Muziek / Toplijsten en favorieten / Mike Oldfield
4
geplaatst: 8 januari 2025, 10:21 uur
Begin 2023 kondigde Mike Oldfield zijn pensioen aan. Het project Tubular Bells IV waarmee hij de 50ste verjaardag van zijn Opus 1 wilde vieren, was niet verder gekomen dan een demo van het eerste stuk. Dat werd als bonustrack toegevoegd aan de zoveelste heruitgave van het wereldberoemde album.
Ik was in de jaren '80 een groot Oldfield fan. Maar van al mijn muzikale helden is de multi-instrumentalist het snelst uit de gratie gevallen. Zijn albums konden me eind jaren '90 niet langer boeien. Ik heb de voorbije weken het werk van Oldfield opnieuw op de draaitafel gelegd en ben erin geslaagd om alle 24 studioalbums te rangschikken. De zes laatste kende ik nauwelijks. Ik wil mijn bevindingen graag delen met de lezer.
De hit Moonlight Shadow uit 1983 was mijn eerste kennismaking met het werk van Mike Oldfield. Het eerste album dat ik een paar maanden later in huis haalde, was (eerder toevallig) Tubular Bells (1973). Albums die ik niet heb opgenomen in mijn ranking zijn de soundtrack bij The Killing Fields (1984) en Tubular Bells 2003 (2003) wat niet mee is dan een met moderne technieken gerealiseerde kopie van het originele werk.
Critici zijn vaak scherp geweest voor het latere werk van Mike Oldfield omdat hij tot vervelens toe bleef citeren uit ouder werk en dan vooral uit Tubular Bells (1973). Maar het is belangrijk om te weten dat muziek en met name het succes van die eerste plaat voor Mike een bevrijding zijn geweest uit zijn geïsoleerde bestaan. Om gezondheidsredenen was de band met zijn in januari 1974 overleden moeder moeilijk. Mad daarom is Oldfield Tubular Bells altijd trouw gebleven: als een kind dat zijn moeder trouw blijft.
Ik was in de jaren '80 een groot Oldfield fan. Maar van al mijn muzikale helden is de multi-instrumentalist het snelst uit de gratie gevallen. Zijn albums konden me eind jaren '90 niet langer boeien. Ik heb de voorbije weken het werk van Oldfield opnieuw op de draaitafel gelegd en ben erin geslaagd om alle 24 studioalbums te rangschikken. De zes laatste kende ik nauwelijks. Ik wil mijn bevindingen graag delen met de lezer.
De hit Moonlight Shadow uit 1983 was mijn eerste kennismaking met het werk van Mike Oldfield. Het eerste album dat ik een paar maanden later in huis haalde, was (eerder toevallig) Tubular Bells (1973). Albums die ik niet heb opgenomen in mijn ranking zijn de soundtrack bij The Killing Fields (1984) en Tubular Bells 2003 (2003) wat niet mee is dan een met moderne technieken gerealiseerde kopie van het originele werk.
Critici zijn vaak scherp geweest voor het latere werk van Mike Oldfield omdat hij tot vervelens toe bleef citeren uit ouder werk en dan vooral uit Tubular Bells (1973). Maar het is belangrijk om te weten dat muziek en met name het succes van die eerste plaat voor Mike een bevrijding zijn geweest uit zijn geïsoleerde bestaan. Om gezondheidsredenen was de band met zijn in januari 1974 overleden moeder moeilijk. Mad daarom is Oldfield Tubular Bells altijd trouw gebleven: als een kind dat zijn moeder trouw blijft.
0
geplaatst: 8 januari 2025, 11:39 uur
24. MAN ON THE ROCKS (2014)
https://www.musicmeter.nl/images/cover/395000/395696.jpg
Het was al even geleden dat Oldfield nog een plaat uitbracht met volwaardige popsongs. Net als Earth Moving (1989) bestaat Man On The Rocks enkel uit gezongen liedjes. Trok hij voor de eerste langspeler nog verschillende zangers aan, dan is het hier enkel de Britse sessiezanger Stephen Lipson die we horen. En die keuze draagt bij aan de vervlakking die na een paar nummers optreedt. De songs zijn niet sterk genoeg en de arrangementen missen de avontuurlijke inkleuring van zijn jaren '80 hits. De teksten zijn behoorlijk cliché en lijken af en toe wat te autobiografisch om door iemand anders gezongen te worden. Buiten de opener Sailing (de single zeg maar) vind ik Man On The Rocks de meest teleurstellende plaat uit Mike's oeuvre.
Toch iets over de hoes. Daarop kijkt de luisteraar mee vanuit een grot met zicht op de kustlijn. De kustlijn kennen we nog van Tubular Bells en keert net als de rotspartij terug op andere hoezen van Oldfields platen. De grot staat voor de brullende holbewoner die voor het eerst te horen is in Part 2 van Tubular Bells (1973). Op bijna elk album van Mike zit een moment waarop hij zijn duivels ontbindt. Muziek als therapie, het zal een rode draad worden doorheen zijn carrière. Mike ziet zichzelf als een outcast, een Einzelgänger die af en toe vanuit zijn spelonk connectie maakt met de wereld door middel van een plaat. Dat het water op de hoes veel blauwer en helderder is dan op vorige hoezen, is niet toevallig. Eilandman Oldfield woont ondertussen al heel wat jaren in Nassau op de Bahamas. Op het album Islands (1987) is de zee bedekt met wuivende handen die op de hoes van Man On The Rocks de binnenkant van de grot sieren.
SAILING
https://www.musicmeter.nl/images/cover/395000/395696.jpg
Het was al even geleden dat Oldfield nog een plaat uitbracht met volwaardige popsongs. Net als Earth Moving (1989) bestaat Man On The Rocks enkel uit gezongen liedjes. Trok hij voor de eerste langspeler nog verschillende zangers aan, dan is het hier enkel de Britse sessiezanger Stephen Lipson die we horen. En die keuze draagt bij aan de vervlakking die na een paar nummers optreedt. De songs zijn niet sterk genoeg en de arrangementen missen de avontuurlijke inkleuring van zijn jaren '80 hits. De teksten zijn behoorlijk cliché en lijken af en toe wat te autobiografisch om door iemand anders gezongen te worden. Buiten de opener Sailing (de single zeg maar) vind ik Man On The Rocks de meest teleurstellende plaat uit Mike's oeuvre.
Toch iets over de hoes. Daarop kijkt de luisteraar mee vanuit een grot met zicht op de kustlijn. De kustlijn kennen we nog van Tubular Bells en keert net als de rotspartij terug op andere hoezen van Oldfields platen. De grot staat voor de brullende holbewoner die voor het eerst te horen is in Part 2 van Tubular Bells (1973). Op bijna elk album van Mike zit een moment waarop hij zijn duivels ontbindt. Muziek als therapie, het zal een rode draad worden doorheen zijn carrière. Mike ziet zichzelf als een outcast, een Einzelgänger die af en toe vanuit zijn spelonk connectie maakt met de wereld door middel van een plaat. Dat het water op de hoes veel blauwer en helderder is dan op vorige hoezen, is niet toevallig. Eilandman Oldfield woont ondertussen al heel wat jaren in Nassau op de Bahamas. Op het album Islands (1987) is de zee bedekt met wuivende handen die op de hoes van Man On The Rocks de binnenkant van de grot sieren.
SAILING
0
geplaatst: 8 januari 2025, 19:50 uur
Persoonlijk vind ik het jammer dat je 24 albums van Mike Oldfield gaat rangschikken maar TB 2003 niet.
Ik vind hem anders klinken dan Tubular Bells van 1973 en dus voor mij een ander album.
Draai beiden even graag.
Ik vind hem anders klinken dan Tubular Bells van 1973 en dus voor mij een ander album.
Draai beiden even graag.
1
geplaatst: 9 januari 2025, 20:24 uur
Rufus schreef:
Persoonlijk vind ik het jammer dat je 24 albums van Mike Oldfield gaat rangschikken maar TB 2003 niet.
Persoonlijk vind ik het jammer dat je 24 albums van Mike Oldfield gaat rangschikken maar TB 2003 niet.
Voor mij is het een andere versie van hetzelfde muziekstuk. Zoals daar ook de quad mix uit 1976 en de remix uit 2009 zijn. Ik weet dat die vergelijking niet helemaal opgaat maar ik zou niet weten waar ik TB 2003 zou moeten zetten in mijn ranking, tenzij als alternatief van het origineel. Ik hoop dat ik je niet nog meer ga teleurstellen met mijn keuzes. Al zitten er voldoende albums tussen die elkaar nauwelijks ontlopen. Dan wordt het meestal afwegen op basis van mijn persoonlijk verhaal met de plaat. Wat dan weer verklaart waarom veel van zijn recente albums het niet ver zullen schoppen in mijn lijst. Waar zet jij TB 2003?
0
geplaatst: 9 januari 2025, 20:31 uur
23. THE MILLENNIUM BELL (1999)
https://www.musicmeter.nl/images/cover/3000/3958.jpg
Vond ik Man On The Rocks (2014) ondermaats dan vind ik The Millennium Bell bij momenten lelijk. Oldfield componeerde een soort soundtrack (musical zelfs) bij de eeuwwisseling. Maar het klinkt allemaal nogal pretentieus. Oldfield probeert (muzikale) impressies van een reis door Latijns-Amerika te willen verwerken in een album dat dat voor mij alle kanten opgaat zonder ergens aan te komen. Er zitten naar mijn smaak te veel verschillende muzikale ideeën in waardoor er een soort spreidstand ontstaat die me niet aantrekt: wereldmuziek, elektro beats en Tubular Bells thema's. Hoe gek wil je je cocktail drinken? Voor mij werkt dit niet. De link met TB is me ook niet altijd duidelijk. Alsof Mike toch iets te gemakkelijk probeert te teren op het succes van die merknaam. De enige reden waarom ik hem boven Man On The Rocks zet, is het feit dat hier en daar de hand van de meester toch even hoorbaar is. Maar houden van The Millennium Bell doe ik niet.
PACHA MAMA
https://www.musicmeter.nl/images/cover/3000/3958.jpg
Vond ik Man On The Rocks (2014) ondermaats dan vind ik The Millennium Bell bij momenten lelijk. Oldfield componeerde een soort soundtrack (musical zelfs) bij de eeuwwisseling. Maar het klinkt allemaal nogal pretentieus. Oldfield probeert (muzikale) impressies van een reis door Latijns-Amerika te willen verwerken in een album dat dat voor mij alle kanten opgaat zonder ergens aan te komen. Er zitten naar mijn smaak te veel verschillende muzikale ideeën in waardoor er een soort spreidstand ontstaat die me niet aantrekt: wereldmuziek, elektro beats en Tubular Bells thema's. Hoe gek wil je je cocktail drinken? Voor mij werkt dit niet. De link met TB is me ook niet altijd duidelijk. Alsof Mike toch iets te gemakkelijk probeert te teren op het succes van die merknaam. De enige reden waarom ik hem boven Man On The Rocks zet, is het feit dat hier en daar de hand van de meester toch even hoorbaar is. Maar houden van The Millennium Bell doe ik niet.
PACHA MAMA
0
geplaatst: 10 januari 2025, 20:32 uur
22. LIGHT + SHADE (2005)
https://www.musicmeter.nl/images/cover/31000/31572.jpg
Op 24 staat een album dat ik ondermaats vind en op 23 een plaat die ik bij momenten lelijk vind. Er zijn ook Oldfield platen die me onverschillig laten en daar is Light + Shade (2005) een uitstekend voorbeeld van. Deze release bestaat uit twee schijfjes. Het eerste (Light) bevat stemmige muzak die me wat doet terugdenken aan de composities op Guitars (1999). Vlekkeloos ingespeeld maar tegelijk van een steriliteit die me niet weet te raken. Er blijft nauwelijks wat hangen. Op disc twee (Shade) kiest Oldfield voor stukken met een wat donkerder randje. Maar dat is niet zozeer wat ik ervaar. Ik hoor eerder een muzikant die hip bij de tijd wil zijn. Misschien is Shade wel de meeste overbodige schijf uit Mikes hele oeuvre?
ANGELIQUE
https://www.musicmeter.nl/images/cover/31000/31572.jpg
Op 24 staat een album dat ik ondermaats vind en op 23 een plaat die ik bij momenten lelijk vind. Er zijn ook Oldfield platen die me onverschillig laten en daar is Light + Shade (2005) een uitstekend voorbeeld van. Deze release bestaat uit twee schijfjes. Het eerste (Light) bevat stemmige muzak die me wat doet terugdenken aan de composities op Guitars (1999). Vlekkeloos ingespeeld maar tegelijk van een steriliteit die me niet weet te raken. Er blijft nauwelijks wat hangen. Op disc twee (Shade) kiest Oldfield voor stukken met een wat donkerder randje. Maar dat is niet zozeer wat ik ervaar. Ik hoor eerder een muzikant die hip bij de tijd wil zijn. Misschien is Shade wel de meeste overbodige schijf uit Mikes hele oeuvre?
ANGELIQUE
0
geplaatst: 11 januari 2025, 20:07 uur
21. RETURN TO OMMADAWN (2017)
https://www.musicmeter.nl/images/cover/656000/656185.jpg?cb=1512832002
Ook ik dacht... eindelijk, hij doet het nog eens een keer... Twee lange stukken waar je evenveel vinyl kanten mee kan vullen. Maar na beluistering bleef er weinig hangen. Waarom moest Mike ook alweer teruggrijpen naar een ouder werk? En vooral... de flarden die het originele album uit 1975 oproepen, lijken haast gesampled. De koren, de drummers en die verwijzingen naar On Horseback. Zelfs de hoes nodigt niet uit om dichterbij te kruipen. Ik heb het gevoel dat de Oldfield koek op was na Music Of The Spheres (2008) of als ik nog wat strenger ben na Tubular Bells III (1998). Return To Ommadawn smaakt naar een glas water met een beetje Ommadawn extract. Maar the real thing was het al lang niet meer. Helaas.
