Premonition schreef:
Eric houdt het tempo er stevig in...

Premonition schreef:
Moest in 1982 niet heel veel hebben van ABC, net iets te gelikt, terwijl ik vol in mijn postpunk exercitie zat.
Jaren later heb ik The Lexicon of Love zeker kunnen waarderen, perfecte popplaat, met sterke arrangementen.

Premonition schreef:


Gezien jouw woonplaats moet dat Henk W. zijn (ex)vrouw zijn geweest

Chameleon Day schreef:
Nu vind ik het album absoluut een 80s classic.

Premonition schreef:


Gezien jouw woonplaats moet dat Henk W. zijn (ex)vrouw zijn geweest

Mjuman schreef:
De laatste nederwave-plaat die ik tegenkwam voor 25,- (Neon - A Day) heb ik laten liggen. Daar lagen ook platen van Mecano en Nasmak - maar die had ik al

Chameleon Day schreef:
En vandaag nog Garlands vast gehad, puntgaaf exemplaar (dat wel)….€35….doei!!

deric raven schreef:
Op de middelbare school had ik zo’n spijkerjack.
Versierd met emblemen van Iron Maiden.
Durfde deze niet in de garderobe te hangen.
Te grote kans op diefstal.
Hierdoor verschillende uren moeten nablijven.
Er heerste een verbod op jassen mee nemen in de klas.
Mijn boekentas liet het niet altijd toe om hem daarin op te bergen.
Weinig ruimte vanwege lesmateriaal.

Sir Spamalot schreef:
Hun geweldig debuutalbum Iron Maiden uit 1980 was veelbelovend, de fantastische opvolger Killers uit 1981 liet een verfijnder klinkende groep horen, deze The Number of the Beast met nieuwe zanger Bruce Dickinson voel ik nog steeds aan als dé aanval naar de absolute top van Metal. Na 31 jaren heeft dit album, nog steeds een belangrijke impact op mij. Mijn definitie van een zuivere klassieker.

Die impact is nog dusdanig dat ik me zelfs herinner, zoals bij Kill ‘Em All van Metallica, waar ik dit album in 1982 op vinyl heb gekocht, in een platenwinkel in de Kapellestraat in Oostende, nabij het Wapenplein. De prijs hangt nog binnenin de hoes: 275 BEF! Zoals zovele platenwinkels is deze ook al lang uit ons straatbeeld verdwenen, nu bevindt zich daar een krantenwinkel. Ik denk er nog vaak aan als ik dat gebouw passeer. Best raar wat een mens zich nog herinnert.

De interesse voor dit album werd voornamelijk gewekt door de eerste single, Run to the Hills, en heel zeker de tweede single, het titelnummer. Was de videoclip voor de eerste single tamelijk grappig, toonde de videoclip voor de tweede single een heel ander facet van de groep. Van dan af werd Iron Maiden satanische trekken toebedeeld. Nooit begrepen wat de goegemeente hier satanisch aan vond. Geen gevoel voor humor, denk ik dan.

Staat de originele vinylversie in mijn kast, dan staat de versie met bonustracks op mijn computer. Nu en dan draai ik de versie met die bonustracks, meestal mis ik die niet eens. De voornoemde singles vind ik niet de sterkste nummers op dit album, Run to the Hills is een ideaal live nummer om eens de nicotine uit je longen te brullen, The Number of the Beast laat sinds een aantal jaren live een bittere smaak na, want soms wordt het toch rommelig en meestal te snel gespeeld. Op dit album heeft het zijn unieke dreiging kunnen bewaren.

Invaders en Gangland worden soms verguisd als “mindere nummers”, hoeveel groepen zouden niet een arm en een been over hebben gehad om die nummers te mogen componeren. Luister toch eens naar het opgewekte en swingende drumwerk van Clive Burr (RIP), de gitaarsolo’s van de heren Murray en Smith en laat je gewoon eens gaan. Ik worstel nog eerder met 22 Acacia Avenue, hoewel ik het na al die jaren niet kan uitleggen waarom. Naast het fulminerende titelnummer, de studioversie althans, staan hier voor mij nog drie absolute hoogtepunten uit hun loopbaan en ze kunnen er een groot aantal voorleggen: Children of the Damned, The Prisoner en Hallowed Be Thy Name. Bangelijk is het rijtje topnummers. Nat is het lijf na het airdrummen bij The Prisoner.

