Bij Bert van de Kamp heb ik toch vaak het idee dat hij eigenlijk maar weinig plezier beleeft aan de meeste platen. Doe mij dan maar de wat enthousiastere stijl van Swie Tio.

Bert was een van mijn favorieten. Met drie sterren dacht ik dat ie hier fout zit Gelukkig zag ik dat deze toch nr 6 was in zijn top 10 van 1991.

Die *** komen van mij. Hij vindt het duidelijk een goed album, maar er hangt een "vooral voor de fans" gedachte over de recensie. Dat betekent *** in mijn omzetting naar sterren. Maar het had ook **** geweest kunnen zijn. Ik heb lang getwijfeld.

Weet ik. Vandaar de knipoog

Opmerkelijk dat geen enkele keer het woord 'grunge' is voorgekomen. Wellicht werd die term pas later gelanceerd (als verzamelnaam voor rockbands uit Seattle).

Ik geef toe late reactie maar eeehh Clapton?

De laatste 120 Nederlandse OMD fans...

Het is weer een flinke pot azijn waarin gedoopt wordt

Stonden beiden op de cover. Het artikel ging over rockgoden van weleer die de jaren 90 succesvol hadden ingezet. Claptons in aantocht zijnde Unplugged plaat zou die stelling nog wat kracht bij zetten.

Ik was boos en wilde reageren in een lezersbrief. Een paar nummers later bleek iemand anders hetzelfde idee gehad te hebben. Een paar maanden later ook een artikel over hopeloos gedateerde 80's bands. OMD was toen met a-ha in goed gezelschap. Ook in Humo werden synthipop artiesten steevast verguisd. De meeste artikels en interviews gingen daar trouwens meer over sex and drugs dan over rock 'n roll. Dan had men het in OOR toch vaker over de muziek zelf.

JAARLIJSTJES 1991?

Ik ging al bijna beginnen aan jaargang 1992, maar zag hier nog geen persoonlijke jaarlijstjes voorbijkomen.

Het kan nog tot morgenavond 20.00u.

1 A Tribe Called Quest - The Low End Theory
2 Slint - Spiderland
3 Mudhoney - Every Good Boy Deserves Fudge
4 Massive Attack - Blue Lines
5 Gang Starr - Step In The Arena
6 Slowdive - Just For A Day
7 Coil - Love's Secret Domain
8 Smashing Pumpkins - Gish
9 Main Source - Breaking Atoms
10 Elvis Costello - Mighty Like A Rose
11 fIREHOSE - Flyin' The Flannel

1 Slint - Spiderland
2 Jello Biafra with NoMeansNo - The Sky Is Falling and I Want My Mommy
3 Throwing Muses - The Real Ramona
4 NoMeansNo - 0+2=1
5 Smashing Pumpkins - Gish
6 My Bloody Valentine - Loveless
7 The Wedding Present - Seamonsters
8 Pixies - Trompe le Monde
9 Sonny Sharrock - Ask the Ages
10 Melvins - Bullhead

We wachten altijd netjes op toestemming van de meester

1 My Bloody Valentine - Loveless
2 This Mortail Coil - Blood
3 Nirvana - Nevermind
4 His name is alive - Home is in your head
5 Teenage Fanclub - Bandwagonesque
6 Thee Headcoatees - Girlsville
7 Crowded House - Woodface
8 The Disposable Heroes of Hiphoprisy - Hypocrisy is the greatest luxery

1. My Bloody Valentine - Loveless
2. Talk Talk - Laughing Stock
3. Nirvana - Nevermind
4. U2 - Achtung Baby
5. Slowdive - Just for a Day
6. R.E.M. - Out of Time
7. Biosphere - Microgravity
8. Metallica - Metallica
9. Wim Mertens - Stratégie de La Rupture
10. Swans - White Light from the Mouth of Infinity

1. Massive Attack - Blue Lines
2. Biosphere - Microgravity
3. Smashing Pumpkins - Gish
4. Primal Scream - Screamadelica
5. Soundgarden - Badmotorfinger
6. R.E.M. - Out of Time
7. My Bloody Valentine - Loveless
8 .Saint Etienne - Foxbase Alpha
9. Teenage Fanclub - Bandwagonesque
10. Slint - Spiderland

