menu

Hier kun je zien welke berichten VanDeGriend als persoonlijke mening of recensie heeft gemarkeerd.

Marillion - Anoraknophobia (2001)

3,0
Bijzonder geval deze plaat. Als fan van het eerste uur heb ik destijds natuurlijk de pre-order aangeschaft. Mooi boekje met mn naam er in en alles.

Bij eerste beluisteringen was ik zo onder de indruk dat ik de retail versie ook gekocht heb. Die om te draaien en de special version om als kleinood te koesteren.

Echter, zelden was ik zo snel klaar met een Marillion plaat. Marillion heeft een fijn ouvre met tijdloos mooie platen, maar deze gaat de tand des tijds niet doorstaan. Te makkelijk, de weinige ideetjes verpakt in te lange songs en te gezochte overgangen zoals in If My Heart.

Desondanks natuurlijk opvolger Marbles ook weer in een peperdure preorder besteld. Weer mijn naam in het boekje , alleen laat ik die wel aan mijn vriendjes zien.

Unieke band, te magere cd voor hun doen

Marillion - Marbles (2004)

4,5
Vandaag weer eens in zijn geheel gedraaid. De 2cd versie that is. En wat me iedere draaibeurt gebeurt, gebeurde nu ook weer. Twijfel over mijn rating van 4,5*. Kijk dat zit dus zo. Ik zet cd 1 op en nadat de laatste klanken van Ocean Cloud zijn weggestorven, schakel ik, met tranen in de ogen, in op Music Meter om het album terstond van de volle mep van 5* te voorzien.

Maar, zoals iedere keer, juist als ik op de "mijn stem"knop wil hengsten, schiet me te binnen dat dat andere schijfje meetelt voor de rating. Nou daar gaan we dan. Don't Hurt Yourself, Angelina en zeker het geweldige Neverland doen bepaald geen afbreuk aan de op cd1 opgebouwde bewondering. Maar dat doen The Damage, Drilling Holes en zeker het dieptepunt van deze cd Your Gone wel. Dat laatste nummer was nota bene de troef in het bereiken van een groter publiek. Als iemand Marillion een groter publiek gunt, ben ik het wel maar niet met dat nummer please.

Samenvattend: CD1 is geweldig en behoort tot het beste wat Marillion ooit op plaat heeft gezet. CD2 is wisselvallig at best en kent , naast een paar prachtnummers, ook niemendalletjes die zelfs op Radiation tot het zwakkere materiaal hadden behoord. Even rekenen dan maar: 5 sterren plus 3,5 sterren is gemiddeld 4,25. Omdat het Marillion is, wordt dat dan naar boven afgerond. Ik blijf bij 4,5*

Marvin Gaye - Here, My Dear (1978)

5,0
Net weer eens full blow op de koptelefoon (een dure) voorbij laten komen. Tot tranen geroerd !.

Picture this.

Marvin die door zijn aanstaande ex, die ook nog eens de zus is van zijn platenbaas, buiten wordt getrapt maar wel even geacht wordt een godsvermogen af te staan. Hetgeen ie niet heeft.

Om zijn ex af te betalen bedenkt die dame dat de royalty’s van zijn volgende plaat maar naar haar moeten. Die plaat moet dan ook uitgebracht worden door haar broer. Hoeveel redenen moet je hebben om een stapel b-kantjes uit te brengen ?

Niets van dat alles. Marvin gooit alles wat hij heeft aan talent, en dat is goddamn niet gering, in dit project. De hele scheiding wordt op plaat geflikkerd omlijst door de meest funkende melodieën ever gemaakt. Zijn ex in een jammer daglicht stellend, zijn voorheen zwager met het dilemma achter latend!. De briljante plaat vol zwaar funkende afrekeningen volle bak promoten als het meesterwerk dat het is geworden, of loyaliteit betogen naar zijn zus?? De zus die wrang genoeg, niet wil dat veel mensen de ontboezemingen op deze plaat tot zich nemen, maar aan de andere kant rijker wordt bij ieder verkocht exemplaar.

De geschiedenis is bekend. De plaat wordt geboycot door het eigen platenlabel en flopt volkomen. De muziekwereld in verbijstering achterlatend.

Inmiddels allang erkend als meesterwerk, rest mij hier niets anders dan, de tranen nog wegwegend van de recente luisterbeurt, een ieder deze knaller van harte aan te bevelen

Mercury Rev - Yerself Is Steam (1991)

4,5
Niet alleen besteld maar inmiddels ook geluisterd.