RETURN TO OMMADAWN (Part 2)
https://www.musicmeter.nl/images/cover/656000/656185.jpg?cb=1512832002
Ook ik dacht... eindelijk, hij doet het nog eens een keer... Twee lange stukken waar je evenveel vinyl kanten mee kan vullen. Maar na beluistering bleef er weinig hangen. Waarom moest Mike ook alweer teruggrijpen naar een ouder werk? En vooral... de flarden die het originele album uit 1975 oproepen, lijken haast gesampled. De koren, de drummers en die verwijzingen naar On Horseback. Zelfs de hoes nodigt niet uit om dichterbij te kruipen. Ik heb het gevoel dat de Oldfield koek op was na Music Of The Spheres (2008) of als ik nog wat strenger ben na Tubular Bells III (1998). Return To Ommadawn smaakt naar een glas water met een beetje Ommadawn extract. Maar the real thing was het al lang niet meer. Helaas.
RETURN TO OMMADAWN (Part 2)
1
geplaatst: 11 januari 2025, 20:13 uur
Ik vind het fijn om flarden van het orgineel te horen.
3,5 * van mij voor dit album, had inderdaad op meer gehoopt maar blijft inderdaad niet echt hangen.
3,5 * van mij voor dit album, had inderdaad op meer gehoopt maar blijft inderdaad niet echt hangen.
0
geplaatst: 12 januari 2025, 19:51 uur
20. GUITARS (1999)
https://www.musicmeter.nl/images/cover/3000/3914.jpg
Die laatste vier platen (nummers 21 tot 24) zijn er waar ik niet graag naar teruggrijp. Guitars (1999) is een korte plaat met tien instrumentale gitaarstukken. Meer nog, alles wat je hoort werd door de gitaar gegenereerd. Het leek wel alsof Oldfield op die manier wilde reageren op de kritiek dat er op zijn laatste platen meer synthesizers dan gitaren te horen waren geweest. Guitars is een afwisselend album maar het contrast tussen rockende stukken en easy listening is bij momenten groot. Dat rocken doet Mike hier berekend en geraffineerd. De ingetogen titels neigen bij momenten naar muzak. Dit was de plaat waarna ik destijds afhaakte. Als ik ze nu draai, ben ik milder. Alles klinkt loepzuiver en daardoor misschien net iets te steriel. Een plaat om op de achtergrond te draaien als je aan het werk bent.
ENIGMATISM
https://www.musicmeter.nl/images/cover/3000/3914.jpg
Die laatste vier platen (nummers 21 tot 24) zijn er waar ik niet graag naar teruggrijp. Guitars (1999) is een korte plaat met tien instrumentale gitaarstukken. Meer nog, alles wat je hoort werd door de gitaar gegenereerd. Het leek wel alsof Oldfield op die manier wilde reageren op de kritiek dat er op zijn laatste platen meer synthesizers dan gitaren te horen waren geweest. Guitars is een afwisselend album maar het contrast tussen rockende stukken en easy listening is bij momenten groot. Dat rocken doet Mike hier berekend en geraffineerd. De ingetogen titels neigen bij momenten naar muzak. Dit was de plaat waarna ik destijds afhaakte. Als ik ze nu draai, ben ik milder. Alles klinkt loepzuiver en daardoor misschien net iets te steriel. Een plaat om op de achtergrond te draaien als je aan het werk bent.
ENIGMATISM
0
geplaatst: 13 januari 2025, 22:45 uur
19. EARTH MOVING (1989)
https://www.musicmeter.nl/images/cover/3000/3634.jpg
Het zal geen verrassing zijn dat dit album uit de bus komt als het minste van zijn Virgin jaren. Tien songs (al wil men door liedje 9 en 10 om te smeden de illusie wekken dat er nog een langere compositie tussen zit) die zo verschrikkelijke gedateerd klinken: alle late jaren '80 productiesnufjes zijn aanwezig. De kwaliteit van de songs is matig tot goed maar de arrangementen en de producten verzieken hier een daar de boel. Veel gastartiesten (met in totaal een achttal leadzangers) waardoor het soms zoeken is naar de hand van de meester. Holy (in Duitsland als tweede single uitgebracht) is mijn favoriet. Eersteling Innocent was zelfs een top 10 hit bij onze Oosterburen. De aanwezigheid van Maggie Reilly op Bleu Night doet mijn wenkbrauwen fronsen. Lagen zij en Mike niet in onmin met elkaar? Of gaat het hier om een oudere vocal take die Oldfield voor die haastalbum heeft afgewerkt. Er staan nog songs tussen die klinken als restmateriaal dat nu in een hippe productie alsnog aan de fan wordt gebracht. Het album was net als de hoes een teleurstelling.
(ONCE GLANCE IS) HOLY
https://www.musicmeter.nl/images/cover/3000/3634.jpg
Het zal geen verrassing zijn dat dit album uit de bus komt als het minste van zijn Virgin jaren. Tien songs (al wil men door liedje 9 en 10 om te smeden de illusie wekken dat er nog een langere compositie tussen zit) die zo verschrikkelijke gedateerd klinken: alle late jaren '80 productiesnufjes zijn aanwezig. De kwaliteit van de songs is matig tot goed maar de arrangementen en de producten verzieken hier een daar de boel. Veel gastartiesten (met in totaal een achttal leadzangers) waardoor het soms zoeken is naar de hand van de meester. Holy (in Duitsland als tweede single uitgebracht) is mijn favoriet. Eersteling Innocent was zelfs een top 10 hit bij onze Oosterburen. De aanwezigheid van Maggie Reilly op Bleu Night doet mijn wenkbrauwen fronsen. Lagen zij en Mike niet in onmin met elkaar? Of gaat het hier om een oudere vocal take die Oldfield voor die haastalbum heeft afgewerkt. Er staan nog songs tussen die klinken als restmateriaal dat nu in een hippe productie alsnog aan de fan wordt gebracht. Het album was net als de hoes een teleurstelling.
(ONCE GLANCE IS) HOLY
0
geplaatst: 14 januari 2025, 21:00 uur
18. VOYAGER (1996)
https://www.musicmeter.nl/images/cover/3000/3536.jpg?cb=1611267496
Mike eert zijn folk roots op Voyager. Het is zijn new age plaat. Alles is zo vlekkeloos ingespeeld. Geen zuchtje rock aan de horizon. De gitaren klinken bijna als synthesizers. Er staan maar vier eigen composities in de tracklijst van tien. Daarvan vind ik Wild Goose Flaps Its Wings de mooiste. Maar ook Mont St. Michel is het ontdekken waard. Het staat wat los van de rest van de plaat. Oldfield wordt geruggensteund door een symfonisch orkest. Voyager was voor mij een teleurstelling omdat het geluid van de jaren '70 en '80 hier helemaal ontbreekt. Vandaag voel ik wel dat deze plaat met eerbied werd gemaakt. Maar draaien doe ik ze zelden.
WILD GOOSE FLAPS ITS WINGS
https://www.musicmeter.nl/images/cover/3000/3536.jpg?cb=1611267496
Mike eert zijn folk roots op Voyager. Het is zijn new age plaat. Alles is zo vlekkeloos ingespeeld. Geen zuchtje rock aan de horizon. De gitaren klinken bijna als synthesizers. Er staan maar vier eigen composities in de tracklijst van tien. Daarvan vind ik Wild Goose Flaps Its Wings de mooiste. Maar ook Mont St. Michel is het ontdekken waard. Het staat wat los van de rest van de plaat. Oldfield wordt geruggensteund door een symfonisch orkest. Voyager was voor mij een teleurstelling omdat het geluid van de jaren '70 en '80 hier helemaal ontbreekt. Vandaag voel ik wel dat deze plaat met eerbied werd gemaakt. Maar draaien doe ik ze zelden.
WILD GOOSE FLAPS ITS WINGS
0
geplaatst: 15 januari 2025, 23:36 uur
17. MUSIC OF THE SPHERES (2008)
https://www.musicmeter.nl/images/cover/87000/87066.jpg
En twaalf jaar na Mont St. Michel (zie Voyager uit 1996) durft Mike een volledige orkestrale plaat aan. Music Of The Spheres intrigeerde me het meest van alle albums die ik niet meer had opgepikt na Guitars uit 1999. Ik vind het album geslaagd, al stoor ik me omdat hij in Harbringer (en de reprise ervan) toch weer met het Tubular Bells motiefje gaat stoeien. Ik begrijp best hoe belangrijk dat debuut voor Oldfield geweest is maar het hoeft niet keer op keer herhaald te worden. Echt sterk vind ik Harmony Of The Spheres in de vocale stukken. Zowel in het door Hayley Westenra gezongen lied On My Heart als in de koorstukken. Mike is zelf sporadisch te horen op klassieke gitaar en laat voor de rest het orkest zijn werk doen. Misschien stijgt deze plaat in de achting in mijn ranking als ik ze nog beter leer kennen.
ON MY HEART
https://www.musicmeter.nl/images/cover/87000/87066.jpg
En twaalf jaar na Mont St. Michel (zie Voyager uit 1996) durft Mike een volledige orkestrale plaat aan. Music Of The Spheres intrigeerde me het meest van alle albums die ik niet meer had opgepikt na Guitars uit 1999. Ik vind het album geslaagd, al stoor ik me omdat hij in Harbringer (en de reprise ervan) toch weer met het Tubular Bells motiefje gaat stoeien. Ik begrijp best hoe belangrijk dat debuut voor Oldfield geweest is maar het hoeft niet keer op keer herhaald te worden. Echt sterk vind ik Harmony Of The Spheres in de vocale stukken. Zowel in het door Hayley Westenra gezongen lied On My Heart als in de koorstukken. Mike is zelf sporadisch te horen op klassieke gitaar en laat voor de rest het orkest zijn werk doen. Misschien stijgt deze plaat in de achting in mijn ranking als ik ze nog beter leer kennen.
ON MY HEART
0
geplaatst: 16 januari 2025, 22:11 uur
16. HEAVEN'S OPEN (1991)
https://www.musicmeter.nl/images/cover/3000/3638.jpg
Mike's laatste voor Virgin verscheen nog geen jaar na zijn voorganger Amarok (1990). Het leek wel een haastklus want Tubular Bells II lag al panklaar in de kluis voor Oldfields volgende broodheer Warner. Heaven's Open is ook de laatste van de hybride platen die de multi-instrumentalist tussen 1979 en 1991 uitbracht. Een kant bestaat uit liedjes en de andere zijde uit een kantlange instrumentale compositie. De vijf songs zingt Mike dit keer zelf. De teksten zijn autobiografisch en tackelen vooral de verzuurde relatie met Richard Branson en de Virgin staf. Gimme Back (My Voice) horen we in een reggae nummer dat in Duitsland als tweede single wordt uitgebracht. De artiest eist inspraak in de wijze waarop er met zijn oeuvre wordt omgespringen. In de opener Make Make wordt de maakindustrie gelaakt. De effecten die gebruikt worden om Oldfield stem een mooiere kleur te geven, klinken wel heel kunstmatig. En een nummer als Mr. Shame is (no pun intended) een van de zwakste van zijn catalogus. Gelukkig maakt Music From The Balcony op kant 2 veel goed. Eindelijk horen we Oldfield eens op een totaal andere manier. Met een getalenteerde band om zich heen serveert Mike een brok jazz fusion. Wie had dat verwacht. En drummer SImon Phillips is weer van de partij: een tandem die in de jaren '80 bewezen had goed te werken.
Mike kiest voor zijn geboorte naam Michael (Gordon Oldfield) op de hoes. Omdat ik de nummer zelf zong, zegt hij daarover. Omdat Virgin te jennen, denken anderen. Opmerkelijk detail. Mikes zus Sally bracht begin jaren '90 eenmalig een album uit onder de naam Natasha. Toeval of niet?
MUSIC FROM THE BALCONY
https://www.musicmeter.nl/images/cover/3000/3638.jpg
Mike's laatste voor Virgin verscheen nog geen jaar na zijn voorganger Amarok (1990). Het leek wel een haastklus want Tubular Bells II lag al panklaar in de kluis voor Oldfields volgende broodheer Warner. Heaven's Open is ook de laatste van de hybride platen die de multi-instrumentalist tussen 1979 en 1991 uitbracht. Een kant bestaat uit liedjes en de andere zijde uit een kantlange instrumentale compositie. De vijf songs zingt Mike dit keer zelf. De teksten zijn autobiografisch en tackelen vooral de verzuurde relatie met Richard Branson en de Virgin staf. Gimme Back (My Voice) horen we in een reggae nummer dat in Duitsland als tweede single wordt uitgebracht. De artiest eist inspraak in de wijze waarop er met zijn oeuvre wordt omgespringen. In de opener Make Make wordt de maakindustrie gelaakt. De effecten die gebruikt worden om Oldfield stem een mooiere kleur te geven, klinken wel heel kunstmatig. En een nummer als Mr. Shame is (no pun intended) een van de zwakste van zijn catalogus. Gelukkig maakt Music From The Balcony op kant 2 veel goed. Eindelijk horen we Oldfield eens op een totaal andere manier. Met een getalenteerde band om zich heen serveert Mike een brok jazz fusion. Wie had dat verwacht. En drummer SImon Phillips is weer van de partij: een tandem die in de jaren '80 bewezen had goed te werken.