1. Richard Thompson - Rumor and Sigh
2. The Tragically Hip - Road Apples
3. Nirvana - Nevermind
4. Graham Parker - Struck by Lightning
5. The Walkabouts - Scavenger
6. Townes van Zandt - Rain on a Conga Drum
7. Screaming Trees - Uncle Anesthesia
8. Russ Tolman - Road Movie
9. Uncle Tupelo - Still Feel Gone
10. Rowwen Hèze - Boem

Mijn top-20 van 1991:

1. R.E.M. - Out Of Time
2. Nirvana - Nevermind
3. U2 - Achtung Baby
4. Crowded House - Woodface
5. Pearl Jam - Ten
6. Paul Simon - The Concert in the Park
7. Frank Zappa - The Best Band You Never Heard in Your Life
8. Levellers - Levelling the Land
9. Massive Attack - Blue Lines
10. Teenage Fanclub - Bandwagonesque

11. Dire Straits - On Every Street
12. Metallica - Metallica (The Black Album)
13. Red Hot Chili Peppers - Blood Sugar Sex Magik
14. Camel - Dust and Dreams
15. Israel Vibration - Forever
16. The Walkabouts - Scavenger
17. Joni Mitchell - Night Ride Home
18. Bram Vermeulen - Vriend en Vijand
19. The Scabs - Jumping the Tracks
20. Throwing Muses - The Real Ramona

1991 is beslist een topjaar, ik kom op 7 albums met 5*, 28 met 4,5* en 40 met 4*. De rock heeft een nieuw elan gekregen en triphop komt ook op.

Ik zet vanaf nu geen jaarlijstjes meer.

Wie mij kent weet dat ik het sowieso al moeilijk heb met het rangschikken van platen. Hoewel ik erken dat 1991 een jaar met een behoorlijk aantal albumklassiekers is, betrap ik mezelf erop dat weinig van die langspelers diep genoeg in mijn hart zitten. De elpees van R.E.M. Nirvana, U2, Pearl Jam, Metallica, Primal Scream, My Bloody Valentine enz... ze zitten allemaal in mijn collectie, maar veel vaker dan een handvol keren heb ik ze nooit beluisterd. Die grunge en triphop toestanden waren ook nooit echt aan mij besteed. Het nieuwe Britpop pad heb ik wel nog een aantal jaren gevolgd en natuurlijk bleef ik een groot deel van mijn helden van weleer trouw. De meesten daarvan tekenden weliswaar niet present in 1991. Eigenlijk is Woodface van Crowded House de plaat die bij mij op nummer 1 zou moeten staan, als ik puur naar het aantal draaibeurten kijk. Maar dat komt omdat ik een onvoorwaardelijke fan van de gebroeders Finn was (was, want na de eerste split van Crowded House ben ik hun spoor toch bijster geraakt). Met het vorderen van de jaren dook ik steeds nadrukkelijker en fanatieker in het verleden van de popgeschiedenis. Op albumgebied is de periode 1977 tot 1992 mijn actieterrein, maar dat zeg ik vooral omdat ik dan kan zeggen dat ik me thuis voel tussen Never Mind The Bollock en Nevermind. 1991 en 1992 beheers ik minder goed, dan ik wil doen uitschijnen. Tijdens de vorige edities 1989 en 1990 heb ik wel nog een aantal platen opnieuw beluisterd tijdens het plaatsen van de recensie quotes. Daar had ik voor wat 1991 betreft onvoldoende tijd voor. Wel een beetje jammer, omdat ik dit topic ook zie als een kans om weer wat bij benen. Dus, 1991 was een goed jaar en er staan heel wat platen uit dat jaar in mijn kast die ik wel ken en waardeer, maar die niet zo onlosmakelijk meer met mijn persoonlijk verhaal verbonden zijn. Ik blijft toch vooral een 80's man.

