hahahahahaha!

Goed gezien (gehoord) Oene

Bij Metallica - Metallica (1991)

Deze plaat, een eenmalig project van een stel vrienden uit de rockscene van Seattle

Mooie zin uit de Temple of the Dog recensie. Soundgarden was al wel een klein beetje onderweg maar van PJ nog geen spoor buiten wat oefenruimtes in Seattle

Is dat de zus van Gino?

Dat is om te zien of er wordt opgelet.

Check.

Ken je ook de papa van Gina?

Papa New Gina? (Uit 1991 trouwens! )

Leuk gevonden.

Het antwoord op dit woordgrapje is doorgaans Va Gina.

OOR 1991/18

GUNS N' ROSES

Dire Straits - On Every Street (1991)
https://www.mupload.nl/img/2b5tgi.jpg

De veel gebruikte steelgitaar klinkt soms zo synthetisch dat ie uit een doosje lijkt te komen. Storend is dat onder bijna ieder nummer een pluchen toetsen- en/of strijkersbedje geschoven moet worden. Over de songs zelf kunnen we positiever zijn: stilistisch opvallend gevarieerd. On Every Street is met slechts een paar echt zwakke plekken een knap gemaakte, afwisselende en onderhoudende plaat, maar beslist niet de mijlpaal die sommigen uit de ongetwijfeld astronomische verkoopcijfers zouden kunnen aflezen.

Herman van der Horst ***

Slowdive - Just for a Day (1991)
https://www.mupload.nl/img/yfwpte1.jpg

Slowdive maakt een soort psychedelische ambient noise die enerzijds erg fijngevoelig is maar waar ik tegelijkertijd een beetje wee van word. De groepsnaam is perfect gekozen. Hun songs zijn zweefvliegtuigen die ergens tussen hemel en aarde geboren worden, in een lange duikvlucht over berg en dal scheren en tenslotte aan het einde van de horizon ins Blaue hinein gehen. Poëtisch geleuter? Natuurlijk, maar daarom niet minder schoon. Enkele pareltjes kunnen zich meten met het beste van de Cocteaus en de Valentines.

Oene Kummer ****

Cypress Hill - Cypress Hill (1991)
https://www.mupload.nl/img/3ajokn9gx.jpg

Afkomstig uit Crompton, LA. De wijk die dankzij groepen als N.W.A. is uitgegroeid tot een bedevaartsoord voor geweld-geile rappers. Cypress Hill is gelukkig andere koek. De langzame en rauwe beats gaan perfect samen met de schelle raps en duivelse gezangen van de Cypress mannen. Het geweld is een grote inspiratiebron, maar ook de latino cultuur en Zuid-Amerikaanse muziek. Hun grootste muze is echter de Buddah, niet de geestelijke leider maar het naar hem vernoemde genotsmiddel.

Kees de Koning *** (eigenlijk is uit de recensie niet echt af te leiden wat Kees van de plaat vindt)

OOR 1991/19

PRINCE

Zonder meer het knalnummer van het jaar.

Nirvana - Nevermind (1991)
https://www.mupload.nl/img/t9gpza.jpg

Gaandeweg wordt duidelijk dat Nirvana melodieuzer is geworden. Simpele beuknummers die op Bleach overheersend waren, komen nauwelijks nog voor. Het heftig tekeer gaan staat nu in dienst van Kurt Cobains songs, waarbij diens prachtige, ruwe zang meer tot zijn recht komt. Enkele nummers verraden een sterke Beatles invloed terwijl andere een knipoog naar Sonic Youth bevatten. Of Nirvana de toekomst van de rock is, zou ik niet durven voorspellen, maar dat doet er niet toe: Nevermind is simpelweg een geweldige plaat.

Sietse Meijer ***** (die Kurdt Kobain schrijft in plaats van Kurt Cobain)

Pearl Jam - Ten (1991)
https://www.mupload.nl/img/nvmlikg.jpg

Reeds behorend tot mijn favoriete rockplaten van dit jaar is de elpee van Temple Of The Dog. Het neusje van de Seattle zalm als het ware. Vedder had inmiddels een vaste nieuwe band op de rails staan: Pearl Jam. Ten beantwoordt volledig aan de verwachtingen. Het is een broeierige, emotionele rockplaat, elf songs lang. Vedder stort zijn hart uit zonder als Bono te klinken, de gitaren malen door zonder ook maar een greintje metal, de ritmesectie een vloeiende beweging daaronder. Het klinkt meeslepend, live en zeer eerlijk. Geniet.

Mark van Schaick *****

Red Hot Chili Peppers - Blood Sugar Sex Magik (1991)
https://www.mupload.nl/img/g88dcoxren.jpg

Ik kan me voorstellen dat Rick Rubin in de studio met strakke hand regeerde. In de puur funky tracks hoor je een hechte, relaxte basis met altijd prachtig baswerk en hier en daar wat versierselen zoals het trompet gefröbel van Flea of een extra heavy gitaartje. In de ballades worden dan nog wat akoestische gitaren, dwarsfluiten en violen ingezet. Voor de liefhebbers komt er weer genoeg pussy, mutchafucka en suck my dick langs, maar ik vermoed dat je vooral gegrepen zult worden door de algehele kwaliteit van de plaat.