Mike kiest voor zijn geboorte naam Michael (Gordon Oldfield) op de hoes. Omdat ik de nummer zelf zong, zegt hij daarover. Omdat Virgin te jennen, denken anderen. Opmerkelijk detail. Mikes zus Sally bracht begin jaren '90 eenmalig een album uit onder de naam Natasha. Toeval of niet?
MUSIC FROM THE BALCONY
0
geplaatst: 17 januari 2025, 12:19 uur
15. TR3S LUNAS (2002)
https://www.musicmeter.nl/images/cover/3000/3972.jpg
Tr3s Lunas heeft geen al te goeie reputatie bij Oldfield fans. Daarom was ik bij de eerste draaibeurt blij verrast. De opbouw deed me aan The Songs Of Distant Earth (1994) denken waarbij Oldfield een verhaal vertelt in evenveel hoofdstukken als er nummers zijn. En het helpt als je zo naar Tr3s Lunas luistert. Het is allemaal wat gladder en minder uitgediept maar de plaat weet wel mijn aandacht vast te houden. En de vocale stukken storen me niet. To Be Free vind ik zelfs één van zijn beste singles. Of er nog groeimarge is, durf ik niet beweren. TSODE vind ik vele malen geslaagder dan deze nochtans verdienstelijke zusterplaat.
Over het bijhorende game zwijg ik liever. Dat is niet aan mij besteed.
TO BE FREE
https://www.musicmeter.nl/images/cover/3000/3972.jpg
Tr3s Lunas heeft geen al te goeie reputatie bij Oldfield fans. Daarom was ik bij de eerste draaibeurt blij verrast. De opbouw deed me aan The Songs Of Distant Earth (1994) denken waarbij Oldfield een verhaal vertelt in evenveel hoofdstukken als er nummers zijn. En het helpt als je zo naar Tr3s Lunas luistert. Het is allemaal wat gladder en minder uitgediept maar de plaat weet wel mijn aandacht vast te houden. En de vocale stukken storen me niet. To Be Free vind ik zelfs één van zijn beste singles. Of er nog groeimarge is, durf ik niet beweren. TSODE vind ik vele malen geslaagder dan deze nochtans verdienstelijke zusterplaat.
Over het bijhorende game zwijg ik liever. Dat is niet aan mij besteed.
TO BE FREE
0
geplaatst: 18 januari 2025, 21:41 uur
14. TUBULAR BELLS III (1998)
https://www.musicmeter.nl/images/cover/3000/3872.jpg?cb=1512833246
Deze plaat is het meeste in mijn achting gestegen. Met name de stukken The Source Of Secret, The Inner Child en het afsluitende trio Moonwatch, Secrets en Far Above The Clouds kan ik goed verdragen. We trippen als het ware mee in een Tubular chill room. De vocale inkleuring vind ik meestal mooi. Daartussen zitten een paar dubieuze stukken die ofwel weinig toevoegen aan de reeds genoemde titels, ofwel weinig met Tubular Bells te maken lijken te hebben ofwel... Neem nu Outcast. Dat is Mike's caveman moment uit Tubular Bells (Part 2) op de dreigende gitaarriff uit Tubular Bells (Part 1). Hoe gek is dat? Of Man In The Rain. Dat lied is heel nadrukkelijk gearrangeerd (tot en met de gitaarsolo) als een kopie van Moonlight Shadow. Alsof Oldfield hier twee keer een imitatie van zichzelf neerzet. De finale is op zich ook merkwaardig: de buisvormige bell op de Afrikaanse beats uit de finale van Ommadawn. Mikes knipoogjes naar eerder werk werken voor mij maar als ze subtiel gebeuren. En dat is niet altijd het geval op Tubular Bells III. Ik vind het misschien ook een te gemakkelijke titel voor een plaat die meerdere kanten tegelijk uitgaat.
THE SOURCE OF SECRETS
https://www.musicmeter.nl/images/cover/3000/3872.jpg?cb=1512833246
Deze plaat is het meeste in mijn achting gestegen. Met name de stukken The Source Of Secret, The Inner Child en het afsluitende trio Moonwatch, Secrets en Far Above The Clouds kan ik goed verdragen. We trippen als het ware mee in een Tubular chill room. De vocale inkleuring vind ik meestal mooi. Daartussen zitten een paar dubieuze stukken die ofwel weinig toevoegen aan de reeds genoemde titels, ofwel weinig met Tubular Bells te maken lijken te hebben ofwel... Neem nu Outcast. Dat is Mike's caveman moment uit Tubular Bells (Part 2) op de dreigende gitaarriff uit Tubular Bells (Part 1). Hoe gek is dat? Of Man In The Rain. Dat lied is heel nadrukkelijk gearrangeerd (tot en met de gitaarsolo) als een kopie van Moonlight Shadow. Alsof Oldfield hier twee keer een imitatie van zichzelf neerzet. De finale is op zich ook merkwaardig: de buisvormige bell op de Afrikaanse beats uit de finale van Ommadawn. Mikes knipoogjes naar eerder werk werken voor mij maar als ze subtiel gebeuren. En dat is niet altijd het geval op Tubular Bells III. Ik vind het misschien ook een te gemakkelijke titel voor een plaat die meerdere kanten tegelijk uitgaat.
THE SOURCE OF SECRETS
0
geplaatst: 19 januari 2025, 19:46 uur
13. TUBULAR BELLS II (1992)
https://www.musicmeter.nl/images/cover/3000/3541.jpg?cb=1512832909
Dit Oldfield album is de laatste jaren het meeste in mijn achting gedaald. Ik weet nog dat ik de live première via de radio volgde. In 1992 was ik nog op en top fan. En deze update van Tubular Bells mocht toen nog gezien worden als een verdienstelijk project. Het werd Oldfields eerste langspeler voor Warner. Beide delen van zijn meesterwerk uit 1973 werden opgedeeld in zeven titels. Geniaal om alle thema's van nieuwe accenten te voorzien alsof je naar een broer of zus van het origineel zat te luisteren. Sentinel (ook goed voor een hitnotering als single) was knap en veelbelovend. Maar uiteindelijk vallen de andere zes stukken die het eerste deel van TB vervolledigen vandaag een beetje tegen. Ik stoor me aan het feit dat ze eerder in elkaar gemixt worden dan in elkaar overvloeien. Trevor Horn zat achter de knoppen. Wat Mike met het tweede deel van TB deed, vind ik beter. Alleen Altered State klinkt een beetje gek met al die bijkomende stemmetjes. Maar het bevestigt de theorie dat dit caveman gedeelte een therapeutisch gedeelte is voor Oldfield (zie mijn commentaar bij de hoes van Man On The Rocks). "Are you dead mummy," vraagt een kinderstem. "I don't think so," antwoordt een vrouwenstem. Ondertussen slaakt de holbewoner zijn oerkreet. Wat je wel vaker ziet is dat de eigentijdse facelift van een album na vele jaren gedateerder gaat klinken dan het origineel.
WEIGHTLESS
https://www.musicmeter.nl/images/cover/3000/3541.jpg?cb=1512832909
Dit Oldfield album is de laatste jaren het meeste in mijn achting gedaald. Ik weet nog dat ik de live première via de radio volgde. In 1992 was ik nog op en top fan. En deze update van Tubular Bells mocht toen nog gezien worden als een verdienstelijk project. Het werd Oldfields eerste langspeler voor Warner. Beide delen van zijn meesterwerk uit 1973 werden opgedeeld in zeven titels. Geniaal om alle thema's van nieuwe accenten te voorzien alsof je naar een broer of zus van het origineel zat te luisteren. Sentinel (ook goed voor een hitnotering als single) was knap en veelbelovend. Maar uiteindelijk vallen de andere zes stukken die het eerste deel van TB vervolledigen vandaag een beetje tegen. Ik stoor me aan het feit dat ze eerder in elkaar gemixt worden dan in elkaar overvloeien. Trevor Horn zat achter de knoppen. Wat Mike met het tweede deel van TB deed, vind ik beter. Alleen Altered State klinkt een beetje gek met al die bijkomende stemmetjes. Maar het bevestigt de theorie dat dit caveman gedeelte een therapeutisch gedeelte is voor Oldfield (zie mijn commentaar bij de hoes van Man On The Rocks). "Are you dead mummy," vraagt een kinderstem. "I don't think so," antwoordt een vrouwenstem. Ondertussen slaakt de holbewoner zijn oerkreet. Wat je wel vaker ziet is dat de eigentijdse facelift van een album na vele jaren gedateerder gaat klinken dan het origineel.
WEIGHTLESS
0
geplaatst: 22 januari 2025, 09:39 uur
12. PLATINUM (1979)
https://www.musicmeter.nl/images/cover/3000/3458.jpg?cb=1512832553
We zijn bij mijn 12 favoriete Mike Oldfield albums terechtgekomen al staat deze Platinum behoorlijk onder druk en dreigt het vijfde studioalbum zijn plek bij de beste helft van Oldfields oeuvre te verliezen. Kant 1 vind ik goed al horen we hem hier voor het eerst een paar stukken aan elkaar lassen tot één geheel. De lasnaad tussen Charleston en zowel Platinum als North Star is nogal abrupt. De stukken Airborne en Platinum vloeien wel mooier in elkaar over. North Star (waarvoor Oldfield het koor-refrein leende van Philip Glass) is voor mij het beste nummer van de plaat: prachtige gitaarsolo. De live versie van Platinum met Maggie Reilly op vocalen (te vinden op de verzamelaar The Complete uit 1985) vind ik nog beter dan de wat van een zachte discobeat voorziene studio versie. Op kant 2 loopt het voor mij behoorlijk mis. De instrumentale opener Woodhenge is niet sterk genoeg om de beoogde sfeer te scheppen (het klinkt als een niet gebruikt stuk voor Incantations). Daarna volgen Into Wonderland en Punkadiddle. Into Wonderland met Wendy Roberts als zangeres werd op de laatste knip aan het album toegevoegd ter vervanging van het maffe Sally waarop Oldfield zelf als "zanger" te horen was. De instrumentale brug die Sally met Punkadiddle verbond was meer organisch dan wat we nu te horen krijgen. Punkadiddle (Oldfield die de draak steekt met punk) kan me niet echt boeien. En de cover van Gershwins I Got Rhythm is zo loom dat ik er opnieuw niet warm van word. Wendy Roberts zingt en aan het einde klingelen er lange, hangende, metalen buizen (say no more).
Ik heb de volgende bonustracks toegevoegd aan mijn mp3 versie van Platinum.
Blue Peter : het instrumentale kinderdeuntje dat een hitje werd in de UK.
Guilty : de 7" versie van de disco single die Oldfield net als Platinum in Amerika opnam.
All Right Now : een cover van de Free klassieker die live op televisie werd uitgezonden met Wendy Roberts.
Sally / Punkadiddle : zoals te horen is op de allereerste oplage van Platinum. Richard Branson vond Sally echter te gek voor woorden en gebood Mike om het lied te vervangen door Into Wonderland.
De twee laatste bonustracks zijn nooit officieel gedigitaliseerd maar wel op YouTube te vinden.
NORTH STAR
https://www.musicmeter.nl/images/cover/3000/3458.jpg?cb=1512832553
We zijn bij mijn 12 favoriete Mike Oldfield albums terechtgekomen al staat deze Platinum behoorlijk onder druk en dreigt het vijfde studioalbum zijn plek bij de beste helft van Oldfields oeuvre te verliezen. Kant 1 vind ik goed al horen we hem hier voor het eerst een paar stukken aan elkaar lassen tot één geheel. De lasnaad tussen Charleston en zowel Platinum als North Star is nogal abrupt. De stukken Airborne en Platinum vloeien wel mooier in elkaar over. North Star (waarvoor Oldfield het koor-refrein leende van Philip Glass) is voor mij het beste nummer van de plaat: prachtige gitaarsolo. De live versie van Platinum met Maggie Reilly op vocalen (te vinden op de verzamelaar The Complete uit 1985) vind ik nog beter dan de wat van een zachte discobeat voorziene studio versie. Op kant 2 loopt het voor mij behoorlijk mis. De instrumentale opener Woodhenge is niet sterk genoeg om de beoogde sfeer te scheppen (het klinkt als een niet gebruikt stuk voor Incantations). Daarna volgen Into Wonderland en Punkadiddle. Into Wonderland met Wendy Roberts als zangeres werd op de laatste knip aan het album toegevoegd ter vervanging van het maffe Sally waarop Oldfield zelf als "zanger" te horen was. De instrumentale brug die Sally met Punkadiddle verbond was meer organisch dan wat we nu te horen krijgen. Punkadiddle (Oldfield die de draak steekt met punk) kan me niet echt boeien. En de cover van Gershwins I Got Rhythm is zo loom dat ik er opnieuw niet warm van word. Wendy Roberts zingt en aan het einde klingelen er lange, hangende, metalen buizen (say no more).
Ik heb de volgende bonustracks toegevoegd aan mijn mp3 versie van Platinum.
Blue Peter : het instrumentale kinderdeuntje dat een hitje werd in de UK.
Guilty : de 7" versie van de disco single die Oldfield net als Platinum in Amerika opnam.
All Right Now : een cover van de Free klassieker die live op televisie werd uitgezonden met Wendy Roberts.
Sally / Punkadiddle : zoals te horen is op de allereerste oplage van Platinum. Richard Branson vond Sally echter te gek voor woorden en gebood Mike om het lied te vervangen door Into Wonderland.
De twee laatste bonustracks zijn nooit officieel gedigitaliseerd maar wel op YouTube te vinden.