Jammer

Wendy's Top 10 van 1991:

1. The Orb - The Orb's Adventures Beyond the Ultraworld
2. Hole - Pretty on the Inside
3. The Tragically Hip - Road Apples
4. Monster Magnet - Spine of God
5. Anarcrust - Coalescence
6. Fugazi - Steady Diet of Nothing
7. Melvins - Bullhead
8. Primus - Sailing the Seas of Cheese
9. Jello Biafra with NoMeansNo - The Sky Is Falling and I Want My Mommy
10. Primal Scream - Screamadelica

Besproken albums die ik ook geweldig vind:
Gang Starr - Step in the Arena
Dinosaur Jr. - Green Mind
Massive Attack - Blue Lines
Slint - Spiderland
Temple of the Dog - Temple of the Dog
Smashing Pumpkins - Gish
Metallica - Metallica
Red Hot Chili Peppers - Blood Sugar Sex Magik
A Tribe Called Quest - The Low End Theory
Soundgarden - Badmotorfinger
My Bloody Valentine - Loveless
The Cult - Ceremony

Het wordt nu toch eindelijk wel eens tijd voor:
Main Source - Breaking Atoms
Sepultura - Arise
De La Soul - De La Soul Is Dead
Van Halen - For Unlawful Carnal Knowledge
Urban Dance Squad - Life 'n Perspectives of a Genuine Crossover
808 State - ex:el

Mijn favoriete 10 van het fantastische muziekjaar 1991:

01 My Bloody Valentine - Loveless
02 U2 - Achtung Baby
03 Primal Scream - Screamadelica
04 Electronic - Electronic
05 Swans - White Lights from the Mouth of Infinity
06 Pearl Jam - Ten
07 Chapterhouse - Whirlpool
08 Nirvana - Nevermind
09 Slowdive - Just for a Day
10 Mercury Rev - Yerself Is Steam

1992/01

FREDDIE MERCURY

Lou Reed - Magic and Loss (1992)
https://www.mupload.nl/img/6mjbgh5c.jpg

Het jaar is amper een paar dagen oud of het eerste meesterwerk is al binnen. Magic And Loss is na New York en Songs For Drella Reeds derde thematisch aaneengeregen songcyclus op rij. Een indringend en huiveringwekkend exposé over leven en dood in 14 songs. Reed verloor in 1990 twee goede persoonlijke vrienden. Dit bepaalt de toon van een album waarin niet alleen een stervensproces wordt beschreven, maar waarin tevens wanhopig wordt gezocht naar een mogelijke zingeving, een spiritual point of view.

Bert van de Kamp *****

Levellers - Levelling the Land (1991)
https://www.mupload.nl/img/uoppumport.jpg

Levelling The Land is de plaat die op knappe wijze het niemandsland tussen The Pogues en The Waterboys overbrugt. In muzikaal opzicht draait het bij The Levellers om de zelfverzekerde zang van Mark Chadwick, de felle elektrische gitaaruitbarsting van Simon Friend en de vloeiende vioolpartijen van Jon Sevink. In hun sociaal bewogen teksten treden deze vagebonden het leed in de wereld met opgeheven hoofd tegemoet. Die zeggen meer over de meeslepende en verslavende romantiek van deze plaat dan duizend lovende woorden.

Oene Kummer *****

1992/02

TRENDS & BANDS VAN 1992

Tori Amos - Little Earthquakes (1992)
https://www.mupload.nl/img/3e4p1l.jpg

Wie voor het eerst Little Earthquakes hoort, vergelijkt het werk van deze Amerikaanse met dat van Kate Bush. Het sensuele stemgeluid met die hoge uithalen, haar pianospel, het gebruik van klassieke strijkjes en haar gedweep met grillige songstructuren. Maar ook als het gaat om het trefzeker en gedurfd neerzetten van emoties, stemmingen, indrukken en sfeertjes zijn de liedjes van Amos van grote klasse en weten zij stuk voor stuk bij de luisteraar onderhuids te kruipen. Het beluisteren deze plaat is je reinste massage van de ziel.

Harry van Nieuwenhoven *****

1992/03

LOU REED

Geen albums die boven de 120 stemmen uitrijzen.
Inderdaad, ik telde er weer 10 stemmen bij voor 1992.