Mark van Schaick ****

Guns N' Roses - Use Your Illusion I (1991)
https://www.mupload.nl/img/v3u6uw7t6x.jpg

Guns N' Roses - Use Your Illusion II (1991)
https://www.mupload.nl/img/raql2zllx.jpg

Enig substantieel verschil tussen beide koters valt niet te bekennen. Ballads en covers zijn gelijkelijk over het stel verdeeld, terwijl de rest van het materiaal, merendeels ruigpotige rockers, te eenvormig is om de platen op stilistisch verantwoorde wijze uit elkaar te houden. Rest de kwaliteitsnorm die met name in compositorisch opzicht dan toch de balans doet doorslaan naar plaat nummer II. Uitschieters zijn echter dun gezaaid. Op de muzikale keper beschouwd is GNR niet meer dan een aardige doorsnee hardrockband die zo af en toe in staat is boven zichzelf uit te stijgen. De patronen zijn intact: Axl krijst zich krols, Slash soleert zich suf en in de riffs blijven Pistols en Stones net zo vertrouwd doorklinken als Aerosmith en AC/DC.

Swie Tio *** (een dubbel lang citaat voor een tweeling die samen gerecenseerd werd)

Talk Talk - Laughing Stock (1991)
https://www.mupload.nl/img/ohyze0.jpg

Sprake van songs in de traditionele zin van het woord is er nauwelijks. Er is geen refrein of geen koortje te bekennen. Marks wat klagerige stem vormt op de eerste plaats een kleurbepalend element. Pas dan komt de inhoud die van een verregaande spiritualiteit getuigt, van kwetsbaarheid, van het verlangen naar een Christendom zonder leugens, zonder hypocrisie en het geloof in een betere toekomst. De filosofieën van een wereldvreemde dromer? Niet echt. Muziek die onder geen enkele norm te vangen valt. Plaat van het jaar.

Corné Evers *****

Pixies - Trompe le Monde (1991)
https://www.mupload.nl/img/ude5ctdx.jpg

Geen compromissen lijkt het credo van het weirde mannetje te luiden. Op Trompe Le Monde verstaat de wederom gretige Black Francis als weinig anderen nog immer de kunst om noisy ingrediënten te mengen met de spreekwoordelijke goddelijke melodieën. En dat levert een bonte wereldplaat op met vijftien composities waarvan het niveau veelal niet onder dat van Bossanova ligt. Het is genieten geblazen met lawaaierige popsongs, getergde trashpopmetal en bijna pretentieloze powerpop met frivool toetsenwerk.

René Megens ****

Primal Scream - Screamadelica (1991)
https://www.mupload.nl/img/bfij0xkod1sp.jpg

Naast de vier eerder verschenen singles en een cover bevat de plaat slechts vijf nieuwe nummers. Een kwestie van gemakzucht of prijzenswaardige kwaliteitscontrole? Aangezien het geheel zich laat beluisteren als een vrijwel prefect album, hou ik het graag op het laatste. Behalve swingende indie-house tracks bevat de plaat een aantal ingetogen nummers. Na het debuutalbum van The Stone Roses en En-Tact van The Shamen is Screamadelica het derde essentiële album dat het Manchester dance genre tot nu toe heeft opgeleverd.

Oene Kummer ***** (met een totaal andere hoes op de bijhorende foto)

Urban Dance Squad - Life 'n Perspectives of a Genuine Crossover (1991)
https://www.mupload.nl/img/3rk0umctoxv81.jpg

Rap, pittige samples, effecten en scratches en de gitaarlicks van Tres Manos vloeien samen over en stevig funkende bas en drums. Hedendaagse elementen en technische mogelijkheden uit de dance department afdeling botsten heftig met rock en pompen daarmee Crossover naar nooit gedroomde hoogten. Rude Boy rapt fel en agressief maar zingt ook ontwapenend. De Squad laat geen enkel terrein braak liggen. Life 'N Perspectives Of A Genuine Crossover is zonder meer een mijlpaal in de Hollandse pophistorie.

Pieter Franssen *****


En dan haalden in dit nummer besproken platen van Public Enemy en The Cult de stemdrempel net niet.

OOR 1991/20

URBAN DANCE SQUAD

A Tribe Called Quest - The Low End Theory (1991)
https://www.mupload.nl/img/m6y3uizry9q.jpg

Weer roert de Tribe de trommels. Q Tips gesamplede basspel trekt de funky raps en metalige drumsamples naar een heel ander perspectief. Dat resulteert in grommende beats met daaroverheen knipogende, fonkelende jive talks. Daar waar Black Sheep moorddadig droomt en De La Soul door de madeliefjes het bos niet meer ziet, gaat de Tribe stug door met hun ontdekkingstocht naar rokerig klinkende vibes-, sax- en trompetsamples, obscure militante Last Poet-speeches en subtiel gelaagde mysterieuze geluiden.