NORTH STAR
0
geplaatst: 25 januari 2025, 20:12 uur
11. ISLANDS (1987)
https://www.musicmeter.nl/images/cover/3000/3542.jpg?cb=1512832663
Er zaten drie jaren tussen Discovery (1984) en Islands (1987). En dat kwam vooral omdat Mike het idee had om zijn volledige plaat ook op video uit te brengen. Van elke track zouden computer geanimeerde beelden gemaakt worden. Het project heette The Wind Chimes maar de uitvoering ervan duurde uiteindelijk zo lang dat de plaat pas in 1987 in plaats van 1986 het levenslicht zag. En ze werd wellicht om marketingredenen Islands gedoopt naar het lied met Bonnie Tyler dat de leadsingle werd en waarvan veel verwacht werd. Het plaatje flopte en hetzelfde overkwam ook de door Anita Hegerland gezongen opvolger The Time Has Come en de met oude makker Kevin Ayers opgenomen Flying Start. Toch gaf met name Duitsland het niet op en daar werd ook Magic Touch op 45 toeren geperst. North Point met Hegerland, mijn favoriete liedje hier, kwam niet verder dan de b-kant van de tweede single. De vijf songs zijn matig tot goed (alleen Magic Touch vind ik een draak). Maar het prijsnummer is de kantlange instrumental The Wind Chimes. Oldfield tracht het natuurelement in muziek te vangen en slaagt daar erg goed in, vind ik. Productioneel klinkt het allemaal nogal late 80's maar het sublieme drumwerk van co-producer Simon Phillips (die echter niet op de liedjes te horen is) is om duimen en vingers bij af te likken. Ik zou beide plaatkanten omgedraaid hebben zodat de plaat begon met de titeltrack om daarna uit te pakken met het werkstuk dat meer is dan een herhalingsoefening. Islands is als ik me niet vergis het enige Oldfield album dat niet op streamingdiensten wordt aangeboden. Een deluxe editie werd tien jaar geleden verwacht maar uiteindelijk nooit uitgebracht.
Ik heb de volgende bonustracks toegevoegd aan mijn mp3 versie van Islands.
When The Night's On Fire : cd-bonus track (en ook op de 12" single van Islands)
met Hegerland die elementen van zowel Islands als The Wind Chimes met elkaar combineert.
Shine : geflopte single met Yes icoon Jon Anderson uit 1986 die niet weerhouden werd voor het album.
Islands (full version) : zoals die te vinden is op de 12" single.
The Time Has Come (original mix) : zoals die te vinden is op de 12" single.
Flying Start (12" version) : zoals die te vinden is op de 12" single.
Magic Touch (Max Bacon version) : Amerikaanse versie van het nummer, in Europa zong Jim Price.
Music From The Video Wall (b-side) : enkel te vinden op de Duitse vinyl releases van Magic Touch.
Shine (extended version) : zoals die met extra strofe te vinden is op de 12" single.
Alle 12" versies zijn ook digitaal verkrijgbaar op de 3CD The Platinum Collection.
THE WIND CHIMES (excerpt)
https://www.musicmeter.nl/images/cover/3000/3542.jpg?cb=1512832663
Er zaten drie jaren tussen Discovery (1984) en Islands (1987). En dat kwam vooral omdat Mike het idee had om zijn volledige plaat ook op video uit te brengen. Van elke track zouden computer geanimeerde beelden gemaakt worden. Het project heette The Wind Chimes maar de uitvoering ervan duurde uiteindelijk zo lang dat de plaat pas in 1987 in plaats van 1986 het levenslicht zag. En ze werd wellicht om marketingredenen Islands gedoopt naar het lied met Bonnie Tyler dat de leadsingle werd en waarvan veel verwacht werd. Het plaatje flopte en hetzelfde overkwam ook de door Anita Hegerland gezongen opvolger The Time Has Come en de met oude makker Kevin Ayers opgenomen Flying Start. Toch gaf met name Duitsland het niet op en daar werd ook Magic Touch op 45 toeren geperst. North Point met Hegerland, mijn favoriete liedje hier, kwam niet verder dan de b-kant van de tweede single. De vijf songs zijn matig tot goed (alleen Magic Touch vind ik een draak). Maar het prijsnummer is de kantlange instrumental The Wind Chimes. Oldfield tracht het natuurelement in muziek te vangen en slaagt daar erg goed in, vind ik. Productioneel klinkt het allemaal nogal late 80's maar het sublieme drumwerk van co-producer Simon Phillips (die echter niet op de liedjes te horen is) is om duimen en vingers bij af te likken. Ik zou beide plaatkanten omgedraaid hebben zodat de plaat begon met de titeltrack om daarna uit te pakken met het werkstuk dat meer is dan een herhalingsoefening. Islands is als ik me niet vergis het enige Oldfield album dat niet op streamingdiensten wordt aangeboden. Een deluxe editie werd tien jaar geleden verwacht maar uiteindelijk nooit uitgebracht.
Ik heb de volgende bonustracks toegevoegd aan mijn mp3 versie van Islands.
When The Night's On Fire : cd-bonus track (en ook op de 12" single van Islands)
met Hegerland die elementen van zowel Islands als The Wind Chimes met elkaar combineert.
Shine : geflopte single met Yes icoon Jon Anderson uit 1986 die niet weerhouden werd voor het album.
Islands (full version) : zoals die te vinden is op de 12" single.
The Time Has Come (original mix) : zoals die te vinden is op de 12" single.
Flying Start (12" version) : zoals die te vinden is op de 12" single.
Magic Touch (Max Bacon version) : Amerikaanse versie van het nummer, in Europa zong Jim Price.
Music From The Video Wall (b-side) : enkel te vinden op de Duitse vinyl releases van Magic Touch.
Shine (extended version) : zoals die met extra strofe te vinden is op de 12" single.
Alle 12" versies zijn ook digitaal verkrijgbaar op de 3CD The Platinum Collection.
THE WIND CHIMES (excerpt)
0
geplaatst: 27 januari 2025, 16:23 uur
10. QE2 (1980)
https://www.musicmeter.nl/images/cover/3000/3624.jpg
QE2 (1980) was het derde Mike Oldfield album in mijn collectie. Ik kocht het bijna gelijktijdig met Discovery (1984) in de zomer van 1984. Mijn collectie bestond op dat moment uit OMD, The J. Geils Band, Mike Oldfield, Howard Jones en Kim Wilde. Ik heb QE2 met andere woorden grijs gedraaid. Fraaie hoes die stilistisch aan die van OMD's Dazzle Ships (1983) deed denken: in beide gevallen suggereerde Peter Saville een scheepsromp door het gebruik van gekleurde vlakken en één of meerdere gaten (in Oldfields geval enkel het geval bij de eerste oplages). Taurus 1 en Sheba zijn mijn favoriete nummers van deze plaat: meteen een kwartier lang topkwaliteit. Taurus 1 klinkt voor mij als een upgrade van Platinum met dat verschil dat niet het luchtruim maar het zeeruim het decor van het muziekstuk is. Op beide tracks drumt Phil Collins mee. De ABBA cover Arrival vind ik geslaagd en verscheen als lead single. Ook de Shadows cover Wonderful Land is mooi (bij ons de a-kant van de tweede single in de UK de b-kant van Sheba). De met trompetten opgesmukte titeltrack heeft zijn momenten en Celt laat de luisteraar net als Sheba voor het eerste kennismaken met Maggie Reilly. Het naar Bach refererende conflict vind ik het minst geslaagd. Mirage is een gitaarstuk dat live beter van de grond kwam. En met het coda Molly eert Mike zijn eerste dochter.
Ik heb de volgende bonustrack toegevoegd aan mijn mp3 versie van Islands.
Polka : potige live opname van een traditional die als b-kant van Arrival werd ingezet.
TAURUS 1
https://www.musicmeter.nl/images/cover/3000/3624.jpg
QE2 (1980) was het derde Mike Oldfield album in mijn collectie. Ik kocht het bijna gelijktijdig met Discovery (1984) in de zomer van 1984. Mijn collectie bestond op dat moment uit OMD, The J. Geils Band, Mike Oldfield, Howard Jones en Kim Wilde. Ik heb QE2 met andere woorden grijs gedraaid. Fraaie hoes die stilistisch aan die van OMD's Dazzle Ships (1983) deed denken: in beide gevallen suggereerde Peter Saville een scheepsromp door het gebruik van gekleurde vlakken en één of meerdere gaten (in Oldfields geval enkel het geval bij de eerste oplages). Taurus 1 en Sheba zijn mijn favoriete nummers van deze plaat: meteen een kwartier lang topkwaliteit. Taurus 1 klinkt voor mij als een upgrade van Platinum met dat verschil dat niet het luchtruim maar het zeeruim het decor van het muziekstuk is. Op beide tracks drumt Phil Collins mee. De ABBA cover Arrival vind ik geslaagd en verscheen als lead single. Ook de Shadows cover Wonderful Land is mooi (bij ons de a-kant van de tweede single in de UK de b-kant van Sheba). De met trompetten opgesmukte titeltrack heeft zijn momenten en Celt laat de luisteraar net als Sheba voor het eerste kennismaken met Maggie Reilly. Het naar Bach refererende conflict vind ik het minst geslaagd. Mirage is een gitaarstuk dat live beter van de grond kwam. En met het coda Molly eert Mike zijn eerste dochter.
Ik heb de volgende bonustrack toegevoegd aan mijn mp3 versie van Islands.
Polka : potige live opname van een traditional die als b-kant van Arrival werd ingezet.
TAURUS 1
0
geplaatst: 30 januari 2025, 18:49 uur
09. FIVE MILES OUT (1982)
https://www.musicmeter.nl/images/cover/3000/3503.jpg
Ik kon me vroeger boos maken op rockjournalisten die beweerden dat Oldfield zichzelf eindeloos bleef herhalen. Vandaag begrijp ik beter wat daarmee bedoeld werd. Five Miles Out moest het comeback album van Mike Oldfield worden. Vijf jaren (mijlen?) waren verstreken sinds de assertiviteitstraining die hij in 1977 onderging om van de introverte kluizenaar (caveman) een persbestendige rockster te maken. Maar de albums Platinum (1979) en QE2 (1980) waren niet de meesterwerken geworden waar menig fan op zat te wachten. Five Miles Out (1982) is dat bij nader inzien evenmin. Vooral het kantlange Taurus II doet de wenkbrauwen fronsen. Het kondigt zich aan als een vervolg op Taurus 1 (zie QE2) en gebruikt uiteraard thema's uit dat stuk. Maar het bijna 25 minuten durende werkstuk ontvouwt zich als een lappendeken: een potpourri van bits and pieces die Oldfield nog op de plank had liggen. Het hart van de compositie is het zogenaamde Royal Wedding Anthem, een stuk dat live werd uitgevoerd in 1981 ter gelegenheid van het huwelijk tussen Prins Charles en Lady Diana. De riff uit Five Miles Out komt ook voorbij net als stukken uit Orabidoo. Oldfield zou dat in de jaren '80 vaker doen om een link te leggen tussen beide plaatkanten (uit compositorische armoede beweerden de rockjournalisten). In het midden mag Maggie Reilly een gedicht zingen en in de finale horen we een chant die toch een beetje de tenen doet krullen. Maar het is allemaal zo vlot aan elkaar genaaid en de gitaren rocken zo lekker 80's dat ik dat allemaal door de vingers zie. Ik heb de plaat ook vaak gedraaid en je kon het verloop van Taurus 2 volgen in de gatefold waar een tracksheet van het hele stuk werd afgedrukt. De titeltrack Five Miles Out en Family Man zijn volwaardige rocksong met poten en oren. Dat laatste nummer werd gecoverd door Daryl Hall en John Oates en was goed voor een mooie notering in Billboard: hoger was Oldfield sings zijn themaatje voor The Exorcist niet geraakt over het grote water. Family Man wordt ook toegeschreven aan de band waarmee Oldfield de voorganger live had gebracht en waarmee hij de studio was ingedoken voor de opvolger. Dat geldt ook voor het 13 minuten durende proggy Orabidoo: elke bijdrage is letterlijk aan elkaar gebreid tot één lang stuk. Mount Teidi staat wat los van het album. Een fraaie instrumental die op de de laatste knip werd toegevoegd en kant 2 tot boven de 25 minuten doet uitstijgen. Misschien toch net iets te veel van het goede.
Ik heb de volgende bonustrack toegevoegd aan mijn mp3 versie van Five Miles Out.
Mistake : een losse single die wel heel hard klinkt als Five Miles Out 2.0.
Waldberg (The Peak): het Keltisch klinkende b-kantje van Mistake.
In Europa werden deze twee bonustracks samen met Family Man en Mount Teide uitgebracht als een EP.