Wie denkt dat OK Computer en Kid A verschillend zijn, moet deze cd eens opzetten voor of na pakweg All is Dream. Een stijlbreuk in vergelijking waarmee Kid A een herhalingsoefening is van OK Computer.

Zelf kende ik MR voornamelijk van All is Dream en Deserters's Songs. Mooie cd's, daar niet van.

Maar dan dit. Amaai, een ongekende sonische trip. Deze cd gaat heel vaak de speler in. Doet me bij vlagen denken aan Swans ten tijde van hun drones. Het gitaarspel lijkt af en toe op dat van Robin Guthrie van Cocteau Twins.

Nu ja, ik ben wel een keer terug met een uitgebreider verslag. Nu snel de koptelefoon weer op !

Nb: inmiddels kost ie 12,89 hetgeen, gezien het gebodene, nog steeds weinig is.

Metallica - Metallica (1991)

Alternatieve titel: The Black Album

3,5
De Metallica puristen zweren natuurlijk veelal bij het lawaai van voor "Black Album". Prima. Ze doen echter dit album pittig tekort door het weg te zetten als een knieval voor commercie, saaie plaat en meer van dat soort analyses. Het is mij bijvoorbeeld onduidelijk waarom een metal plaat met voorbedachte rade commercieel is. Voor zover ik weet, komt het niet bijzonder vaak voor dat een metalnummer, eenvoudig of niet, hoog scoort in de commerciele lijsten. Als er in die tijd een hit gescoord moets worden, werd Stock , Aitken en Waterman of voor mijn part Jolley and Swain wel ingehuurd. Die staan volgens mij niet op de producerslijst.

Ik heb niets met Metallica en ook niet superveel met dit album maar ik vind toch dat het wat te weinig eer krijgt zo hier en daar. Metallica slaagt er namelijk wel in om met dit album de enorme kloof tussen obscure metal en het bereiken van een groot publiek te slechten. En dat doen ze zonder zichzelf compleet voor joker te zetten. Ja dat de sound toegankelijker is dan het oudere werk, hoor ik als niet metalhead ook nog wel. En dat fans van het eerste uur daar niet allemaal blij mee zijn, snap ik ook nog. Ik vond het vroeger zelf ook irritant als een stoer geliefd underground bandje opeens heel erg populair werd. Maar als je dat soort sentimenten even uitschakelt , dan denk ik toch dat vastgesteld kan worden dat Metallica met Black Album een mijlpaal aflevert. Een album met een aantal klassieke songs, saai of niet, die over 20 jaar ook nog wel gedraaid worden en de naam Metallica uit de vergetelheid zullen houden. Dat is, of de stijl je aanstaat of niet, toch een stukje opmerkelijker dan pakweg U2 of Michael Jackson die vanuit een veilige pop/rock hoek met hun bekendste werk zijn gekomen.

De output na dit album, vind ik over het algemeen een stuk minder boeiend. Load en Reload is voortborduren op een vergelijkbare stijl maar dan met mindere songs en met, volgens mijn gitaarleraar, ernstig eenvoudiger gitaarwerk.

Michael Franti & Spearhead - Stay Human (2001)

3,5
Franti is een hele lieve jongen die soms ook nog eens lekkere muziek maakt. Deze cd is een stuk beter te pruimen dan de wel zeer slappe voorganger Chocolate Supa Highway maar desalniettemin de allerlaatste die ik ooit van Franti gekocht zal hebben.

Zijn "iedereen lief zijn voor elkaar dan komt alles goed" ideaal is nobel en bij de kenners genoegzaam bekend maar om ze nu iedere keer, met name op deze cd, maar weer te verpakken in voor de hand liggende platte linksige en ook best populistische tekstjes en hoorspelletjes verveelt behoorlijk. Hier wordt weer een o zo nobel mens ter dood veroordeelt en guess what: ze is onschuldig ! Goh !.

Desondanks 3,5 ster hetgeen, gezien het bovenstaande, een sympahtieke score is die wordt veroorzaakt door de best prettig swingende muziek tussen het geouwehoer door. Als Franti nou gewoon weer eens allleen maar lekkere platen ging maken, zou dat mooi zijn en mogelijk kunnen betekenen dat zijn het slob geraakte carriere weer wat op gang wordt gebracht. Zijn missie kennen we nu wel en een lieve jongen blijft ie toch .