Pieter Franssen ****

Prince & The New Power Generation - Diamonds and Pearls (1991)
https://www.mupload.nl/img/k7p8rmh3vd8.jpg

Dat Prince in het tweede decennium van zijn carrière zijn werk uit de eerste tien jaar herdefinieert, is even begrijpelijk als legitiem. Bij Prince valt het alleen iets hinderlijker op omdat zijn stijl zo sterk heeft geleund op het vernieuwingseffect. Ditmaal is het enige nieuwe dat hij met zijn achtdelige New Power Generation terug wil keren naar de spontane directheid van live optredens. Jammer is alleen dat te veel liedjes gered moeten worden door de indrukwekkende productie. De Picasso van de pop is (tijdelijk?) in zijn grijze periode beland.

Herman van der Horst ***

Ozzy Osbourne - No More Tears (1991)
https://www.mupload.nl/img/8oehmj9axmek.jpg

Op No More Tears doet Osbourne een boekje open over zijn bewogen leven. Thema's als zijn moeilijke jeugd, zijn alcohol- en drugsverslaving en zijn rock 'n' roll leven passeren de revue. Natuurlijk staat er zat overbekende Ozzy hardrock op, maar de man laat zich ook van een andere kant zien. Hij zingt op zijn manier gevoelig en zeker beter dan ooit. Ook instrumentaal gaat de plaat iets verder dan vorige studioplaten. No More Tears is geen wereldwonder, maar in ieder geval een hecht, stevig en eerlijk geheel.

Mark van Schaick ***

Bryan Adams - Waking Up the Neighbours (1991)
https://www.mupload.nl/img/f4m2sk.jpg

... bewijzen dat Adams de ballade smaak goed te pakken heeft. De overige aanzienlijk meer dynamische composities vallen te omschrijven als licht bluesy en Stones-achtige rock 'n' roll nummers met flink wat vuurwerk op de gitaar en een opvallend hoge meezingfactor. In vergelijking met het vorige werk van Adams hebben zij overduidelijk aan structuur en instrumentale afwisseling gewonnen en door het consequent vasthouden aan het traditionelere rockgevoel klinken zij bovendien wat rauwer en minder gepolijst.

Harry van Nieuwenhoven ****

Rush - Roll the Bones (1991)
https://www.mupload.nl/img/njaguurr0hk.jpg

De refreinen zijn zonder uitzondering puntig en makkelijk te onthouden, ritmes zijn rechttoe rechtaan en pakken pas uit in de breaks en Lee zingt meer ingehouden dan ooit. De vele lagen gitaar en toetsen maken het geheel toch nog vrij stevig. Ja, de heren kunnen nog steeds spelen en ze zijn er in geslaagd mij weer bij de les te krijgen. Probeer het zelf maar eens met het titelnummer. Als je zonder moeite het stukje rap en de toetsenflirt met house doorstaat, weet je wat ik bedoel.

Mark van Schaick ***

Simply Red - Stars (1991)
https://www.mupload.nl/img/v4lq9ei.jpg

Voor de vijfde maal trekt Stars nu aan mij voorbij. Ik vermaak me. Ik kan echter niet zeggen dat de vonken door de ruimte vliegen. Ik kom tot de conclusie dat deze nieuwste Simply Red in alle opzichten uiterst competent in elkaar zit, maar mij als luisteraar niet in extase brengt. Dit bevestigt nog eens mijn indruk dat Mick Hucknall op zijn in 1985 verschenen debuut Picture Book wat al te voortvarend zijn muzikale kruit verschoot. Stars van Simply Red is het schoolvoorbeeld van een grensgeval.

Harry van Nieuwenhoven ***

OOR 1991/21

NEIL YOUNG & ERIC CLAPTON

Neil Young & Crazy Horse - Weld (1991)
https://www.mupload.nl/img/am1zam4h4.jpg

Op deze dubbel live plaat gaan Young en zijn band er vanaf de eerste noot keihard tegenaan. De gespeelde nummers zijn hoofdzakelijk afkomstig van albums die met Crazy Horse werden opgenomen. Meest opmerkelijk is echter een uiterst agressieve uitvoering van de Bob Dylan classic Blowin' In The Wind, waarbij de gitaren als machinegeweren tekeer gaan. Weld is een term uit de wereld van de metaalbewerking. Je zou denken dat Dinosaur Sr. hier de huidige generatie van herriebands even een poepie wil laten ruiken.

Bert van de Kamp ***

OOR 1991/22

BRYAN ADAMS (met de hilarische tekstballon "Het is vooral hard werken")

Soundgarden - Badmotorfinger (1991)
https://www.mupload.nl/img/7p38iami.jpg

Wie Cornell bluesy hoorde zingen op Temple Of The Dog zal zich verbazen over de rauwe schreeuw die het grootste deel van zijn voordracht kenmerkt. Samen met de zoemend overstuurd klinkende gitaarpartijen en de ronkende bas creëert dit een loodzware sfeer die je na een nummer of vijf te veel wordt of je totaal meesleept. Degenen die onlangs Nirvana en Pearl Jam hebben ontdekt kunnen om Soundgarden niet meer heen, want het is zonder meer op elk vlak de overtreffende trap van deze groepen te noemen.