FIVE MILES OUT
https://www.musicmeter.nl/images/cover/3000/3503.jpg
Ik kon me vroeger boos maken op rockjournalisten die beweerden dat Oldfield zichzelf eindeloos bleef herhalen. Vandaag begrijp ik beter wat daarmee bedoeld werd. Five Miles Out moest het comeback album van Mike Oldfield worden. Vijf jaren (mijlen?) waren verstreken sinds de assertiviteitstraining die hij in 1977 onderging om van de introverte kluizenaar (caveman) een persbestendige rockster te maken. Maar de albums Platinum (1979) en QE2 (1980) waren niet de meesterwerken geworden waar menig fan op zat te wachten. Five Miles Out (1982) is dat bij nader inzien evenmin. Vooral het kantlange Taurus II doet de wenkbrauwen fronsen. Het kondigt zich aan als een vervolg op Taurus 1 (zie QE2) en gebruikt uiteraard thema's uit dat stuk. Maar het bijna 25 minuten durende werkstuk ontvouwt zich als een lappendeken: een potpourri van bits and pieces die Oldfield nog op de plank had liggen. Het hart van de compositie is het zogenaamde Royal Wedding Anthem, een stuk dat live werd uitgevoerd in 1981 ter gelegenheid van het huwelijk tussen Prins Charles en Lady Diana. De riff uit Five Miles Out komt ook voorbij net als stukken uit Orabidoo. Oldfield zou dat in de jaren '80 vaker doen om een link te leggen tussen beide plaatkanten (uit compositorische armoede beweerden de rockjournalisten). In het midden mag Maggie Reilly een gedicht zingen en in de finale horen we een chant die toch een beetje de tenen doet krullen. Maar het is allemaal zo vlot aan elkaar genaaid en de gitaren rocken zo lekker 80's dat ik dat allemaal door de vingers zie. Ik heb de plaat ook vaak gedraaid en je kon het verloop van Taurus 2 volgen in de gatefold waar een tracksheet van het hele stuk werd afgedrukt. De titeltrack Five Miles Out en Family Man zijn volwaardige rocksong met poten en oren. Dat laatste nummer werd gecoverd door Daryl Hall en John Oates en was goed voor een mooie notering in Billboard: hoger was Oldfield sings zijn themaatje voor The Exorcist niet geraakt over het grote water. Family Man wordt ook toegeschreven aan de band waarmee Oldfield de voorganger live had gebracht en waarmee hij de studio was ingedoken voor de opvolger. Dat geldt ook voor het 13 minuten durende proggy Orabidoo: elke bijdrage is letterlijk aan elkaar gebreid tot één lang stuk. Mount Teidi staat wat los van het album. Een fraaie instrumental die op de de laatste knip werd toegevoegd en kant 2 tot boven de 25 minuten doet uitstijgen. Misschien toch net iets te veel van het goede.
Ik heb de volgende bonustrack toegevoegd aan mijn mp3 versie van Five Miles Out.
Mistake : een losse single die wel heel hard klinkt als Five Miles Out 2.0.
Waldberg (The Peak): het Keltisch klinkende b-kantje van Mistake.
In Europa werden deze twee bonustracks samen met Family Man en Mount Teide uitgebracht als een EP.
FIVE MILES OUT
0
geplaatst: 1 februari 2025, 19:57 uur
08. THE SONGS OF DISTANT EARTH (1994)
https://www.musicmeter.nl/images/cover/3000/3543.jpg?cb=1512832960
Gisteren nog eens beluisterd en intens genoten. Het is de enige post-Virgin plaat die mijn top 10 haalt. Mike Oldfield, fan van het boek en de film 2001 A Space Odyssey (1968) en zijn auteur, componeert een soundtrack bij zijn favoriete boek van Arthur C. Clarke. The Songs Of Distant Earth (1983) verhaalt over de mensheid die genoodzaakt wordt om uit te wijken naar een nieuwe wereld. In de ruimte dit keer. Oldfields The Songs Of Distant Earth zet die zoektocht naar een nieuwe start voor de mens om in een soundtrack. Hoewel de CD in beperkte oplage verscheen met een CDrom en bijhorende computeranimatie, heeft de luisteraar geen visuele ondersteuning nodig om het verhaal in zijn verbeelding te volgen. Mike laat zich inspireren door het werk van producer en componist Michael Cretu, waarmee hij in 1987 al even samenwerkte en die toen de man was achter het succes van de Duitse zangeres Sandra. Cretu heeft ondertussen wereldfaam verworven met zijn ambient project Enigma (met de nummer 1 hit Sadeness uit 1990). Oldfield hanteert een gelijkaardig muzikaal palet en bouwt in 17 tracks een avontuurlijk muziekstuk op. Veel synthesizers maar niet zonder zijn signatuur gitaarsound. Vier semi-vocale stukken schragen The Songs Of Distant Earth en dat zijn de singles Hibernaculum en Let There Be Light en verder ook Only Time Will Tell en Crystal Clear. De muziek is dynamisch en afwisselend met af en toe een climax en voldoende rustpunten. We horen rockelementen en popmelodieën maar ook ambient klanktapijten, sacrale koren en een snuifje wereldmuziek. Op keyboards wordt Mike bijgestaan door zijn dochter Molly (meer daarover later). Ik lijst hieronder de verschillende tracks op zonder verder in detail te gaan want The Songs Of Distant Earth is één adembenemende songcyclus. Als ik een album zou willen aanraden aan de lezer die Oldfield vooral kent van Tubular Bells en Moonlight Shadow, dan is het The Songs Of Distant Earth.
Ik heb de volgende bonustrack toegevoegd aan mijn mp3 versie van The Songs Of Distant Earth.
Ze zijn te vinden op de CD singles van Hibernaculum en Let There Be Light en klinken als ongebruikte fragmenten. Samen met album goed voor 20 hoofstukken. Ik zou zeggen: "Enter."
The Spectral Army
The Song Of The Boat Men
Indian Lake
LET THERE BE LIGHT
https://www.musicmeter.nl/images/cover/3000/3543.jpg?cb=1512832960
Gisteren nog eens beluisterd en intens genoten. Het is de enige post-Virgin plaat die mijn top 10 haalt. Mike Oldfield, fan van het boek en de film 2001 A Space Odyssey (1968) en zijn auteur, componeert een soundtrack bij zijn favoriete boek van Arthur C. Clarke. The Songs Of Distant Earth (1983) verhaalt over de mensheid die genoodzaakt wordt om uit te wijken naar een nieuwe wereld. In de ruimte dit keer. Oldfields The Songs Of Distant Earth zet die zoektocht naar een nieuwe start voor de mens om in een soundtrack. Hoewel de CD in beperkte oplage verscheen met een CDrom en bijhorende computeranimatie, heeft de luisteraar geen visuele ondersteuning nodig om het verhaal in zijn verbeelding te volgen. Mike laat zich inspireren door het werk van producer en componist Michael Cretu, waarmee hij in 1987 al even samenwerkte en die toen de man was achter het succes van de Duitse zangeres Sandra. Cretu heeft ondertussen wereldfaam verworven met zijn ambient project Enigma (met de nummer 1 hit Sadeness uit 1990). Oldfield hanteert een gelijkaardig muzikaal palet en bouwt in 17 tracks een avontuurlijk muziekstuk op. Veel synthesizers maar niet zonder zijn signatuur gitaarsound. Vier semi-vocale stukken schragen The Songs Of Distant Earth en dat zijn de singles Hibernaculum en Let There Be Light en verder ook Only Time Will Tell en Crystal Clear. De muziek is dynamisch en afwisselend met af en toe een climax en voldoende rustpunten. We horen rockelementen en popmelodieën maar ook ambient klanktapijten, sacrale koren en een snuifje wereldmuziek. Op keyboards wordt Mike bijgestaan door zijn dochter Molly (meer daarover later). Ik lijst hieronder de verschillende tracks op zonder verder in detail te gaan want The Songs Of Distant Earth is één adembenemende songcyclus. Als ik een album zou willen aanraden aan de lezer die Oldfield vooral kent van Tubular Bells en Moonlight Shadow, dan is het The Songs Of Distant Earth.
Ik heb de volgende bonustrack toegevoegd aan mijn mp3 versie van The Songs Of Distant Earth.
Ze zijn te vinden op de CD singles van Hibernaculum en Let There Be Light en klinken als ongebruikte fragmenten. Samen met album goed voor 20 hoofstukken. Ik zou zeggen: "Enter."
The Spectral Army
The Song Of The Boat Men
Indian Lake
LET THERE BE LIGHT
0
geplaatst: 3 februari 2025, 22:59 uur
07. AMAROK (1990)
https://www.musicmeter.nl/images/cover/2000/2097.jpg?cb=1512832740
Eén uur lang trekken we met Mike Oldfield door een oerwoud van geluiden. Na het bedroevend zwakke Earth Moving (1989) verrast Oldfield vriend en vijand met een bijna volledig muzikaal werkstuk van 60 minuten. De CD telt één track. En het vinyl album splitst Amarok op in twee delen (met fade out en fade in). Bijna volledig instrumentaal dus. We horen een gekke papegaai tussen het gebladerte die af en toe "happy" roept, er wordt een gebed gepreveld en er is de Margaret Tatcher imitatie die dit meesterwerk dateert... en ruïneert. Mike heeft een Monty Pythoniaanse humor maar die speelt hem soms behoorlijk parten. De vocale grap stoort me mateloos en verhindert Amarok om in mijn top 5 te staan. Op de hoes lezen we volgende bijsluiter. "Health warning: this record could be hazardous to the health of cloth-earned nincompoops. If you suffer from this condition, consult your Doctor immediately." Amarok werd door Mike zelf gepromoot want het boterde al een tijdje niet meer tussen Oldfield en Branson. Gezeten in een tentje met akoestische gitaar stond Mike de pers te woord. Amarok was zijn antwoord op de SAW prefab pop van eind jaren '80. Maar Amarok was vooral Ommadawn II. Er is de wat bevreemdende, Keltisch klinkende titel en er is de foto op de hoes achter de beregende ruit. William Murray (die de tekst voor On Horseback schreef), schrijft een soort sprookje die de muziek moet begeleiden (al snap ik er geen jota van). Clodagh Simonds, Paddy Maloney en de drummers van Jabula zijn ook weer van de partij. En tussen de indrukwekkende instrumentenlijst lezen we: "not much synth at all really". Mike laat zijn gitaren gieren, brullen en trompetten. Een heel oerwoud aan geluiden dus. Amarok (I'm a rock) is als een lappendeken van meesterlijke melodietjes die naadloos aan elkaar worden gepunnikt. Eigenlijk eindigt het stuk na 55 minuten. Die laatste 5 minuten met de Tatcher imitatie fungeren als een soort coda, zoals Sailors Hornpipe dat deed op Tubular Bells (1973).
AMAROK
https://www.musicmeter.nl/images/cover/2000/2097.jpg?cb=1512832740
Eén uur lang trekken we met Mike Oldfield door een oerwoud van geluiden. Na het bedroevend zwakke Earth Moving (1989) verrast Oldfield vriend en vijand met een bijna volledig muzikaal werkstuk van 60 minuten. De CD telt één track. En het vinyl album splitst Amarok op in twee delen (met fade out en fade in). Bijna volledig instrumentaal dus. We horen een gekke papegaai tussen het gebladerte die af en toe "happy" roept, er wordt een gebed gepreveld en er is de Margaret Tatcher imitatie die dit meesterwerk dateert... en ruïneert. Mike heeft een Monty Pythoniaanse humor maar die speelt hem soms behoorlijk parten. De vocale grap stoort me mateloos en verhindert Amarok om in mijn top 5 te staan. Op de hoes lezen we volgende bijsluiter. "Health warning: this record could be hazardous to the health of cloth-earned nincompoops. If you suffer from this condition, consult your Doctor immediately." Amarok werd door Mike zelf gepromoot want het boterde al een tijdje niet meer tussen Oldfield en Branson. Gezeten in een tentje met akoestische gitaar stond Mike de pers te woord. Amarok was zijn antwoord op de SAW prefab pop van eind jaren '80. Maar Amarok was vooral Ommadawn II. Er is de wat bevreemdende, Keltisch klinkende titel en er is de foto op de hoes achter de beregende ruit. William Murray (die de tekst voor On Horseback schreef), schrijft een soort sprookje die de muziek moet begeleiden (al snap ik er geen jota van). Clodagh Simonds, Paddy Maloney en de drummers van Jabula zijn ook weer van de partij. En tussen de indrukwekkende instrumentenlijst lezen we: "not much synth at all really". Mike laat zijn gitaren gieren, brullen en trompetten. Een heel oerwoud aan geluiden dus. Amarok (I'm a rock) is als een lappendeken van meesterlijke melodietjes die naadloos aan elkaar worden gepunnikt. Eigenlijk eindigt het stuk na 55 minuten. Die laatste 5 minuten met de Tatcher imitatie fungeren als een soort coda, zoals Sailors Hornpipe dat deed op Tubular Bells (1973).
AMAROK
0
geplaatst: 5 februari 2025, 11:44 uur
06. HERGEST RIDGE (1974)
https://www.musicmeter.nl/images/cover/3000/3501.jpg?cb=1566161131
Ik heb Oldfields tweede gisteren nog eens gedraaid. Kant 1 is subliem en kan wedijveren met de beide kanten van zowel Tubular Bells (1973) als Ommadawn (1975). Maar op kant 2 valt te weinig te beleven. Ik verklaar me nader.
HERGEST RIDGE (Part 1) 21.40
Introvert en weerbarstig: zo was de jonge Mike Oldfield toen hij met zijn debuutalbum Tubular Bells wereld beroemd werd. Overal werd aan de mouw van het twintigjarige muziekwonder getrokken. Of hij zijn meesterwerk niet live zou brengen. Daar had Mike geen zin in. En hoe zou hij dat trouwens moeten doen? Hij had zo goed als alle instrumenten zelf ingespeeld. Een keer kon Branson hem verleiden tot een eenmalig optreden met een cast van uitgelezen muzikanten uit de Canterbury prog scene. Oldfield trok zich terug in het landelijke Hergest Ridge. Daar kocht hij een boerderij die hij ombouwde tot studio en waar hij zijn volgende werk zou opnemen. Part 1 van Hergest Ridge is opvallend pastoraal. Geen korte melodieuze wendingen maar langere bogen. In de verte schallen trompetten en in de finale knettert de baslijn als een gezellig haardvuur. Een koor en wat sledebellen doen de luisteraar geloven dat het Kerstmis is.