1992/04

SEATTLE

Manic Street Preachers - Generation Terrorists (1992)
https://www.mupload.nl/img/l82ntj9mjd1j.jpg

Meer dan bluf biedt het viertal niet, niet met de vijf tot nu toe verschenen singles en al evenmin met dit prestigieuze debuutalbum. Uiterlijk lijkt het allemaal heel wat: provocerende outfit, citaten van Burroughs en Kerouac en het in woord en daad vereren van muzikale helden als The Clash, Sex Pistols, Guns N' Roses en de Stones. Wat volgt zijn echter spanningsloze liedjes die wel de vorm maar niet de inhoud hebben die hun rebelse pose belooft. Met andere woorden: de songs ruiken goed maar smaken nergens naar.

Swie Tio **

Camel - Dust and Dreams (1991)
https://www.mupload.nl/img/8hbara2s1.jpg

Leidraad is The Grapes Of Wrath van John Steinbeck. Het krijgt op Dust And Dreams gestalte in een opvallend melodische en transparante mix van rockachtige symfonische pop en klassieke edelkitsch. De vocalen zitten vol romantische gevoelens en uitingen van Sturm und Drang. Zij worden gelardeerd door even sfeervolle als gespierde instrumentaties. Het resultaat is mooi, meeslepend en opwindend tegelijk en zal ook de fans van onder meer Marillion, The Alan Parsons Project en Genesis (van vroeger) aanspreken.

Harry van Nieuwenhoven ****

1992/05

MAART OFFENSIEF (vreemde fotoloze cover met namen van tien geïnterviewde artiesten)

Buffalo Tom - Let Me Come Over (1992)
https://www.mupload.nl/img/81tpuhiiivw.jpg

Het titteloze debuut was één van de betere platen van 1989. De opvolger Birdbrain stelde nogal teleur. Een tijdelijke inzinking, zo blijkt, want deze derde plaat is behoorlijk indrukwekkend. Weemoed, verlangen en wanhoop worden vervat in prachtige melodieën, met gepaste passie gezongen door Bill Janovitz. Vrolijkheid is ver te zoeken. Toch werkt de muziek van Buffalo Tom heel opwekkend. Let Me Come Over is een plaat van constant hoge kwaliteit, die heel wat romantische zielen en gebroken harten moet kunnen raken.

Sietse Meijer ****

Live - Mental Jewelry (1991)
https://www.mupload.nl/img/78v5vmbfr.jpg

Mental Jewelry laat een verdomd interessante groep horen. Wat brengt Live voor wapens in stelling? Allereerst een avontuurlijk instrumentaal geluid. Noem het licht melancholische trampoline-rock met een funky inslag. Het tweede wapen zijn de zowel spirituele als zinnige teksten, die vaak sociaal of politiek engagement kennen. Resteert de fenomenale inbreng van Edward Kowalczyk. Dankzij zijn hypnotiserende vocale inspanningen is het beluisteren zowel een opwindende als een meeslepende ervaring.

Harry van Nieuwenhoven ****

Harry naar de kleedkamers, Swie in de spits

1992/06

DAVID BYRNE / JOHN LYDON / FRANK ZAPPA / HENNY VRIENTEN
(opnieuw een bizarre cover met deze vier namen en telkens een kleine foto)

Pantera - Vulgar Display of Power (1992)
https://www.mupload.nl/img/ijhgy1.jpg

Wat Pantera op haar nieuwste plaat laat horen, ligt direct in het verlengde van Cowboys From Hell. Hakkende, hoekige, af en toe zelfs machinaal klinkende gitaarriffs, gortdroog voorin het geluidsbeeld opgenomen. Drumpartijen die klinken als een pneumatische hamer en daaroverheen dan de, zeg maar, zang van Anselmo. in zijn teksten rekent hij af met frustraties, haat, head trips en regular people, op zo'n ruige manier dat het lijkt als hij in elk nummer zijn microfoon opvreet. Kom spelen. Snel.