Mark van Schaick *****

Genesis - We Can't Dance (1991)
https://www.mupload.nl/img/sob1kom.jpg

Heel naïef had ik gehoopt dat Genesis een nieuwe draai aan haar muziek zou geven. Dat zij de critici een stap voor zou blijven door zich eindelijk weer eens van een progressieve kant te laten zien. Ijdele hoop want We Can't Dance is veruit de slechtste plaat uit de 22jarige carrière van dit symfo-instituut. De twaalf nummers zijn minder poppy dan op Invisible Touch maar het blijft allemaal zo verschrikkelijk oppervlakkig. Geen enkel moment kreeg ik de indruk dat Rutherford, Banks en Collins hebben moeten zwoegen.

Edwin Ammerlaan **

Teenage Fanclub - Bandwagonesque (1991)
https://www.mupload.nl/img/c55khpkmrcv9n.jpg

Op Bandwagonesque heeft men zich hoorbaar laten inspireren door het werk van Big Star, de legendarische cultformatie van Alex Chilton. Dit zou heiligschennis geweest zijn, ware het niet dat de meeste liedjes van grote klasse zijn. Ook de instrumentale nummers zijn dit keer de moeite waard. De plaat zal zowel de oude Neil Young en Big Star adept aanspreken als de jeugdige Dinosaur Jr. en Sonic Youth fan. Hetgeen inhoudt dat Teenage Fanclub het beste van beide werelden heeft en derhalve een grote toekomst tegemoet gaat.

Oene Kummer ****

Fish - Internal Exile (1991)
https://www.mupload.nl/img/y2vq4dkxt363.jpg

Ik heb een zwak voor deze Schot. Voor zijn bluf, sarcasme en soms naïeve drang naar rechtvaardigheid. Deze tweede soloplaat is compositorisch gezien een uiterst behouden en risicoloze plaat. Makkelijk meezingen dus. Maar Internal Exile is wel een album met persoonlijkheid en gevoel. Dat uit zich in zijn teksten en de manier waarop hij ze zingt. Luisteren naar Fish is schuiven met delen van een puzzel die waarschijnlijk nooit afkomt. Intrigerend maar ook vermoeiend, ware het niet dat Fish net op tijd weet te relativeren.

Edwin Ammerlaan ***

OOR 1991/23

RAMONES

U2 - Achtung Baby (1991)
https://www.mupload.nl/img/dpe753o.jpg

Wat opvalt is dat alle songs te maken lijken te hebben met liefdesproblemen. Bono's zang klinkt gekwelder dan ooit, het hartzeer is evident. De muziek klinkt unheimisch, gevaarlijk en chaotisch. Achtung Baby is een moedig album voor een groep met de superstatus van U2. Het is een andere groep geworden met een nieuw geluid. De typische U2 galm is nagenoeg verdwenen. Passie is nog altijd het sleutelwoord. De Fab Four uit Dublin lijken hun status van halfgoden te hebben afgelegd. Vier gewone jongens in een Trabantje.

Bert van de Kamp ****

My Bloody Valentine - Loveless (1991)
https://www.mupload.nl/img/b6g3ix6cd.jpg

Als het belang van een band kan worden afgemeten aan het aantal groepen dat zij beïnvloedt, dan behoort MBV tot de groten der popmuziek. Luister naar bands al Ride, Curve, Chapterhouse, Slowdive en The Nightblooms en je hoort de invloed van de ongekroonde koningen van de Britse indie scene. Loveless rijgt de beste elementen uit het eerdere werk aaneen tot hun meest complete werkstuk. Een uiterst liefdevol meesterwerk van een unieke groep die op haar eigen manier de uiterste grenzen van de rockmuziek verkent.

Oene Kummer *****

Ice Cube - Death Certificate (1991)
https://www.mupload.nl/img/91ccqkjh02h8.jpg

Ice Cube heeft een ware metamorfose ondergaan van LA gangster tot sympathisant van de Nation Of Islam. De nummers zijn langzaam en bevatten meer funk dan noise. De twee kanten van de elpee zijn omgedoopt tot een Death side en een Life side en geven respectievelijk een beeld van de zwarte man anno nu en een blik op de toekomst wanneer iedere zwarte zich heeft aangesloten bij de Nation Of Islam. Death Certificate is een soliede album dat echter na het meesterlijke AmeriKKKa's Most Wanted teleurstellend overkomt.

Kees de Koning ***

Savatage - Streets (1991)
https://www.mupload.nl/img/ghhu6hhxvk1gg.jpg

Naast Queensrÿche zijn er maar weinig hardrockgroepen die met het begrip rock opera overweg kunnen. De hoekige, slepende ritmes, de melodieuze gitaarriffs van Chriss Oliva en het pianospel van zijn broer en zanger Jon laten in de muziek veel ruimte voor het vertellen van een verhaal. De centrale figuur D.T. Jesus is Jon Oliva zelf en voortgekomen uit wat hij heeft meegemaakt toen hij in New York woonde. Op grootste wijze zingt hij zich door D.T.'s verhaal heen, met genoeg bombast in de begeleiding en bijzonder fraai solowerk.

