Wat een prettig tintelfris en verslavend plaatje is dit zeg. Heerlijk zwerige pop af en toe opgekruid met een beatje en goed getimed ingezette strijkers en gitaartjes. Hoe zomers dit ook klinkt, ze slagen er ook in een laagje melancholie in de nummers te persen. Goed voor een half bonuspunt. Qua sfeer schiet trouwens voortdurend California Dreaming van The Mamas en the Papas door mijn hoofd maar zal wel aan mij liggen. En wat een zangeres...

Whatever, dit is een van de fijnste nieuwe plaatjes die ik in lange tijd gehoord heb en hoort zeker in mijn 2009 top 10.

Ik heb ondanks Ys en danzkij een aantal berichten alhier me gewaagd aan een beluistering van deze Have One on Me. Positief verrast door het naar mijn smaak wat prettigere gebruik van de stem. Geen associaties meer met nagels over schoolborden en ook het emotionele effect vergelijkbaar met het gevoel dat een ouder heeft bij het geluid van een midden in de nacht wakker wordend huilend kind, blijft dit keer achterwege. Mensen met veel kinderen weten wat ik bedoel. En ik gok dat er van die categorie niet veel zijn die hier in het rijtje bewonderaars staan. Mijn volstrekt niet getoetste vooroordeel is namelijk dat dit typisch muziek is die heel erg mooi en ontroerend gevonden wordt door alleenstaanden of samenwonenden met een wankele liefdesbasis.

Ik verklaar mij nader. Alleenstaande mannen zullen met het koptelefoontje op zwijmelen bij de gedachte dat al die breekbare maar veelal best slaapverwekkende liedjes voor hem gezongen worden terwijl hij op een luipaardkleed liggend vol bewondering kijkt hoe mooie Joanna haar harp bespeeld. In zijn dromen dan. En de dames onder de bewonderaars zouden natuurlijk veel liever Joanna geweest zijn dan wie ze nu zijn. En mooi, en een mooie harp en een heel mooi doosje gemaakt waar drie schijfjes in zitten met heel veel te veel liedjes.

Als vanzelf zoek ik een stijlvormpje om mijn ongenoegen over dit product een uitlaatklep te geven maar het komt er kort gezegd op neer dat Joanna best soort van mooi zingt dit keer maar tussen een aantal fraaie composities door net even iets te vaak met tamelijk pretentieus maar uiteindelijk weinig sprekend open haard geneuzel aan komt zetten. Niks eigenzinnigs aan. En dan gaat die stem, die in de fraaiere liedjes wel werkt, op mijn mogelijkerwijs al te licht geraakte zenuwen werken.

Het feit dat de mooie nummers bij elkaar opgeteld toch een aardige zij het niet al te lange enkele cd zou opleveren, levert voor nu de somma van 3 sterretjes op. Over een half jaar probeer ik het nog eens om te zien of ik mijn mening bij mag stellen.

En nee ik weet ook wel dat de vergelijkingen nergens op slaan

Buitengewoon obscuur plaatwerk van een man die vanaf 1959 tot aan zijn dood in 2001 talloze albums heeft uitgebracht die hogelijk gewaardeerd worden door diverse generaties avantgardisten.

Op deze cd uit 1973 staan 3 (lange) instrumentale stukken waarin Fahey, zonder enige verdere begeleiding, virtuoos fingerpicking gitaarspel laat horen.

Songstructuur ontbreek echter nagenoeg geheel, hetgeen er voor zorgt dat veel van de luisteraar gevraagd wordt.
De nummmers zijn moeilijk te doorgronden en hebben vele vele draaibeurten nodig om te beklijven.

Daarmee is dit echt een cd voor de liefhebbers en vooral voor doorzetters die ook Rivella light drinken (een beetje vreemd....nou ja je kent m...)

Voor mij persoonlijk is dit werk eigenlijk net een brug te ver. Ik herken de technische vaardigheden van Fahey en vind het moedig en van visie getuigen om deze muziek op de plaat te zetten. Desondanks is dit een album dat bij mij moeilijk uit de platenkast zal komen.

Ik kan me echter wel voorstellen dat ik het van tijd tot tijd, met lage frequentie, uit een soort fascinatie voor de vervreemdende sfeer van het album, weer zal opzetten.

Een score ? Haast onmogelijk. Ik houd het voor nu maar lafjes op een 3 tal sterren..