Mark van Schaick ****

The Scene - Open (1992)
https://www.mupload.nl/img/a8wbu7y7dm61.jpg

De opener is wat mij betreft nu al een Nederklassieker zonder weerga. Die bijkans erotische spanningsboog weten ze wel de hele plaat lang strak te houden. Dat ligt niet alleen aan de dwingende rock, maar vooral aan de teksten die ditmaal veelzeggender en persoonlijker dan ooit zijn. Thé Lau bezit, net als Lou Reed, het vermogen om grote volwassen gevoelens en onderwerpen te vatten in simpele en treffende rock 'n' roll taal. Daarmee Is Open hun beste en meest consistente. Een gepassioneerde soulplaat.

Herman van der Horst ****

Ride - Going Blank Again (1992)
https://www.mupload.nl/img/9wsubkqo.jpg

Nowhere toonde zich een groeiplaat gevuld met popliedjes waarin de meerstemmige zang en de noisegitaren de boventoon voerden. Going Blank Again is niet meer dan een logisch vervolg. Ride heeft de oude aanpak met elementen als akoestische gitaren, keyboards en een aantal nieuwe compositorische invalshoeken uitgediept. Dat resulteert in open, heldere popsongs. Het geheel is wederom gelardeerd met een lekkere bak gitaarherrie en blijft de volle drie kwartier heel geniet- en verteerbaar.

Pieter van Adrichem ***

Tears for Fears - Tears Roll Down (1992)
https://www.mupload.nl/img/cal983ie.jpg

Het duo Tears For Fears leefde altijd op gespannen voet met de critici, die het niet zo begrepen hadden op haar synthipop. In de beginperiode van TFF was er grond voor die ambivalente houding. Naarmate de jaren tachtig vorderden, werd het werk echter organischer en door haar kennismaking met de Amerikaanse muziekcultuur soulvoller. De teksten van TFF graven ook dieper dan doorgaans wordt aangenomen. Voor wie tenminste één plaat in de verzameling wil hebben, is deze compilatie verreweg de beste keus.

Harry van Nieuwenhoven **** (in een poging om het anti synthipop blazoen van OOR op te poetsen)

1992/07

BRUCE SPRINGSTEEN

Bruce Springsteen - Human Touch (1992)
https://www.mupload.nl/img/e1b9dhnrixr8.jpg

Bruce Springsteen - Lucky Town (1992)
https://www.mupload.nl/img/mopby0.jpg

Ik heb Springsteen wel eens beschreven als iemand die onder alle omstandigheden krampachtig controle over zijn bestaan wil uitoefenen. Hoewel hij blijkens de teksten van Human Touch tot het besef lijkt te zijn gekomen dat controle over je even je toch niet kan behoeden voor mislukken en ellende, is de muziek op deze plaat nog steeds strak gedisciplineerd en tot in de puntjes geregisseerd. Op Lucky Town is ook deze vorm van controle verdwenen. De teksten zijn minder efficiënt van opbouw, maar emotioneler. Springsteen veroorlooft zich een losheid die hij zichzelf decennialang heeft verboden. Bruce Spingsteen is van zijn barkruk gelazerd, van zijn voetstuk gevallen. De luisteraar kan er haal tevreden mee zijn.

Tom Engelshoven **** (belangrijk om weten is dat deze dubbel release niet in Oase, maar veel uitgebreider in een apart artikel werd besproken, toch een pak moeilijker om de essentie in één citaat samen te vatten)

Beastie Boys - Check Your Head (1992)
https://www.mupload.nl/img/ujw3dru.jpg

Alle nummers ademen de sfeer uit van het goede leven dat Ad Rock, Mike D en MCA in LA hebben. Sommige nummers zijn old school jams tijdens welke ze waarschijnlijk basketballen. Andere klinken als psychedelische dubs waarbij de heren elkaar de joint doorgeven. Dan zijn er nog keiharde rocknummers waarop geskate dient te worden en straight up jazz waarin de Beasties hun kunnen als muzikanten bewijzen. De Beasties hebben met dit album de tijd van hun leven gehad. Naar mijn mening het beste wat ze ooit maakten.

Kees de Koning ****