Mark van Schaick ****

Slayer - Decade of Aggression (1991)
https://www.mupload.nl/img/ppmob9ql9u7mi.jpg

Liefhebbers hebben natuurlijk Live Undead in huis, Slayers liveplaat die de periode tot 1984 beslaat. Op de nieuwe live dubbelaar Decade Of Aggression komen wel een paar nummers daarvan nog eens langs, maar het is leuk om te horen hoezeer al die jaren toeren verschil hebben opgeleverd in de uitvoeringen. Rick Rubin maakt deze nummers een stuk zwaarder dan de studioversies, maar het songmateriaal van Reign In Blood, South Of Heaven en Seasons In The Abyss klinkt vrijwel identiek aan de oorspronkelijke platen.

Mark van Schaick ***


Volgende verzamelaars werden met het oog op de eindejaarsperiode in een apart luik besproken.
Het verdict was grotendeels hetzelfde: goede verzameling en meestal beter dan de reguliere albums.

a-ha - Headlines and Deadlines (1991)
Eurythmics - Greatest Hits (1991)
Pet Shop Boys - Discography (1991)

R.E.M. - The Best Of (1991)

OOR 1991/24

U2

Michael Jackson - Dangerous (1991)
https://www.mupload.nl/img/kexcm5resc8.jpg

Niet alles klinkt even origineel, maar ten opzichte van Bad is er toch sprake van vooruitgang. De tracks die door Teddy Riley werden geproducet getuigen van een interesse in huidige muzikale ontwikkelingen en laten een andere Michael horen. Het overige repertoire is wisselend van kwaliteit en varieert van mooie ballads en gedreven gospelfunk tot op en top Michael Jackson nummers. Ergerlijker echter is Jacksons betrokkenheid bij de wereldproblematiek die in de vorm van prekerige liedjes groteske vormen begint aan te nemen.

Bambi Bogert *** (die het nummer Change The Worlds ipv Heal The World citeert)

Death - Human (1991)
https://www.mupload.nl/img/dw5vm6y2s9b.jpg

Death metal mag dan dood zijn, sommige groepen trekken zich daar gelukkig niets van aan. Death uit Florida heeft het genre zo'n beetje uitgevonden en biedt op haar vierde plaat meer van hetzelfde, maar dan beter. Ze is aan het experimenteren geslagen met songstructuren en klinkt smeriger en intenser dan op de vorige plaat Spiritual Healing. Scott Burns producete Human droog, gecomprimeerd en zwaar, wat een heel verschil is met de open productie van Entombeds Clandestine.

Mark van Schaick *** (dit is de volledige recensie, de rest van het stukje gaat over de plaat van Entombed)

Stevie Ray Vaughan and Double Trouble - The Sky Is Crying (1991)
https://www.mupload.nl/img/kxmomdhk0.jpg

Doorgaans houdt de kwaliteit van posthume platen niet over, maar The Sky Is Crying vormt een alleszins verrassende uitzondering. Samengesteld door zijn broer Jimmie omvat het de periode 1984-1989. De term restmateriaal is in dit geval veel te denigrerend, want het heeft juist een plaat opgeleverd die tot een van zijn meest geprofileerde en afwisselende behoort. Op en top Stevie Ray en tegelijk een fraaie ode aan zijn roots: Lonnie Mack, Jimi Hendrix, Elmore James, Howlin' Wolf, Muddy Waters en jazz gitarist Kenny Burnell.

Herman van der Horst ****

En zo is het alweer tijd voor verzoekplaatjes.

Kies een of twee platen die niet in de besprekingen voorkwamen en zoek in de onderstaande link in welk nummer van OOR ze besproken werden en dat liefst tegen donderdagmiddag 12.00u. Hieronder alvast de link en een bubbling under lijst van platen uit 1991 met 90 tot 110 stemmen.

http://www.muzieklijstjes.nl/register/artiest.php?artiest=14893

Chris Rea - Auberge (1991)
Elvis Costello - Mighty Like a Rose (1991)
Enya - Shepherd Moons (1991)
Eric Clapton - 24 Nights (1991)
Frank Zappa - The Best Band You Never Heard in Your Life (1991)
Ice-T - O.G. Original Gangster (1991)
Kraftwerk - The Mix (1991)
Mercury Rev - Yerself Is Steam (1991)
Paradise Lost - Gothic (1991)
Public Enemy - Apocalypse 91...The Enemy Strikes Black (1991)
Richard Thompson - Rumor and Sigh (1991)
Roxette - Joyride (1991)
Screaming Trees - Uncle Anesthesia (1991)
Spin Doctors - Pocket Full of Kryptonite (1991)
The Cult - Ceremony (1991)
The Orb - The Orb's Adventures Beyond the Ultraworld (1991)
This Mortal Coil - Blood (1991)

This Mortal Coil - Blood (1991) graag! 1991 / 8

En getuige zijn recensie van Loveless is Oene toch geen oen...