HERGEST RIDGE (Part 2) 18.51
Part 2 bestaat uit twee grote delen. Een melodie die wordt uitgesponnen in de intro en terugkeert in de outro met Sally Oldfield en Clodagh Simmonds op vocalen. Daartussen breekt een hels onweer uit. Het regent tien minuten lang gitaren. En daartussen en daarboven gooit Oldfield nog een solerende gitaar. Intigerend is de afwezigheid van drums waardoor deze passage niet in het vaarwater van de hardrock terecht komt. Maar eigenlijk had dit korter en krachtiger gekund. Maar dan had Oldfield nog wat anders moeten verzinnen op de tweede plaatkant vol te krijgen. Op Ommadawn loste hij dat probleem op met het liedje On Horseback.
Ik heb de volgende bonustrack toegevoegd aan mijn mp3 versie van Hergest Ridge.
Don Alfonso: de hilarische single die deel uitmaakte van de dubbele Virgin sampler die in 1975 verscheen.
In Dulci Jubilo (For Maureen): oerversie van deze traditional die Mike opname nav de dood van zijn moeder.
Spanish Tune: lang een heilige graal maar niet veel meer dan een promo single met een stukje uit het album.
Speak (Tho' You Only Say Farewell): David Bedford en Mike verkrachten een klassiek lied.
HERGEST RIDGE (Part One)
https://www.musicmeter.nl/images/cover/3000/3501.jpg?cb=1566161131
Ik heb Oldfields tweede gisteren nog eens gedraaid. Kant 1 is subliem en kan wedijveren met de beide kanten van zowel Tubular Bells (1973) als Ommadawn (1975). Maar op kant 2 valt te weinig te beleven. Ik verklaar me nader.
HERGEST RIDGE (Part 1) 21.40
Introvert en weerbarstig: zo was de jonge Mike Oldfield toen hij met zijn debuutalbum Tubular Bells wereld beroemd werd. Overal werd aan de mouw van het twintigjarige muziekwonder getrokken. Of hij zijn meesterwerk niet live zou brengen. Daar had Mike geen zin in. En hoe zou hij dat trouwens moeten doen? Hij had zo goed als alle instrumenten zelf ingespeeld. Een keer kon Branson hem verleiden tot een eenmalig optreden met een cast van uitgelezen muzikanten uit de Canterbury prog scene. Oldfield trok zich terug in het landelijke Hergest Ridge. Daar kocht hij een boerderij die hij ombouwde tot studio en waar hij zijn volgende werk zou opnemen. Part 1 van Hergest Ridge is opvallend pastoraal. Geen korte melodieuze wendingen maar langere bogen. In de verte schallen trompetten en in de finale knettert de baslijn als een gezellig haardvuur. Een koor en wat sledebellen doen de luisteraar geloven dat het Kerstmis is.
HERGEST RIDGE (Part 2) 18.51
Part 2 bestaat uit twee grote delen. Een melodie die wordt uitgesponnen in de intro en terugkeert in de outro met Sally Oldfield en Clodagh Simmonds op vocalen. Daartussen breekt een hels onweer uit. Het regent tien minuten lang gitaren. En daartussen en daarboven gooit Oldfield nog een solerende gitaar. Intigerend is de afwezigheid van drums waardoor deze passage niet in het vaarwater van de hardrock terecht komt. Maar eigenlijk had dit korter en krachtiger gekund. Maar dan had Oldfield nog wat anders moeten verzinnen op de tweede plaatkant vol te krijgen. Op Ommadawn loste hij dat probleem op met het liedje On Horseback.
Ik heb de volgende bonustrack toegevoegd aan mijn mp3 versie van Hergest Ridge.
Don Alfonso: de hilarische single die deel uitmaakte van de dubbele Virgin sampler die in 1975 verscheen.
In Dulci Jubilo (For Maureen): oerversie van deze traditional die Mike opname nav de dood van zijn moeder.
Spanish Tune: lang een heilige graal maar niet veel meer dan een promo single met een stukje uit het album.
Speak (Tho' You Only Say Farewell): David Bedford en Mike verkrachten een klassiek lied.
HERGEST RIDGE (Part One)
0
geplaatst: 8 februari 2025, 20:21 uur
05. INCANTATIONS (1978)
https://www.musicmeter.nl/images/cover/3000/3487.jpg
Ik ga Incantations boven Hergest Ridge (1974) zetten. De dubbelaar uit 1978 bevat toch wel enkele sublieme passages ook al vind ik de plaat bij momenten te langdradig en zelfs bijna saai. Ik leg het een en ander hieronder uit. Mike startte in 1977 aan de opnames van zijn vierde album. Maar de sessies werden onderbroken door een assertiviteitstraining die van de introverte kluizenaar een extraverte popster moest maken. Kenners beweren dat je kan horen welke stukken van Incantations dateren van voor en welke van na de metamorfose. Ik noem Incantations de Vier Jaargetijden van Oldfield. In latere interviews zei Oldfield dat de opnames soms zo complex werden dat hij er weinig plezier aan beleefde. Ondertussen is Virgin de thuisbasis geworden van namen als de Sex Pistols, Magazine en het kersverse XTC. Richard Branson investeert liever in punk en new wave dan in plaatkant lange werk van Mike Oldfield.
INCANTATIONS (Part 1) 19.05
Part 1 is voor mij feilloos en neigt met zijn frivole fluiten (onder meer van Terry Oldfield) en dartele strijkers (arrangement van David Bedford) inderdaad naar neo-klassiek. De invloed van Philip Glass is hoorbaar. De chant Diana is hypnotiserend. Part 1 is voor mij de lente. Dit deel mag naast zijn drie voorgangers staan.
INCANTATIONS (Part 2) 19.34
Part 2 is voor mij de zomer. We starten onder een sterrenhemel met synthesizers die de invloed van Vangelis doen vermoeden. De eerste helft van Part 2 is het rustigste gedeelte van de plaat. Halverwege gaat het over in het lied Hiawatha dat gezongen word door Maddy Prior (van Steeleye Span). De woorden stammen uit een gedicht van Henry Wadsworth Longfellow uit 1855 en is opgedragen aan native Americans. Maddy's stem intrigeert aanvankelijk, wordt indringender maar gaat na een tijdje behoorlijk irriteren. Ondertussen horen we drummer van Jabula die weno g kennen van op Ommadawn (1975). Voor mij duurt dit gedeelte helaas een paar minuten te lang waardoor de afstand met het elektronische begin van Part 2 te groot wordt.
INCANTATIONS (Part 3) 16.59
De eerste helft van Part 3 is het mooiste stuk muziek dat Oldfield naar mijn mening ooit gemaakt heeft. Het begint met een folkdans (net zoals Vivaldi zijn herst laat beginnen met een oogstfeest) die overgaat in een met zachte vibrafoon klanken ondersteunde gitaarsolo. Die geïmproviseerde gitaarsolo is emotioneel geladen en bezorgt mij telkens opnieuw een waar luisterorgasme. De tweede helft van Part 3 is echter gruwelijk lelijk. Oldfield blijft minutenlang doordrammen om deze derde plaatkant vol te krijgen. Het contrast tussen die tweede mij volstrekt nietszeggende tweede helft en de klankenparadijs van de eerste helft is bijna onuitstaanbaar groot. Dit is de reden waarom ik Hergest Ridge aanvankelijk boven Incantations zette. Maar de sterke stukken van die laatste zijn voor toch wat avontuurlijker.
INCANTATOINS (Part 4) 16.59
Part 4 is een mixed bag voor mij. De intro is goed en dat vind ik ook van het gitaarwerk dat af en toe opduikt. Maar de gongshow van Pierre Moerlen (van Gong dus) hoefde voor mij niet. Hier gaat de vibrafoon irriteren. Het klinkt allemaal wat kil en ijzig waardoor Part 4 voor mij mag door gaan als de winter. De finale waarin Maddy Prior terugkeert is wel mooi en wordt op de meeste verzamelaars gebruikt als citaat uit Incantations.
Ik heb de volgende bonustrack toegevoegd aan mijn mp3 versie van Incantations.
Cuckoo Song: een single uit 1977 waarop Oldfield andermaal een traditional bewerkt.
Pipe Tune: instrumentale b-kant van Cuckoo Song die klinkt als een verloren fragment uit Incantations.
Wrekorder Wrondo: enige nieuwe nummer van de EP Take 4 (1978), een collectie traditionals.
Guilty: 12" versie van de disco single die gebaseerd is op een thema uit Incantations.
Vivaldi Concerto In C: opgenomen in 1976 en onuitgebracht tot in 1993 de Elements 4CD box verscheen.
William Tell Overture: single uit begin 1977 met een interpretatie van het beroemde stuk van Rossini.
INCANTATIONS (Part 4) de eerste 8.40 minuten zijn subliem (mijn ultieme Oldfield moment)
https://www.musicmeter.nl/images/cover/3000/3487.jpg
Ik ga Incantations boven Hergest Ridge (1974) zetten. De dubbelaar uit 1978 bevat toch wel enkele sublieme passages ook al vind ik de plaat bij momenten te langdradig en zelfs bijna saai. Ik leg het een en ander hieronder uit. Mike startte in 1977 aan de opnames van zijn vierde album. Maar de sessies werden onderbroken door een assertiviteitstraining die van de introverte kluizenaar een extraverte popster moest maken. Kenners beweren dat je kan horen welke stukken van Incantations dateren van voor en welke van na de metamorfose. Ik noem Incantations de Vier Jaargetijden van Oldfield. In latere interviews zei Oldfield dat de opnames soms zo complex werden dat hij er weinig plezier aan beleefde. Ondertussen is Virgin de thuisbasis geworden van namen als de Sex Pistols, Magazine en het kersverse XTC. Richard Branson investeert liever in punk en new wave dan in plaatkant lange werk van Mike Oldfield.
INCANTATIONS (Part 1) 19.05
Part 1 is voor mij feilloos en neigt met zijn frivole fluiten (onder meer van Terry Oldfield) en dartele strijkers (arrangement van David Bedford) inderdaad naar neo-klassiek. De invloed van Philip Glass is hoorbaar. De chant Diana is hypnotiserend. Part 1 is voor mij de lente. Dit deel mag naast zijn drie voorgangers staan.
INCANTATIONS (Part 2) 19.34
Part 2 is voor mij de zomer. We starten onder een sterrenhemel met synthesizers die de invloed van Vangelis doen vermoeden. De eerste helft van Part 2 is het rustigste gedeelte van de plaat. Halverwege gaat het over in het lied Hiawatha dat gezongen word door Maddy Prior (van Steeleye Span). De woorden stammen uit een gedicht van Henry Wadsworth Longfellow uit 1855 en is opgedragen aan native Americans. Maddy's stem intrigeert aanvankelijk, wordt indringender maar gaat na een tijdje behoorlijk irriteren. Ondertussen horen we drummer van Jabula die weno g kennen van op Ommadawn (1975). Voor mij duurt dit gedeelte helaas een paar minuten te lang waardoor de afstand met het elektronische begin van Part 2 te groot wordt.
INCANTATIONS (Part 3) 16.59
De eerste helft van Part 3 is het mooiste stuk muziek dat Oldfield naar mijn mening ooit gemaakt heeft. Het begint met een folkdans (net zoals Vivaldi zijn herst laat beginnen met een oogstfeest) die overgaat in een met zachte vibrafoon klanken ondersteunde gitaarsolo. Die geïmproviseerde gitaarsolo is emotioneel geladen en bezorgt mij telkens opnieuw een waar luisterorgasme. De tweede helft van Part 3 is echter gruwelijk lelijk. Oldfield blijft minutenlang doordrammen om deze derde plaatkant vol te krijgen. Het contrast tussen die tweede mij volstrekt nietszeggende tweede helft en de klankenparadijs van de eerste helft is bijna onuitstaanbaar groot. Dit is de reden waarom ik Hergest Ridge aanvankelijk boven Incantations zette. Maar de sterke stukken van die laatste zijn voor toch wat avontuurlijker.
INCANTATOINS (Part 4) 16.59
Part 4 is een mixed bag voor mij. De intro is goed en dat vind ik ook van het gitaarwerk dat af en toe opduikt. Maar de gongshow van Pierre Moerlen (van Gong dus) hoefde voor mij niet. Hier gaat de vibrafoon irriteren. Het klinkt allemaal wat kil en ijzig waardoor Part 4 voor mij mag door gaan als de winter. De finale waarin Maddy Prior terugkeert is wel mooi en wordt op de meeste verzamelaars gebruikt als citaat uit Incantations.
Ik heb de volgende bonustrack toegevoegd aan mijn mp3 versie van Incantations.
Cuckoo Song: een single uit 1977 waarop Oldfield andermaal een traditional bewerkt.
Pipe Tune: instrumentale b-kant van Cuckoo Song die klinkt als een verloren fragment uit Incantations.
Wrekorder Wrondo: enige nieuwe nummer van de EP Take 4 (1978), een collectie traditionals.
Guilty: 12" versie van de disco single die gebaseerd is op een thema uit Incantations.
Vivaldi Concerto In C: opgenomen in 1976 en onuitgebracht tot in 1993 de Elements 4CD box verscheen.
William Tell Overture: single uit begin 1977 met een interpretatie van het beroemde stuk van Rossini.
INCANTATIONS (Part 4) de eerste 8.40 minuten zijn subliem (mijn ultieme Oldfield moment)
0
geplaatst: 11 februari 2025, 22:35 uur
04. CRISES (1983)
https://www.musicmeter.nl/images/cover/3000/3029.jpg
In 1983 vierde Virgin 10 jaar Mike Oldfield. En daarom werd zijn nieuwe plaat eindelijk nog eens gepromoot tussen al het moderne geweld van labelgenoten als The Human League, Simple Minds, Culture Club en UB40 in. Kant 1 met de titelsong is subliem. Kant 2 bevat vijf kortere nummers (met vier liedjes) en mist een beetje cohesie. Zangeres Maggie Reilly helpt om van Moonlight Shadow een internationale nummer 1 hit te maken. Simon Phillips is de drummer van dienst. En hij leert van Oldfield hoe een plaat te producen. De driehoek Oldfield - Reilly - Phillips staat in de jaren '80 garant voor kwaliteitsmuziek.
