Aha, nou snap ik waarom ik deze van je kon kopen

Ik heb deze plaat nu een paar keer beluisterd en het valt mij op dat de productie volvet tegen het gladde aan is, het cliche bepaald niet geschuwd wordt (1000 years, the sun, the moon, I die for you, dat soort werk), de songs inderdaad gekwalificeerd kunnen worden als redelijk standaard, echt avontuur derhalve volledig ontbreekt en de plaat eerder Amerikaans AOR dan UK Gothic klinkt.

Kortom, een heerlijke plaat

Deze cd is voor een euro of 8 wel te krijgen en dat is meer dan genoeg. Als je deze cd vandaag de dag draait wordt naar mijn smaak pijnlijk duidelijk dat het gebodene op deze schijf nu niet direct eeuwigheidswaarde heeft. Nu waren de radiohitjes direct al niet favoriet maar ik heb deze cd een hele tijd toch wel aardig gevonden met name dan door Tonight Tonight Tonight en Domino. Maar zelfs die nummers kunnen me, met hun obligate toetsenpartijen, echt niet meer boeien. Genesis heeft met deze plaat zo'n jaren 80 statement gemaakt dat vandaag de dag draaien van Invisible Touch mij doet denken aan de Fiat Ritmo die ik in die tijd in bezit had. Toen was ik daar heel blij, nu moet ik er niet meer aan denken dat dat mijn auto zou zijn. De analogie is wat mij betreft treffend.

Mijn dame wist het treffend te brengen : "sinds wanneer draai jij dit soort vreemde muziek". Daarmee bedoelt ze dan niet dat het echt vreemde muziek is, want dat is t zeker niet (eerder gewoon) maar dat t voor mijn doen wat vreemd is. Dus alles wat hier onder staat mag je in dat licht lezen

Op de cd staan inderdaad een aantal aardige soulnummers in het verlengde van Crazy die wat mij betreft ook op Blue Lines hadden kunnen staan. Prima dus. Evenzo staan er een aantal ronduit irritante nummers op waarop bijvoorbeeld een mijnheer meent door de muziek heen te moeten jengelen. Als dat dan ondersteund wordt door fluitjes (of wat t ook is) en nerveuze ritmes weet je dat je een bepaald niet homogeen en daardoor niet in zijn geheel te draaien album hebt. Niet als je alleen bent in de auto, want skipnummers, niet geconcentreerd luisterend met de koptelefoon op want skipnummers en ook niet als je bezoek hebt, want dezelfde skipnummers. Ik noem in deze het verschrikkelijke openingsnummer, de aan het tweede woord in de titel refererende Boogiemonster en Transformer. Een album vol met dit soort gedoe en de halve ster is binnen. Nu trekken topnummers als Crazy, Gone Daddy Gone en het titelnummer het geheel nog net naar een voldoende al blijft er na de programmeerknop nog maar 25 minuutjes acceptabele muziek over. Te weinig om de hype alhier te rechtvaardigen.