Verzoekjes:

1991/05 -> 808 State - ex:el
1992/17 -> Biosphere - Microgravity

Die laatste is volgens MuMe uit 1991, maar dus in 1992 pas in OOR besproken. Dus kan me voorstellen dat je hem aanhoudt voor die jaargang.

Trouwens niet besproken door OOR, maar volgens de link wel in de jaarlijstjes van NME, Q en FACE:
Saint Etienne's Foxbase Alpha.

Paradise Lost met Gothic
The Cult met Ceremony

Eens met beide keuzes van Herman, maar die tweede bewaren we gewoon voor 1992. Dan wordt het voor mij dus:

1991/05 -> 808 State - ex:el
1991/13 -> The Orb's Adventures Beyond the Ultraworld

1991/21 Swervedriver - Raise
1991/21 Cranes - Wings Of Joy

1991/22 Hole - Pretty on the Inside

1991/02 Jello Biafra with NoMeansNo - The Sky Is Falling and I Want My Mommy
1991/09 The Fall - Shift-Work

1991 / 21 Greg Sage - Sacrifice (For Love) (1991)
1991 / 7 The Feelies - Time for a Witness (1991)

Gold Mother van James uit 1990 werd pas in 1991 geresenceerd, nummer 11 om precies te zijn

Electronic - Electronic (1991/14)
Mercury Rev - Yerself Is Steam (1993/1 !)

Frank Zappa - The Best Band You Never Heard in Your Life (1991/7)

Mercury Rev - Yerself is steam (1993/1)
This Mortal Coil - Blood (1991/8)

1991/11 Richard Thompson - Rumor and Sigh

OOR 1991/25+26

GOEDE TIJDEN SLECHTE TIJDEN

Een karrenvracht aan verzoekplaten dit keer.

This Mortal Coil - Blood (1991)
https://www.mupload.nl/img/p74wgae1y.jpg Poek en jorro

Aan de opzet is weinig gesleuteld: veel strings, veel toetsen, veel nummers, veel covers, hetgeen wederom enkele intrigerende resultaten oplevert. De effectenneurose die Watts, Fryer en McGarrick in hun eigen twaalf nummers nog altijd aan de dag leggen, irriteert tenslotte minder dan voorheen door een minimum aan instrumentale stukken en de sporadische integratie van relaxte dansbeats, zodat op de positieve totaalbalans werkelijk niets valt af te dingen. Een waardig afscheid.

Swie Tio ****

Frank Zappa - The Best Band You Never Heard in Your Life (1991)
https://www.mupload.nl/img/jul7q8h9a.jpg zoppo

In 1988 toerde Frank Zappa met zijn Broadway The Hard Way circus. Op de gelijknamige plaat was goed te horen dat dit één van de sterkste formaties was, waarmee Zappa ooit heeft opgetreden. Dit is wellicht de reden dat hij nu met een tweede plaat van deze tour komt. De dubbelaar bevat enkele waanzinnige covers. Of wat te denken van de scores van Bonanza en The Godfathers? Ook de Bolero wordt niet geschuwd. De complexe stukjes zijn natuurlijk weer perfect getimed en voorzien van de gebruikelijke dosis humor.

Edwin Ammerlaan ***

Kraftwerk - The Mix (1991)
https://www.mupload.nl/img/bcyvywmpno.jpg dazzler

Met haar minimalistische computergestuurde klanken stond deze Duitse formatie niet alleen aan de basis van de Engelse electro-popstroming, maar vormde zij ook een inspiratiebron voor de techno-tak van de dansmuziek. De avontuurlijke remixen van de elf Kraftwerk favorieten blijken de tand des tijds glansrijk te hebben doorstaan en ook in het electro-aanbod van vandaag dienen zij tot het puikje van de zalm gerekend te worden. The Mix van Kraftwerk mag in geen enkele platenverzameling of danstent ontbreken.

Harry van Nieuwenhoven ****

The Orb - The Orb's Adventures Beyond the Ultraworld (1991)
https://www.mupload.nl/img/bvysujpfsdz.jpg GrafGantz en herman

Geworteld in de danscultuur stijgt deze godfather van de ambient house vanaf de eerste noot loodrecht de hemel in, waarbij de aardse beats het al snel moeten afleggen tegen de gewichtloosheid van meditatieve klankconfiguraties. Op de eindeloos aan elkaar gesamplede momenten worden de analoge glij- en bliep-effecten en af- en aanrollende golven de nuchtere luisteraar net iets te veel, maar gelukkig leveren de parels daartegenover meer dan voldoende grond om de rit uit te zitten.