CRISES 20.40
De eerste plaatkant bevat de titeltrack. Oldfield zingt zelf een aantal lijnen waaronder "The watcher and the tower, waiting hour by hour", een verwijzing naar de hoes van het album. Sublieme gitaar tonen zorgen voor een stevige rock injectie in het eerste gedeelte van Crises. In het middenstuk krijgen we een atmosferische sectie die overgaat in een langzaam opgebouwde finale waar synthesizers en het knappe drumwerk van Phillips de boventoon vieren.
MOONLIGHT SHADOW 3.37
De internationale hit die in de zomer van 1983 mijn aandacht wist te trekken. Ik vond het eerst maar een gek idee: Mike klonk als een meisje, vond ik. Maar die Mike was niet de zangeres van het lied maar de gitarist die uitpakte met een gelaagde gitaarsolo.
IN HIGH PLACES 3.33
Met Jon Anderson van Yes als gastzanger. Een nummer dat volledig uit synthesizers is opgebouwd en op die manier dicht bij het werk van Jon & Vangelis aanleunt. In 1987 zou het alsnog op single verschijnen ter gelegenheid van een ballonvlucht van Richard Branson.
FOREIGN AFFAIR 3.53
Crises is het album waarop Oldfield de mogelijkheden van de synthesizer verkent. Maggie Reilly schreef en zong de tekst van dit dromerig nummer. Naar het einde toe misschien iets te weinig ingekleurd al vergroot die keuze wel het hypnotische effect.
TAURUS 3 2.25
Korte instrumentaal die een trilogie moet afronden. Ik kom er later op terug. Oldfield probeert er een hardrock stukje van te maken met uitsluitend akoestische gitaren. Taurus 3 werd daarom ingezet als de b-kant van Shadow On The Wall.
SHADOW ON THE WALL 3.08
Ook de tweede single van Crises haalde in de meeste Europese landen de top 10. De scheurende vocalen zijn van Roger Chapman. Eigenlijk is dit nummer het caveman moment van Crises.
Ik heb de volgende bonustrack toegevoegd aan mijn mp3 versie van Incantations.
Rite Of Man: hilarisch b-kantje dat helaas niet werd weerhouden voor de deluxe editie van Crises.
Moonlight Shadow: 12" versie met een extra strofe, altijd mooi meegenomen natuurlijk.
Shadow On The Wall: 12" versie met een extra gitaarsolo, ook mooi meegenomen natuurlijk.
Crime Of Passion: single die Oldfield opdroeg aan zijn moeder.
Jungle Gardenia: sfeervol b-kantje
https://www.musicmeter.nl/images/cover/3000/3029.jpg
In 1983 vierde Virgin 10 jaar Mike Oldfield. En daarom werd zijn nieuwe plaat eindelijk nog eens gepromoot tussen al het moderne geweld van labelgenoten als The Human League, Simple Minds, Culture Club en UB40 in. Kant 1 met de titelsong is subliem. Kant 2 bevat vijf kortere nummers (met vier liedjes) en mist een beetje cohesie. Zangeres Maggie Reilly helpt om van Moonlight Shadow een internationale nummer 1 hit te maken. Simon Phillips is de drummer van dienst. En hij leert van Oldfield hoe een plaat te producen. De driehoek Oldfield - Reilly - Phillips staat in de jaren '80 garant voor kwaliteitsmuziek.
CRISES 20.40
De eerste plaatkant bevat de titeltrack. Oldfield zingt zelf een aantal lijnen waaronder "The watcher and the tower, waiting hour by hour", een verwijzing naar de hoes van het album. Sublieme gitaar tonen zorgen voor een stevige rock injectie in het eerste gedeelte van Crises. In het middenstuk krijgen we een atmosferische sectie die overgaat in een langzaam opgebouwde finale waar synthesizers en het knappe drumwerk van Phillips de boventoon vieren.
MOONLIGHT SHADOW 3.37
De internationale hit die in de zomer van 1983 mijn aandacht wist te trekken. Ik vond het eerst maar een gek idee: Mike klonk als een meisje, vond ik. Maar die Mike was niet de zangeres van het lied maar de gitarist die uitpakte met een gelaagde gitaarsolo.
IN HIGH PLACES 3.33
Met Jon Anderson van Yes als gastzanger. Een nummer dat volledig uit synthesizers is opgebouwd en op die manier dicht bij het werk van Jon & Vangelis aanleunt. In 1987 zou het alsnog op single verschijnen ter gelegenheid van een ballonvlucht van Richard Branson.
FOREIGN AFFAIR 3.53
Crises is het album waarop Oldfield de mogelijkheden van de synthesizer verkent. Maggie Reilly schreef en zong de tekst van dit dromerig nummer. Naar het einde toe misschien iets te weinig ingekleurd al vergroot die keuze wel het hypnotische effect.
TAURUS 3 2.25
Korte instrumentaal die een trilogie moet afronden. Ik kom er later op terug. Oldfield probeert er een hardrock stukje van te maken met uitsluitend akoestische gitaren. Taurus 3 werd daarom ingezet als de b-kant van Shadow On The Wall.
SHADOW ON THE WALL 3.08
Ook de tweede single van Crises haalde in de meeste Europese landen de top 10. De scheurende vocalen zijn van Roger Chapman. Eigenlijk is dit nummer het caveman moment van Crises.
Ik heb de volgende bonustrack toegevoegd aan mijn mp3 versie van Incantations.
Rite Of Man: hilarisch b-kantje dat helaas niet werd weerhouden voor de deluxe editie van Crises.
Moonlight Shadow: 12" versie met een extra strofe, altijd mooi meegenomen natuurlijk.
Shadow On The Wall: 12" versie met een extra gitaarsolo, ook mooi meegenomen natuurlijk.
Crime Of Passion: single die Oldfield opdroeg aan zijn moeder.
Jungle Gardenia: sfeervol b-kantje
0
geplaatst: 15 februari 2025, 08:06 uur
03. DISCOVERY (1984)
https://www.musicmeter.nl/images/cover/3000/3498.jpg
Discovery is het eerste Oldfield album dat ik kocht toen het verscheen en het blijft voor mij zijn beste plaat van de jaren '80. Het verslaat Crises (1983) met een teenpunt omdat het een meer consistente plaat is. Discovery bevat zeven gezongen songs en één langer instrumentaal stuk. Barry Palmer treedt Maggie Reilly bij als zanger. Er wordt op sublieme wijze gebruik gemaakt van synthesizers en Oldfield is bijzonder creatief in het kiezen van passende gitaartonen. Drummer Simon Phillips is opnieuw van de partij.
TO FRANCE 4.50
De single die de zomer van 1984 kleurde. Een folk nummer met middeleeuws karakter dat wat doet denken aan het werk van Steeleye Span met de hemelse vocalen van Maggie Reilly. Prachtig vind ik het blenden van akoestische en elektrische gitaren.
POISON ARROWS 3.45
We horen voor een eerste keer Barry Palmer. Mike trekt het samenspel van akoestische en elektrische gitaren verder door op deze pittige rocker. Het akkoordenschema van Moonlight Shadow is hoorbaar tussen de regels.
CRYSTAL GAZING 3.02
Sfeervol mid-tempo nummer met opnieuw Maggie Reilly in een hoofdrol. Doordacht gebruik van synthesizers. Het heeft wat van de jaren '80 mystiek van Clannad.
TRICKS OF THE LIGHT 3.52
De tweede single van het album flopte. Het is een up-tempo duet tussen Reilly en Palmer met opnieuw fris gitaarwerk van Mike.
DISCOVERY 4.32
De titeltrack is een stevige rocker met een verkouden Barry Palmer die zijn duivels mag ontbinden. Discovery doet qua intensiteit denken aan het caveman fragment uit Tubular Bells.
TALK ABOUT YOUR LIFE 4.24
Romantisch en dromerig klinkt de opener van kant 2. Maggie smeekt om aandacht. Mike recycleert het thema van To France om op die manier beide plaatkanten met elkaar te verbinden.
SAVED BY A BELL 4.36
Merkwaardig nummer dat de luisteraar in de strofes meeneemt op een trip langs de sterrenhemel. Maar in het refrein worden we door Barry wakker geschud. De introverte tiener die Oldfield was, werd volwassen dankzij het succes van Tubular Bells.
THE LAKE 12.08
Discovery werd opgenomen in de Zwiterse Alpen met zicht op het meer van Genève. Dat meer inspireerde Oldfield tot dit briljant meesterwerkje. Met Simon Phillips in een glansrol.
Ik heb de volgende bonustrack toegevoegd aan mijn mp3 versie van Discovery.
To France: extended versie met niet veel meer dan een instrumentaal verlengstukje.
In The Pool: geweldig instrumentaal b-kantje van To France.
Tricks Of The Light: geen extended versie maar een instrumentale van de 12" single.
Afghan: Keltisch geïnspireerd b-kantje.
Pictures In The Dark: volledige versie van de albumloze single uit 1985 (de 7" versie is een edit).
Legend: alweer een fijn instrumentaal b-kantje in twee bewegingen.
THE LAKE
https://www.musicmeter.nl/images/cover/3000/3498.jpg
Discovery is het eerste Oldfield album dat ik kocht toen het verscheen en het blijft voor mij zijn beste plaat van de jaren '80. Het verslaat Crises (1983) met een teenpunt omdat het een meer consistente plaat is. Discovery bevat zeven gezongen songs en één langer instrumentaal stuk. Barry Palmer treedt Maggie Reilly bij als zanger. Er wordt op sublieme wijze gebruik gemaakt van synthesizers en Oldfield is bijzonder creatief in het kiezen van passende gitaartonen. Drummer Simon Phillips is opnieuw van de partij.
TO FRANCE 4.50
De single die de zomer van 1984 kleurde. Een folk nummer met middeleeuws karakter dat wat doet denken aan het werk van Steeleye Span met de hemelse vocalen van Maggie Reilly. Prachtig vind ik het blenden van akoestische en elektrische gitaren.
POISON ARROWS 3.45
We horen voor een eerste keer Barry Palmer. Mike trekt het samenspel van akoestische en elektrische gitaren verder door op deze pittige rocker. Het akkoordenschema van Moonlight Shadow is hoorbaar tussen de regels.
CRYSTAL GAZING 3.02
Sfeervol mid-tempo nummer met opnieuw Maggie Reilly in een hoofdrol. Doordacht gebruik van synthesizers. Het heeft wat van de jaren '80 mystiek van Clannad.
TRICKS OF THE LIGHT 3.52
De tweede single van het album flopte. Het is een up-tempo duet tussen Reilly en Palmer met opnieuw fris gitaarwerk van Mike.
DISCOVERY 4.32
De titeltrack is een stevige rocker met een verkouden Barry Palmer die zijn duivels mag ontbinden. Discovery doet qua intensiteit denken aan het caveman fragment uit Tubular Bells.
TALK ABOUT YOUR LIFE 4.24
Romantisch en dromerig klinkt de opener van kant 2. Maggie smeekt om aandacht. Mike recycleert het thema van To France om op die manier beide plaatkanten met elkaar te verbinden.
SAVED BY A BELL 4.36
Merkwaardig nummer dat de luisteraar in de strofes meeneemt op een trip langs de sterrenhemel. Maar in het refrein worden we door Barry wakker geschud. De introverte tiener die Oldfield was, werd volwassen dankzij het succes van Tubular Bells.
THE LAKE 12.08
Discovery werd opgenomen in de Zwiterse Alpen met zicht op het meer van Genève. Dat meer inspireerde Oldfield tot dit briljant meesterwerkje. Met Simon Phillips in een glansrol.
Ik heb de volgende bonustrack toegevoegd aan mijn mp3 versie van Discovery.
To France: extended versie met niet veel meer dan een instrumentaal verlengstukje.
In The Pool: geweldig instrumentaal b-kantje van To France.
Tricks Of The Light: geen extended versie maar een instrumentale van de 12" single.
Afghan: Keltisch geïnspireerd b-kantje.
Pictures In The Dark: volledige versie van de albumloze single uit 1985 (de 7" versie is een edit).
Legend: alweer een fijn instrumentaal b-kantje in twee bewegingen.
THE LAKE
0
geplaatst: 17 februari 2025, 17:01 uur
02. OMMADAWN (1975)
https://www.musicmeter.nl/images/cover/2000/2072.jpg?cb=1717526314
Op nummer 2 staat Oldfields meest melodieuze meesterwerk. Na Hergest Ridge (1974) dat moeite had om uit de schaduw te treden van zijn beroemde voorganger, wilde Mike met zijn derde langspeler tonen dat hij gegroeid was als componist en muzikant. Ommadawn is Oldfields folk album met gastbijdrages van onder meer Leslie Penning (blokfluit), Sally Oldfield (zang), Terry Oldfield (fluit), Pierre Moerlen (pauken), Paddy Moloney (doedelzak) en de drummers van Jabula.
OMMADAWN (Part 1) 19.14
Part 1 van Ommadawn is misschien wel de meest complete plaatkant die Oldfield ooit heeft afgeleverd. Halverwege houdt de muziek één seconde de adem in. Wat vooraf ging was een wervelend stuk boordevol heerlijke melodieën die de multi-instrumentalist naadloos in elkaar doet overvloeien. Wat erna komt klinkt wat pastoraler en bouwt gestaag op naar een finale waarin koor, Afrikaanse drums en Mikes vurige gitaarspel tot een climax komen.