Slotwoord: voor mij persoonlijk en voor het genre (dat lelijk woord) één van de absolute klassiekers en topplaten uit de muziekgeschiedenis en moet je nog het beste van al weten? Dankzij hun verenigde talenten slaagden ze later erin dit album nog te overtreffen. Straffe mannen, die ijzeren maagden.

wavanbuuren schreef:
Ik zal verder niet teveel benadrukken hoe oud ik ben door te vinden dat vroeger alles beter was.

wavanbuuren schreef:
Ik zal verder niet teveel benadrukken hoe oud ik ben door te vinden dat vroeger alles beter was.

Chameleon Day schreef:
Join the club!

wavanbuuren schreef:
Zelfs dat was een stuk beter te hachelen dan de overdreven producties van nu of die "geweldige" technische innovatie: De voicebox.

Imperfectie geeft muziek haar ziel zou ik zeggen.

BeatHoven schreef:
Uitstekende plaat, op te delen in een day-kant en een night-kant (vanaf "Steppin' Out"). Eerst wat upbeat-nummers waarin de muzikanten het beste van zichzelf laten horen. Daarna geeft Jackson ons een inkijk in zijn persoonlijk leven annex overpeinzingen. De mix van pop, salsa, jazz, een mooi stemgeluid en teksten van iets hoger niveau zorgen ervoor dat dit een goed alternatief is voor de meeste stomme hitjes van de jaren '80. Joe Jackson schept met Night and Day een sfeer die ik graag elke avond onderga. Met favorieten "Another World", "Breaking Us in Two" en "Real Men" heeft deze plaat een kans om in mijn top 10 te stranden...

RonaldjK schreef:
Ik was een jonge tiener toen ik Joe Jackson leerde kennen, dankzij zijn eerste albums die op Hilversum 3 werden gedraaid. Dit door vooral KRO en VARA, die toen voor kwaliteitspop gingen. Bovendien waren er de twee hitjes, Is She Really Going Out with Him? (1979) en The Harder They Come (1980).

Als Night and Day verschijnt heeft ben ik een gevorderde tiener. Real Men haalt #17 in de Nationale Hitparade en #15 in de Top 40. Zijn muziek mag rustiger zijn dan voorheen, ik hoorde alweer een Joe die oprecht bóós is en onrecht aan de kaak stelt.
In 1982 was ik vooral van de hardegitarenmuziek en vleermuizennewwave; Night and Day was compleet andere koek, zo leerde mij het exemplaar dat ik uit de bieb leende. Maar de liedjes bleken zó goed, pakkend en intens dat ik al luisterend besloot later de plaat zelf te gaan kopen, als er financieel ruimere tijden zouden aanbreken. Er klinken sprankelend pianospel en Latin ritmes die mij achteloos overtuigden. Hij hield mijn interesse, vrij van genrehokjes.

De plaat haalde in september dat jaar #3 in de albumlijst en stond daar van juli 1982 tot november 1983 in. Ik vind ‘m nog net zo mooi als toen. Gevarieerd, zomers en in afsluiter Slow Song nóg bozer dan op de hit, een aanklacht tegen holle muziek. Fraai ook dat sommige nummers in elkaar overlopen, het maakte de plaat extra bijzonder.
Absolute favorieten kiezen is moeilijk. Het verschilt per draaibeurt. Over de vijf sterren twijfel ik niet, dit is er één die het volop verdient.

Uit een tweedehandsbak duikelde ik bovendien de Real Men EP op, met naast de hit drie liedjes van de plaat in het Spaans gezongen én een compleet lege kant B, dus zonder groef. Een fijne bonus bovenop de elpee, waarbij het Spaans perfect past bij de muzikale sferen.

aERodynamIC schreef:
Een iets jongere, zeer goede vriend van mij was in die tijd enorm Iron Maiden en Metallica fan. Hij probeerde het mij ook te laten worden. dat mislukte jammerlijk.

Chameleon Day schreef:
Ik zette de baslijn van ‘New Dawn Fades’ in (had ik op de E-snaar van mijn gitaar uitgevogeld - niet erg moeilijk).