Swie Tio ****

Richard Thompson - Rumor and Sigh (1991)
https://www.mupload.nl/img/kfy0qc.jpg Joshua68

Rumor And Sigh bevat 14 sterk uiteenlopende nummers, die samen een vrij negatief beeld weergeven. Psychopaten, hoeren, gekken en schurken te over. Mevrouw Tatcher komt ook nog even langs. Bepaald schrijnend is het portret van een geesteszieke en de behandeling die haar te beurt valt. In tegenstelling tot Elvis Costello krijgt Thompson nog altijd niet het respect dat hij verdient. Deze plaat is een collectie goed geschreven songs, ook al zal zijn neiging tot zwartkijkerij en gemoraliseer aan menigeen niet besteed zijn.

Bert van de Kamp ***

The Cult - Ceremony (1991)
https://www.mupload.nl/img/yq7f00.jpg deric raven

De songkwaliteiten zijn net iets minder, hetgeen het gevoel van lichte teleurstelling enige legitimiteit verleent. Wat niet wegneemt dat er ook zonder hoogvliegerij en surprise genoeg te beleven valt. Opvallend is verder dat, het ontbreken van een vaste ritmesectie ten spijt, Ceremony op een onovertroffen groove kan bogen. Carrièrematig gesproken heeft The Cult er niet onverstandig aan gedaan de uitgewogen formule van Sonic Temple te continueren. De keus voor succesvolle AOR procuder Rithie Zito sluit daar mooi bij aan.

Swie Tio ***

Paradise Lost - Gothic (1991)
https://www.mupload.nl/img/vnkgsem.jpg deric raven

Paradise Lost heeft ingezien dat het met de geijkte middelen niet meevalt je nog te onderscheiden binnen de grindcore / deathmetal. Grof geschut derhalve, een zangeres, een orkest en bijhorende arrangementen die met recht gothic genoemd kunnen worden. Leuk gedaan, hoewel ik zelfs na meermalen beluisteren niet zo onder de indruk ben van Gothic als van Lost Paradise. Die klonk lekkerder. Op Gothic moeten we het met de symboliek van de crucifix stellen. Nooit weg natuurlijk, maar al veel vaker vertoond.

Mark van Schaick **

Electronic - Electronic (1991)
https://www.mupload.nl/img/o9nbab.jpg titan

Het feit dat Barney Sumner zijn leven lang nog geen zuivere noot heeft gezongen, heeft hem er gelukkig nooit van weerhouden de meest fraaie muziek te produceren. Op de debuut elpee van Electronic is Tennant wederom van de partij, evenals zijn muzikale partner Lowe die de toetsen voor zijn rekening neemt. Maar de werkelijke kracht achter Electronic schuilt in de wisselwerking tussen Sumner en Marr. Die combinatie heeft iets magisch. Muziek moet je een bepaald gevoel geven, iets bij je los maken. En dat is hier het geval.

Bambi Bogert ****

The Feelies - Time for a Witness (1991)
https://www.mupload.nl/img/9q09bj3wutp.jpg likeahurricane

Dit album voldoet volkomen aan de verwachtingen. Alle beproefde Feelies ingrediënten zijn keurig aanwezig: monotone percussie en drums en gitaarduels, secuur uitgesponnen composities met freaky spanningsopbouw etc. Prachtige gitaarpop, verheven boven normale popmuziek. De laatste jaren verwierf de groep zich de reputatie van een waar ijkpunt in de gitaarpop. The Feelies zijn de missing link tussen de Velvet Underground en R.E.M. en eigenlijk zijn al hun vier platen even fantastisch. Aanschaffen dus.

Tom Engelshoven ****

Cranes - Wings of Joy (1991)
https://www.mupload.nl/img/9p069tue20b1.jpg pygmydanny

De donkere schoonheid van de Cranes vindt haar vorm in simpele maar hypnotiserende drumpatronen, minimale baslijnen, zwaar aangezette pianopartijen en gitaren die zowel gierende noise als harmonieuze spiralen kunnen produceren, en wordt gecompleteerd door de intrigerende babystem van Alison Shaw. De Cranes maken magische en mysterieuze liedjes, die voorzien zijn van een Gotisch randje en vergeven van een onderhuidse spanning. De muziek zal niet aan iedereen besteed zijn, maar wie erdoor geraakt wordt....

Oene Kummer ***

Hole - Pretty on the Inside (1991)
https://www.mupload.nl/img/q4kapcs2zp.jpg wendyvortex

Courtney Love krijgt de Soundmix prijs voor haar perfecte imitatie van Babes collega Kat Bjelland, maar tankt daarbij uit de verkeerde beerput. Waar Kat ongegeneerd haar ziel binnenstebuiten krijst, komt Courtney niet veel verder dan het semi-shockerende koketteren met haar voorbije belevingswereld als heroïnehoertje. Haar gekunstelde teksten geven deze plaat iets onechts. Hetgeen onverlet laat dat Hole beter kan spelen dan de Babes en muzikaal buitengewoon goed op dreef is. Maar dat is niet genoeg: plastic blijft plastic.