OMMADAWN (Part 2 including On Horsback) 17.17
Part 2 duurt nog geen kwartier. De intro laat nogmaals horen hoe Oldfield beïnvloed werd door gitarist Les Paul die niet alleen wereldberoemd werd als muzikant en gitaarbouwer maar die ook mag beschouwd worden als een pionier in het overdubben van gitaarlijnen. Daarna volgt een akoestisch stuk waarin de doedelzak een hoofdrol krijgt en eindigen doet het tweede deel met een ware folk dans. Om de plaatkant helemaal vol te krijgen, nam Oldfield het lied On Horseback op. De tekst is van Willam Murray en het refrein wordt gezonden door het Penrhos kinderkoor. Op latere releases van Ommadawn wordt On Horseback (3.25) apart vermeld in de credits maar op het originele album maakt het liedje integraal deel uit van Part 2.
Ik heb de volgende bonustrack toegevoegd aan mijn mp3 versie van Ommadawn.
In Dulci Jubilo: de hitsingle versie goed voor een top 10 notering in de Lage Landen.
Theme From Ommadawn: remix uit de finale van Part 1 en b-kant voor In Dulci Jubilo in Frankrijk.
Portsmouth: tweede traditional die goed was voor een UK top 10 notering.
Argiers: melancholische traditional van Boxed (1976) en b-kant van Portsmouth in sommige landen.
The Path: akoestisch stukje met klokkenspel uit 1976 dat in 1986 als b-kant van Shine het levenslicht zag.
First Excursion: collaboratie met David Bedford van Boxed (1976).
OMMADAWN (Part 1)
https://www.musicmeter.nl/images/cover/2000/2072.jpg?cb=1717526314
Op nummer 2 staat Oldfields meest melodieuze meesterwerk. Na Hergest Ridge (1974) dat moeite had om uit de schaduw te treden van zijn beroemde voorganger, wilde Mike met zijn derde langspeler tonen dat hij gegroeid was als componist en muzikant. Ommadawn is Oldfields folk album met gastbijdrages van onder meer Leslie Penning (blokfluit), Sally Oldfield (zang), Terry Oldfield (fluit), Pierre Moerlen (pauken), Paddy Moloney (doedelzak) en de drummers van Jabula.
OMMADAWN (Part 1) 19.14
Part 1 van Ommadawn is misschien wel de meest complete plaatkant die Oldfield ooit heeft afgeleverd. Halverwege houdt de muziek één seconde de adem in. Wat vooraf ging was een wervelend stuk boordevol heerlijke melodieën die de multi-instrumentalist naadloos in elkaar doet overvloeien. Wat erna komt klinkt wat pastoraler en bouwt gestaag op naar een finale waarin koor, Afrikaanse drums en Mikes vurige gitaarspel tot een climax komen.
OMMADAWN (Part 2 including On Horsback) 17.17
Part 2 duurt nog geen kwartier. De intro laat nogmaals horen hoe Oldfield beïnvloed werd door gitarist Les Paul die niet alleen wereldberoemd werd als muzikant en gitaarbouwer maar die ook mag beschouwd worden als een pionier in het overdubben van gitaarlijnen. Daarna volgt een akoestisch stuk waarin de doedelzak een hoofdrol krijgt en eindigen doet het tweede deel met een ware folk dans. Om de plaatkant helemaal vol te krijgen, nam Oldfield het lied On Horseback op. De tekst is van Willam Murray en het refrein wordt gezonden door het Penrhos kinderkoor. Op latere releases van Ommadawn wordt On Horseback (3.25) apart vermeld in de credits maar op het originele album maakt het liedje integraal deel uit van Part 2.
Ik heb de volgende bonustrack toegevoegd aan mijn mp3 versie van Ommadawn.
In Dulci Jubilo: de hitsingle versie goed voor een top 10 notering in de Lage Landen.
Theme From Ommadawn: remix uit de finale van Part 1 en b-kant voor In Dulci Jubilo in Frankrijk.
Portsmouth: tweede traditional die goed was voor een UK top 10 notering.
Argiers: melancholische traditional van Boxed (1976) en b-kant van Portsmouth in sommige landen.
The Path: akoestisch stukje met klokkenspel uit 1976 dat in 1986 als b-kant van Shine het levenslicht zag.
First Excursion: collaboratie met David Bedford van Boxed (1976).
OMMADAWN (Part 1)
0
geplaatst: 18 februari 2025, 23:02 uur
01. TUBULAR BELLS (1973)
https://www.musicmeter.nl/images/cover/1000/1704.jpg?cb=1512832075
Mijn favoriete album blijft Tubular Bells. Het was mijn eerste kennismaking en vermits ik toen als veertienjarige nog niet veel platen in huis had, heb ik het debuut van Oldfield grijs gedraaid. Ik ga me niet nog eens wagen aan het genesis verhaal van de plaat want dat is al tig keer verteld in vele boeken, artikels en interviews. Ik neem de lezer mee door de tracklijst, door mijn tracklijst die ook bonusmateriaal bevat en schrijf erbij wat ik er van vind.
TUBULAR BELLS (Part 1) 25.00
Het eerste deel wordt geschraagd door twee thema's. Vooreerst het pianomotief dat tot halverwege de plaatkant loopt en bekend werd als muzikaal thema van de film The Exorcist (1973) en het basmotief waarop de finale is gemonteerd waarin Mike het Tubular Bells thema laat herhalen door verschillende door hem zelf bespeelde instrumenten. Tussen beide delen monteert Mike melodieuze fragmenten die voor variatie zorgen. Van alle werken die Oldfield nog zal maken, blijft Part 1 van Tubular Bells het meest doordacht stuk.
TUBULAR BELLS (Part 2) 23.20
Het tweede deel bestaat uit zes lossere stukken die vakkundig aan elkaar zijn gelast. De eerste vijf minuten van Part 2 zijn mijn favoriete stuk uit de hele plaat. Na een tweede pastoraal gedeelte volgt het door doedelzakgitaren opgeblazen melodie die een opmaat is voor een met drums ondersteund gedeelte dat op zichzelf bijna als een rocksong klinkt. Met Mike die een paar oerkreten op de luisteraar afvuurt. Los van de bekende film mag dit stuk gezien worden als een therapeutisch moment waarop Oldfield zijn demonen ontbindt. Op zijn latere albums bouwt hij met enige regelmaat gelijkaardige stukken in. Daarna krijgen we een bloedmooi door orgel ingekleurde outro. Mike voegde nog een ludiek coda toe aan Tubular Bells waarmee hij zijn prestigieus eenmansproject probeert te relativeren. Het betreft hier een bewerking van Sailor's Hornpipe, een traditional die wereldberoemd werd als thema van de Popeye cartoons.
Ik heb de volgende bonustrack toegevoegd aan mijn mp3 versie van Tubular Bells.
Tubular Bells (The Original Theme From The Exorcist): zoals het in de US op single verscheen.
Mike Oldfield's Single: voor het antwoord op The Exorcist single, koos Oldfield in 1974 een thema uit Part 2.
Froggy Went A-Courting: door Mike en de zus van Richard Branson ingezongen traditional en b-kant.
Sailor's Hornpip (Boxed version): de dronkenmansversie zoals ze voor het eerst verscheen op Boxed.
TUBULAR BELLS (Part Two) onterecht overschaduwd door Part 1
https://www.musicmeter.nl/images/cover/1000/1704.jpg?cb=1512832075
Mijn favoriete album blijft Tubular Bells. Het was mijn eerste kennismaking en vermits ik toen als veertienjarige nog niet veel platen in huis had, heb ik het debuut van Oldfield grijs gedraaid. Ik ga me niet nog eens wagen aan het genesis verhaal van de plaat want dat is al tig keer verteld in vele boeken, artikels en interviews. Ik neem de lezer mee door de tracklijst, door mijn tracklijst die ook bonusmateriaal bevat en schrijf erbij wat ik er van vind.
TUBULAR BELLS (Part 1) 25.00
Het eerste deel wordt geschraagd door twee thema's. Vooreerst het pianomotief dat tot halverwege de plaatkant loopt en bekend werd als muzikaal thema van de film The Exorcist (1973) en het basmotief waarop de finale is gemonteerd waarin Mike het Tubular Bells thema laat herhalen door verschillende door hem zelf bespeelde instrumenten. Tussen beide delen monteert Mike melodieuze fragmenten die voor variatie zorgen. Van alle werken die Oldfield nog zal maken, blijft Part 1 van Tubular Bells het meest doordacht stuk.
TUBULAR BELLS (Part 2) 23.20
Het tweede deel bestaat uit zes lossere stukken die vakkundig aan elkaar zijn gelast. De eerste vijf minuten van Part 2 zijn mijn favoriete stuk uit de hele plaat. Na een tweede pastoraal gedeelte volgt het door doedelzakgitaren opgeblazen melodie die een opmaat is voor een met drums ondersteund gedeelte dat op zichzelf bijna als een rocksong klinkt. Met Mike die een paar oerkreten op de luisteraar afvuurt. Los van de bekende film mag dit stuk gezien worden als een therapeutisch moment waarop Oldfield zijn demonen ontbindt. Op zijn latere albums bouwt hij met enige regelmaat gelijkaardige stukken in. Daarna krijgen we een bloedmooi door orgel ingekleurde outro. Mike voegde nog een ludiek coda toe aan Tubular Bells waarmee hij zijn prestigieus eenmansproject probeert te relativeren. Het betreft hier een bewerking van Sailor's Hornpipe, een traditional die wereldberoemd werd als thema van de Popeye cartoons.
Ik heb de volgende bonustrack toegevoegd aan mijn mp3 versie van Tubular Bells.
Tubular Bells (The Original Theme From The Exorcist): zoals het in de US op single verscheen.
Mike Oldfield's Single: voor het antwoord op The Exorcist single, koos Oldfield in 1974 een thema uit Part 2.
Froggy Went A-Courting: door Mike en de zus van Richard Branson ingezongen traditional en b-kant.
Sailor's Hornpip (Boxed version): de dronkenmansversie zoals ze voor het eerst verscheen op Boxed.
TUBULAR BELLS (Part Two) onterecht overschaduwd door Part 1
0
geplaatst: 18 februari 2025, 23:05 uur
Met dank aan B.Robertson, Brunniepoo en Rufus voor de betoonde interesse.
1
geplaatst: 19 februari 2025, 08:08 uur
Hartelijk dank dazzler, ik heb je verhalen met interesse gelezen.
Mike Oldfield draai ik nog regelmatig, zeker 1x per jaar.
Heb ook niet alles van hem.
Laatst heb ik nog Return to Ommadown gedraaid, vind het toch lekker klinken.
Eerlijkheidshalve moet ik bekennen dat ik weinig van muziek weet, maar luister erg veel.
Hieronder mijn lijst:
nr. naam titel Gunter aantal sterren
1 Mike Oldfield - Tubular Bells (1) 5,0
2 Mike Oldfield - Hergest Ridge (6) 5,0
3 Mike Oldfield - Ommadawn (2) 5,0
4 Mike Oldfield - Tubular Bells 2003 (dns) 5,0
5 Royal Philharmonic Orchestra - Tubular Bells: 50th Anniversary Celebration (dns) 5,0
6 Mike Oldfield - Tubular Bells II (13) 4,5
7 Mike Oldfield - Incantations (5) 4,0
8 Mike Oldfield - Five Miles Out (9) 4,0
9 Mike Oldfield - Return to Ommadawn (21) 3,5
10 Mike Oldfield - Crises (4) 3,5
11 Mike Oldfield - Discovery (3) 3,5
12 Mike Oldfield -Islands (11) 3,5
13 Mike Oldfield - Earth Moving 19) 3,5
14 Mike Oldfield - Platinum (12) 3,5
15 Mike Oldfield - Tubular Bells III (14) 3,5
16 David Bedford - The Orchestral Tubular Bells (dns) 3,5
17 Mike Oldfield - The Songs of Distant Earth (8) 3,5
18 Mike Oldfield - Amarok (7) 2,5
19 Mike Oldfield - Music of the Spheres (17) 2,5
Mike Oldfield draai ik nog regelmatig, zeker 1x per jaar.
Heb ook niet alles van hem.
Laatst heb ik nog Return to Ommadown gedraaid, vind het toch lekker klinken.
Eerlijkheidshalve moet ik bekennen dat ik weinig van muziek weet, maar luister erg veel.
Hieronder mijn lijst:
nr. naam titel Gunter aantal sterren
1 Mike Oldfield - Tubular Bells (1) 5,0
2 Mike Oldfield - Hergest Ridge (6) 5,0
3 Mike Oldfield - Ommadawn (2) 5,0
4 Mike Oldfield - Tubular Bells 2003 (dns) 5,0
5 Royal Philharmonic Orchestra - Tubular Bells: 50th Anniversary Celebration (dns) 5,0
6 Mike Oldfield - Tubular Bells II (13) 4,5
7 Mike Oldfield - Incantations (5) 4,0
8 Mike Oldfield - Five Miles Out (9) 4,0
9 Mike Oldfield - Return to Ommadawn (21) 3,5
10 Mike Oldfield - Crises (4) 3,5
11 Mike Oldfield - Discovery (3) 3,5
12 Mike Oldfield -Islands (11) 3,5
13 Mike Oldfield - Earth Moving 19) 3,5
14 Mike Oldfield - Platinum (12) 3,5
15 Mike Oldfield - Tubular Bells III (14) 3,5
16 David Bedford - The Orchestral Tubular Bells (dns) 3,5
17 Mike Oldfield - The Songs of Distant Earth (8) 3,5
18 Mike Oldfield - Amarok (7) 2,5
19 Mike Oldfield - Music of the Spheres (17) 2,5
* denotes required fields.