Moby - Wait for Me (2009)

4,0
Wait for Me is flink door de mangel gehaald door de mensen die geld krijgen voor het schrijven van stukjes over muziek. Voorheen toonaangevend blad Oor, inmiddels gedeformeerd tot een soort glossy Popfoto voor 40 plussers, vindt de plaat zwak en in Nieuwe Revu wordt het grand total of 1 star toegekend. En da's niet bijzonder veel.

Ik kan me het chagrijn dat deze plaat kennelijk oplevert wel enigszins voorstellen. Zo op het eerste gehoor klinkt Wait for Me inderdaad wat al te gemakzuchtig en verre van spannend. Maar ik sluit me toch van harte aan bij het kamp van Herman. Wait for me is in zijn geheel imho een forse verbetering ten opzichte van voorgangers, waarbij Hotel dan inderdaad het droevigste is wat ik van de man heb gehoord. De single en het mooie doosje bij de 2cd uitgave van Hotel hebben me destijds op het verkeerde been gezet waardoor dat ding nog wel ergens in de weg in de kast staat.

Nu is Wait for me ook vrij droevig maar dan in de naar mijn smaak goede zin van het woord.. De sfeer is nogal desolaat en dat wordt de gehele plaat vastgehouden. Dat zorgt er voor dat onder juiste omstandigheden en mindset Wait for Me best lekker binnenkomt. Daarmee is het dan zeker geen cd die je op alle momenten van de dag kunt afspelen maar van tijd tot tijd gaat Wait for Me prima van pas komen. Denk wel dat ik, mocht ik Moby geweest zijn, de plaat in de herfst had uitgebracht.

In recensies en ook op MusicMeter wordt Play er nogal eens bijgehaald als Wait for Me wordt besproken. De link met Play kan ik me enigsizns voorstellen. Als je Wait for Me moet vergelijken met een andere plaat van Moby , dan kom je daar denk ik toch op uit. Maar opgepast...mocht je Play wat vinden dan is het bepaald niet uitgesloten dat je met deze veel ingetogenere en somberdere Wait for Me niet gelukkig bent.

Ik ben dat echter best. Alle kritieken ten spijt ga ik gewoon melden dat Moby met Wait for Me eindelijk weer eens een goede afslag heeft genomen. En die zeer wel bij de muziek passende cover zorgt dan voor een half puntje extra.

Motorama - Calendar (2012)

4,0
Apart dat hier nog geen berichten staan. Is nochtans een alleraardigste plaat.

Motorama kun je prima plaatsen in het hoekje van Interpol en de postpunk helden die dat bandje weer hebben geïnspireerd. Hebben we daarmee iets origineels aan de haak? Nee, dus. Sterker nog, als Interpol na Antics deze plaat had uitgebracht in plaats van Our Love to Admire, dan was dat een logisch vervolg geweest. En een stuk leuker voor de liefhebbers.

Deze band komt kennelijk uit Rusland en als ik de informatie op de back cover van de CD goed heb ontcijferd dan hebben ze 4 jongens en 1 meisje in de gelederen. Het meisje zingt niet maar speelt bass hetgeen ik altijd cool vind. Een van de jongens zingt wel en zijn stem houdt, hoe kan het ook anders, het midden tussen die van Paul Banks (ja die van Interpol) en Ian Curtis. Prima dus. Het enige wat hem eventueel te verwijten valt, is dat zijn zang net niet helemaal accentloos is, al doet hij op dat vlak wel een betere job dan pakweg Anouk of zo . Niet dat de muziek van Motorama iets met de muziek van deze mevrouw te maken heeft, gelukkig niet zelfs, maar dat je ook weet dat het veel erger kan.

Van de tien songs zakt er wat mij betreft geen eentje door het ijs. Hoogtepunten zat. Rose in a Vase vind ik een wel heel geslaagde mix van postpunk en dreampop en ook Two Stones verdient een speciale vermelding. Het samenspel tussen glasheldere gitaarriedels en synths vind ik op vrijwel alle nummers zeer geslaagd te noemen. Natuurlijk worden postpunk cliches niet geschuwd, je voelt als het ware een minuut van te voren aankomen dat er een gitaareruptietje ons deel gaat zijn, maar dat zorgt juist ook weer voor van die heerlijke uitkijkmomentjes. De liefhebber weet wel wat ik bedoel.

Natuurlijk is het, na een keer of vijf geluisterd te hebben, te vroeg om te stellen dat de liefhebbers van postpunk deze plaat zouden moeten plaatsen tussen de grote releases in dat genre. Maar ondertussen word ik er heel erg vrolijk van.

U vindt Interpol, Editors en alle bandjes die deze twee hebben geïnspireerd leuk? Ik zeg: doe eens deze luisteren.