Swie Tio **

Swervedriver - Raise (1991)
https://www.mupload.nl/img/pohyw9tzn49x.jpg pygmydanny

Deze negen songs tellende debuutplaat maakt duidelijk dat de groep nog steeds in hetzelfde straatje te vinden is als bijvoorbeeld Dinosaur Jr. en Sonic Youth, maar wel een eigen straathoek voor zich heeft opgeëist. De plaat begint meteen heftig met wah-wah gitaren die je om de oren vliegen. De zang is nogal onopvallende maar niet echt hinderlijk. Het is jammer dat niet alle nummers even meeslepend en opwinden zijn, maar het niveau blijft redelijk hoog. Een bescheiden aanrader.

Sietse Meijer ***

808 State - ex:el (1991)
https://www.mupload.nl/img/qxn50kdriln.jpg GrafGantz

Wie een plaat vol swingende floorfillers verwacht komt bedrogen uit, want het geluid van de groep laat zich inmiddels amper meer als house omschrijven. Desondanks is er sprake van een onmiskenbare eigen sound die op ex:el verder wordt uitgediept. Met zang van Barney Summer en ook Björk verzorgde de vocalen. Het resultaat doet vreemd aan, maar wordt na meerdere beluisteringen allengs mooier. Een enkel minder nummer daargelaten is ex:el een gewaagd, maar uiteindelijk geslaagd experiment geworden.

Bambi Bogert ***

The Fall - Shift-Work (1991)
https://www.mupload.nl/img/payk35nk00o.jpg itchy

Mark E. Smith is een van de levendigste en creatiefste geesten die ik ken. Tegelijk is hij een recalcitrant mannetjedat niet kan zingen, regelmatig zijn bandleden ontslaat en voortdurend alles beter meent te weten. Wars van mode en trends trekt Smith zijn eigen plan en neemt hij genadeloos alles en iedereen op de hak. Zijn songs zijn hekeldichten, ook al zijn ze vaak niet erg toegankelijk. Hij haalt uit naar bands als de Happy Mondays en The Cure. Dit is de achttiende van The Fall en opnieuw een van de betere.

Bert van de Kamp ***

James - Gold Mother (1990)
https://www.mupload.nl/img/jpp6t20nlj6.jpg vigil

Na jarenlang één van Engelands best bewaarde geheimen te zijn geweest, brak de uit Manchester afkomstige groep in 1990 door naar het grote publiek. Op Gold Mother smelt James een breed scala aan invloeden samen tot een even eigenzinnig als ongrijpbaar geheel. Pakkende rocksongs worden afgewisseld met nummers met een folky inslag. En tegenover nummers met white funk injectie staan tracks waarin een hip indie dance pianootje de toon zet. Gold Mother is ene rijk, gevarieerd en voortreffelijk album.

Oene Kummer ****

Orchestral Manoeuvres in the Dark - Sugar Tax (1991)
https://www.mupload.nl/img/c6e8n3.jpg dazzler

Het enige verschil tussen vroeger en Sugar Tax is dat mede-oprichter Paul Humphreys zijn biezen heeft gepakt en dat de tamelijk irritante snik van Andy McCluskey nu alle leadvocalen verzorgt. Afgezien daarvan lijdt OMD aan ernstige compositorische bloedarmoede. De twaalf liedjes klinken als doorslagkopieën van elkaar waarbij de kwaliteit naar het einde toe steeds minder wordt. Zelfs de laatste 120 Nederlandse OMD fans kunnen dit keer maar beter met de singles genoegen nemen en Sugar Tax aan zich voorbij laten gaan.

Oene Kummer **

Jello Biafra with NoMeansNo - The Sky Is Falling and I Want My Mommy (1991)
https://www.mupload.nl/img/3pt50rn5.jpg itchy

Samenwerkingen met Al Jourgenson in LARD en met D.O.A. resulteerden vorig jaar in uitstekende platen. Het resultaat is ongeveer wat te verwachten viel: overwegend snelle, harde nummers met een enkel jazzy uitstapje. Biafra klinkt afwisselend sarcastisch en oprecht woedend. NoMeansNo speelt strak en sober: karakteristiek zijn de messcherpe gitaar en de zware bas. The Sky Is Falling And I Want My Mommy is ietwat minder toegankelijk dan de plaat die Biafra met D.O.A. opnam, maar ook zeer de moeite waard.

Sietse Meijer ***

Greg Sage - Sacrifice (For Love) (1991)
https://www.mupload.nl/img/p09plwpi094.jpg likahurricane

Doomy en krachtig, maar tevens mooi melancholiek. De gitaar fungeert eerder als ornamenteel kanon dat bewondering afdwingt in een wapenmuseum, maar waarmee geen oorlog meer te winnen valt. En de zangstem bezingt de liefde met zo'n platgeslagen lusteloosheid dat het mij de grootste moeite kost haar te beantwoorden. Dit alles moet worden gezegd, maar daar tegenover spreekt toch ook de herfstachtige romantiek van de tragische strijder die uitrijdt om de windmolens van de moderne tijd te bekampen.

Tom Engelshoven ***

De albums die in 1992 of 1993 besproken werden hou ik nog even achter de hand.
Verzoek dan graag opnieuw indienen, want jaargang 1993 ligt bijvoorbeeld nog in de kelder.