Mjuman schreef:

Soms is het eigen perspectief een echte belemmering. Vraag me af of je enig idee hebt hoeveel musici bezig zijn met live een goed geluid neer te zetten - en dan zouden ze in de studio genoegen nemen met imperfectie?

Misschien moet je je denkraam even open zetten en wat frisse lucht binnenlaten: er zijn oude opnames, gemaakt met 1 of 2 microfoons, in de jaren '60, die nu - met zorg en aandacht opnieuw uitgebracht perfect klinken - wil de Blue Note Classic Vinyl en Tone Poet serie warm aanbevelen.

Als iets imperfect klinkt, omdat er geen betere techniek voorhanden was, moet je het ermee doen. Als iets imperfect klinkt (blikkerig) zoals de eerste lp van The Specials - waarop de klank van oude Trojan opnames werd nagebootst - is dat erg jammer, want dat was niet nodig en bij die warme muziek, past een warmer geluidsbeeld.

Voorbeelden van fijne producties uit de 80s zijn er genoeg: veel van de releases op 4AD. En je hoeft maar naar hedendaagse ECM-albums te kijken om goede en verzorgde producties te vinden. Bij veel pop/rock is het echt zoeken en afgaan op je eigen oren.

chevy93 schreef:
Om mijn bericht in context te zien, dient eigenlijk eerst deze aanzet gelezen te worden.

Een lang intro en ik zou (nog) een heleboel A4’tjes vol kunnen schrijven (iets wat ik vast nog wel een keer ga doen), maar Thriller kan niet losgekoppeld worden van mijn ervaringen en Michael in het algemeen. Enfin, hier gaan we.

Michael en Quincy Jones waren een gouden combinatie, dat was bij Off the Wall al duidelijk. En ondanks dat ik de muziek geproduceerd door Alan Parsons beter vindt, denk ik dat Quincy Jones i.s.m. Michael het beste producerwerk is uit de muziekgeschiedenis. Wijs mij die ene valse noot aan op Thriller, noem mij dat ene kraakje op Bad en ik neem mijn woorden terug. Punt is alleen, die ga je niet vinden. Thriller is zo kraakhelder geproduceerd dat zelfs een 48 kbps mp3 niet zal falen.

Wat Thriller nog meer is, is van alles. Ik kan hier een lijst van 100 adjectieven neerkwakken die op mijn ervaring van Thriller van toepassing zijn, maar die paar lezers die ik nog overheb, wil ik graag overhouden.
Thriller is meer dan een steengoed album. De video van het titelnummer zorgde ervoor dat videoclips voortaan minifilms zouden worden, het startte de gekte rond Michael en ik vrees dat Thriller het begin van zijn ondergang was.

Wat mag je verwachten van het album dat ruim 100 miljoen keer over de toonbank ging? Heel wat. Van het openingsnummer dat zijn eerdere trend doorzette tot aan de rock in Beat It. Het is een compleet album dat mij betreft zijn evenaring nooit tegen zal komen. Er is één ding wat je niet kunt zeggen van Michael en dat is dat zijn nummers niet uniek zijn. Ieder nummer zoals geen andere en toch ook typisch Michael. Je zult hooguit wat overeenkomsten horen, maar daar blijft het bij. Al vanaf het Temperton-nummer Baby Be Mine is duidelijk dat Michael niet meer de oude is. Hij is nu een volwassene die een duidelijke sound heeft gevonden. Wat die sound precies inhoudt, is niet in woorden te beschrijven, dus dat ga ik ook niet proberen.

Met hits als Billie Jean en Beat It was het binnen. Hij was een superster geworden, iets wat hij tot zijn dood bleef. Vreemd genoeg was The Girl is Mine de eerste single. Ach, McCartney verkoopt zullen ze gedacht hebben. En ze hadden ook wel gelijk. Een vrolijk en vooral luchtig nummer dat de overgang van zijn discoperiode naar de echte hits toch aardig weergeeft in geluiden. Met Thriller als rare afsluiter van kant A is het al duidelijk dat dit album toch wel heel speciaal is. Superster in spe.
Ik ben niet van de LP’s, dus heb geen idee hoe het is om de plaat om te draaien en Beat It te horen, maar dat moest in 1982 een machtig gevoel zijn, want die discoknul had een paar gitaristen bereid gevonden, maar niet zomaar gitaristen, onze eigen Eddie en Steve van wereldband Toto (net zoals de gebroeders Porcaro trouwens). Vooral de clip is geweldig en ik wacht nog altijd op de dag dat Beat It een keertje langskomt in de kroeg, zodat ik die einddans kan doen. Die ik nog steeds moet instuderen.

