

Een episch nummer om mee te starten. Het Italiaanse Domine weet de aandacht wel meteen te trekken met een behoorlijk bombastisch nummer met orkestrale trekjes en felle, catchy zanglijnen. Het tempo zit er, na de fraaie opening, gelijk in, en de ruim 10 minuten zijn vrij snel weer voorbij. Goeie song, in alle opzichten.

Nile vind ik steeds ontzettend zwaar en machtig klinken. De thematiek heeft natuurlijk genoeg epische kwaliteiten, Karl Sanders en kornuiten weten daar ook op muzikaal vlak nog heel wat kracht en sfeer aan toe te voegen. Zoals Jasper reeds zei, weten ze bruutheid en sfeer geweldig te combineren, en is het ook technisch ijzersterk. Had zomaar in mijn top 100 kunnen staan.

Virgin Steele vind ik best vet, meer m’n ding dan Manowar (een band die ook genoemd werd). Heavy metal, lekker riffwerk en een goeie zanger. Meer moet dat soms niet zijn.

Vervolgens een fijn nummer van Luca Turilli’s Rhapsody, de interessantste reïncarnatie van de oude Rhapsody. Nog steeds niet geheel m’n ding, maar dit nummer zit goed in elkaar, is best aanstekelijk zonder te gaan irriteren en lekker sfeervol – heeft ook iets filmisch, moet ik zeggen.

I Am is het beste nummer op het album van Theocracy uit 2011, naar mijn mening. Ik vind het verder een matige plaat, geheel m’n ding niet en de energie komt ook helemaal niet over bij mij. Zo’n losse song is gewoon prima, net als ik ondervind bij het doorspitten van het lijstje van The_CrY. Maar dol zal ik er wellicht nooit op worden.

Het podium: 3 & 2!

3. Deathspell Omega - Carnal Malefactor

Het brons gaat naar de experimentele black metal van Deathspell Omega, en dan wel het schitterende Carnal Malefactor. Deze compositie is werkelijk groots, in ieder opzicht. Si Monumentum Requires, Circumspice is tot nu toe de enige metalplaat die ik met 5 sterren heb beloond (er ontbreken nog wel een hoop stemmen in mijn lijstje, moet ik bekennen), en staat ook reeds geruime tijd in mijn top 10. Dit nummer begint meteen aardedonker en onheilspellend, en zwelt verder en verder aan richting epische sferen. Na een aantal minuten volgt dan opeens een korte stilte, met daar een stuk met Gregoriaans gezang achteraan, slechts begeleid door een plechtige trom op de achtergrond.

Je zou kunnen zeggen dat de Gregoriaanse gezangen wat te lang doorgaan, maar voor mij versterkt het net de intense sfeer. Je blijft echt helemaal in the zone, om vervolgens door de finale, die je zo plots en pisnijdig in de nek valt, compleet te worden overweldigd. Bruut, maniakaal, genadeloos, geniaal. En bovendien hoor ik er ook nog een zekere euforie in terug.

Deathspell Omega - Si Monumentum Requires, Circumspice (2004)

2. Light Bearer - Primum Movens

Euforie is iets wat ik zeker ook bespeur in mijn zilveren plak, dit melancholische zwaargewicht van Light Bearer. De band ontstond in 2010, uit de asresten van Fall of Efrafa, opgericht door Alex CF (né Bradshaw). Alex omringde zich met een aantal begiftigde muzikanten nadat hij een nieuw concept had uitgedacht voor dit project. Aanvankelijk was het plan, als ik me niet vergis, om vier platen te maken over het verhaal van Lucifer (ziedaar ook de verklaring voor de bandnaam). Na Lapsus is er nog wel een tweede plaat (die net iets minder was, maar nog steeds erg sterk - wellicht ontbrak het verrassingseffect) uitgekomen, maar helaas is de band toen gesplit. Tja, zo gaat dat soms met relaties, en dus ook met bands. Toch ontzettend jammer dat het verhaal niet werd afgerond.

Nu, gelukkig stond het eerste deel al vol met fantastische muziek, met dit Primum Movens als fel blinkend kroonjuweel. De vocalen van Alex zijn ontzettend machtig, de teksten spannend, poëtisch (Milton's Paradise Lost was een grote invloed) en verhalend, en de muziek.. Van het meest wondermooie dat ik al heb gehoord in muziek, tout court. De emotioneel beladen riffs pakken me steeds weer in, en dat drumwerk is geweldig; ontzettend dynamisch, en af en toe een lekker donderende roffel. Het past allemaal erg goed bij de thematiek. Bovendien zijn er hier en daar ook wel strijkers te horen, en hoewel melancholie de boventoon lijkt te voeren, neem ik ook wel een duister ('t blijft een verhaal over de Gevallen Engel, natuurlijk) tintje waar. Moet soms ook wel denken aan het meest apocalyptische werk van Godspeed You! Black Emperor.

De definitie van epiek? Welaan dan, hier hebt u die!

Light Bearer - Lapsus (2011)

Ik plaats mijn gouden medaille in de loop van de week. Ik zou zeggen: begin maar met gokken, maar zeker de artiest/band in kwestie zou geen probleem mogen vormen.