En zo kan ik over de overige nummers ook genoeg vertellen, maar hoe lang kun je door blijven lullen? Zolang als de grootte van het tekstvak dat toe laat, maar het moet wel leuk blijven.

Jackson was inspired to create an album where "every song was a killer," and developed Thriller with that in mind., dit valt te lezen op Wikipedia. Mag ik een hallelujah?

En toen was het vrijdagochtend 26 juni 2009. Vlak voor tennis nog even kijken naar de updates en daar viel bij een banner van een site te lezen “De King of Pop is dood!”.
Snel mijn neef een sms-je gestuurd, maar dat was dom. Hij was ’s nachts al overleden en had natuurlijk al een stuk of 50 berichten gekregen voor die van mij. Hij zou bij het 4e concert geweest zijn. Eén maand, waar hebben we het hier over?...

Om maar even af te sluiten met mijn bericht bij This Is It op MovieMeter:
R.I.P. Michael

west schreef:
Ik was al een groot liefhebber van zijn echte solo debuutalbum Off the Wall. Logischerwijs was ik in 1982 nieuwsgierig waar hij mee zou komen. En dat was Billie Jean. Nog steeds vind ik dat één van de beste nummers ooit, met misschien wel de beste beat ooit, in ieder geval één van de bekendste.

Toen ik het album opzette was ik aangenaam verrast, immers in het geweldige discofunk nummer Wanna Be Startin' Somethin' en Baby Be Mine hoorde je de sterke sound terug van Off the Wall. Daarna volgde het wat flauwe, net te geinige popnummer The Girl Is Mine. McCartney en Jackson samen, dat had tot iets beters moeten leiden.

Gelukkig was daar titeltrack Thriller, bepaald niet flauw te noemen. Een pittige crossover van rock, funk en soul met later ook nog die fraaie videofilm. De videoclip van Beat It vond ik daarentegen weer wat flauw overkomen. Het nummer daarentegen rockt heerlijk, zeker dankzij de beroemde voortreffelijke gitaarsolo van Eddie Van Halen. Gelijk gevolgd door het fantastische Billie Jean, wat een album! De volgorde van de tracks op Thriller is trouwens prima. Overigens was ook het artwork fraai gedaan: met die mooie uitvouwbare hoes.

De laatste drie nummers gaat het weer enigzins richting de sfeer van Off the Wall. Het smooth klinkende Human Nature & Pretty Young Thing liggen zo lekker in het gehoor. P.Y.T. loopt echt geweldig en beide nummers werden dus ook (behoorlijk) grote hits wereldwijd. The Lady In My Life is een heel aardige afsluiter, maar vooral omdat Michael Jackson het zingt. Want zijn stem is uniek mooi: dat vormt uiteindelijk mede de basis van al zijn succes.

Eerst had ik de LP, later de CD, hoewel ik eerst geen albums wilde kopen die ik al op LP had. Naast dit Thriller, hoorde bijvoorbeeld ook Purple Rain bij de albums die ik toch ook op CD kocht. Inmiddels heb ik de Japanse Mini LP CD, met een onvoorstelbaar goede geluidsmix uit 2009. Wat valt bijvoorbeeld die deur mooi dicht op Thriller en oh: wat klinkt die beat van Billie Jean hemels en de violen prachtig en dat gitaartje funky..... het is tijdloze muziek.

wavanbuuren schreef:

Dat is prima maar doe dat dan wel twee kanten op aub. Sommige muziek klinkt beter met het gekraak van een pick-up naald er doorheen. (...)
Dus jouw perspectief houdt maar weinig rekening met mijn vertrekpunt en is een tikkie vooringenomen als ik dat zo terug lees.

wavanbuuren schreef:
Ik zal verder niet teveel benadrukken hoe oud ik ben door te vinden dat vroeger alles beter was.

wavanbuuren schreef:
Imperfectie geeft muziek haar ziel zou ik zeggen.