menu

Hier kun je zien welke berichten VanDeGriend als persoonlijke mening of recensie heeft gemarkeerd.

Paradise Lost - Host (1999)

4,0
Fraai voorbeeld van een band die zoekt naar vernieuwing, zich wil ontwikkelen en niet is blijven hangen in rudimentaire grunt gothic. Veel fans van het eerste uur (waar ik toch wel bij hoor) vinden deze moedige en zeer geslaagde plaat niks en hadden liever gezien dat Gothic en Draconian Times nog een keer of 7 waren gemaakt. Artistieke armoede maar fanbase verzekerd.

Op Host, imo easy de beste cd van de band, is gelukkig geen grunt te horen en worden de gitaren op de fraaie en statige songs zwaar ondersteund door pakkende electronica. Het stoere broertje van Depeche Mode zeg maar, inclusief onheilszwangere sfeer die over de hele plaat blijft hangen.Goed gedaan. Heel goed gedaan zelfs.

Pearl Jam - Vs. (1993)

1,5
In het kader van het review topic is mij gevraagd uit te leggen waarom ik deze schijf "beloon" met liefst 1,5*. Om dit op een goede manier te doen zou ik hem eigenlijk van zolder moeten plukken en opnieuw moeten beluisteren. Hier heb ik, gezien de enorme stapel nog te doorgronden cd's die op mij ligt te wachten, almede de zure herinnering aan deze plaat, geen zin in. Onderstaande is dus uit mijn geheugen.

Pearl Jam begon voor mij natuurlijk met Ten. Heb deze plaat opgepikt lang voordat ze groot waren en ben getuige geweest bij het legendarische optreden op Pinkpop 1992. Pear Jam was helemaal mijn band. En wat heb ik uitgekeken naar de opvolger van Ten. Op de eerste dag van uitgave vroeg mijn bed uit om direct een exemplaar te halen. Mezelf geinstalleerd tussen de twee boxen in, biertje erbij, en draaien maar. Man man wat een desillussie. Ik kan me niet herinneren ooit erger teleurgesteld te zijn geweest in een nieuwe plaat van een favoriete band. Natuurlijk zijn er slechtere platen gemaakt dan deze Vs. maar ik had hier zo verschrikkelijk veel van verwacht. Maar niks. Groots geluid van Ten ?...weg!, prachtige songs van Ten ?... weg, schitterende emotionele zang van Ten ?...weg. Alles weg.

Na het uitkomen van deze cd, stond Pearl Jam voor het eerst in Ahoy. Biddend voor zoveel mogelijk "Ten"en zo weinig mogelijk "Vs", en voor old times sake, gegaan. Ongelooflijk tweeslachtig concert. De songs van Vs. een bak nauwelijks van elkaar te onderscheiden herrie. De ergernis daarover was zo groot dat ik ook de Ten songs tijdens dit concert nauwelijks kon waarderen.

Uiteindelijk hebben dit album en het bijhorende concert er voor gezorgd dat ik mijn voorheen helden jaren en jaren links heb laten liggen. Ik vind zelfs Ten minder geworden door de zure smaak van Vs. Als een plaat dat met me doet, is 1,5* nog veel.

Dit alles zit zo in mijn herinnering. Een nadere beluistering zal mogelijk een ander oordeel geven (ook gezien de wel enthousiaste reacties alhier). Maar ik begin er niet meer aan. Dat ding blijft op zolder

Peter Gabriel - Plays Live (1983)

5,0
Ultiem live document van held Peter Gabriel.

Op Plays Live neemt Peter je mee langs een dwarsdoorsnede van zijn solowerk dat op dat moment bestond uit de lp's Peter Gabriel, Peter Gabriel, Peter Gabriel en Peter Gabriel. Vanaf openingsnummer Rythm of the Heat, wat voor mij om onbegrijpelijke redenen van de enkel cd uitvoering is gelaten, valt de fenomenale instrumentatie (o.a David Rhodes en Toni Levin die vandaag de dag nog steeds deel uit maken van de live-band), de gedreven uitvoeringen en de indrukwekkende stem van Gabriel op. Harde drumklappen, dreigend toetsengeluid, de langgerekte, uithalen van Gabriel (the Rythm has my........ Soooooooouuuul) laten het openingsnummer langzaam groeien naar een percussieve climax van heb ik jou daar. En daar zit je dan op je zolderkamer ...verdwaasd naar je boxen te staren. Wat is dit dan zeg. En dan ben je dus precies 1 nummer op weg.

Het vervolg doet wat betreft impact nauwelijks onder voor de overdonderende opener. Van het kritische “Not One of Us”, vandaag de dag knap actueel, naar het wederom zwaar door percussie gedomineerde “ Intruder” is het een adembenemende trip langs zeer knappe en zeker voor die tijd, opvallende composities. En passent zijn Genesis verleden volledig in de marge plaatsend.

Op cd 2 (de enkel cd versie moet je echt laten liggen) wordt geopend met de majestueuze epic “San Jacinto”. Tot op de dag van vandaag een van de mooiste nummers ooit door mij gehoord. Langzaam en theatraal kruipt het lied naar een ijzingwekkende, kippenvel veroorzakende climax. Op het moment dat Peter “Hold the Line” zingt, gaat als vanzelf de vuist omhoog. De bezoekers van de concerten van Gabriel weten allicht waarom. Hoe vaak ik mezelf niet heb betrapt op dat gebaar. Met tranen in de ogen, in een volstrek lege en donkere kamer met een volstrekt leeg bierflesje in nabijheid en een koptelefoontje op.... Voor degenen van jullie die de eer gaan krijgen een uitnodiging voor mijn, hopelijk niet al te spoedige, crematie te ontvangen, kan ik alvast melden dat dan dit nummer voorbij gaat komen.

Helaas komt na de climax van “San Jacinto” direct het ongepast vrolijke “Solsbury Hill” voorbij, waardoor de voor meerwaarde zorgende dreigende en donkere sfeer, ruw wordt onderbroken.

Het herstel volgt met “No Self Control” en het ook weer machtige “Shock the Monkey” gelukkig snel. Dit meesterwerk wordt afgesloten met de ultieme uitvoering van de anti-apartheidsclassic “Biko” met wederom hoofdrollen voor de percussie en de galmende, prachtstem van mijn held: Peter Gabriel.

Peter Gabriel - So (1986)

5,0
Best pijnlijk als je favoriete albums toe zijn aan een 25th anniversary uitgave. Nog een jaar te laat ook. Maar goed, deze editie is aangeschaft. In een fraai doosje treffen we het originele album in verbluffende geluidskwaliteit aan. Maar belangrijker nog: twee extra cd's met een concert in Athene uit 1987. Uit de tijd dat de Grieken nog een kaartje konden kopen. Nu is er aan live cd's van Gabriel geen gebrek maar deze uitgave verdient toch wel een megapluim. De hoogtepunten van de setlist van Gabriel Live uit 1983 aangevuld met de krakers van "So" levert naar mijn immer bescheiden mening de beste tracklist ever op van een Gabriel live album. Enige nummer dat hier nog best bij had gekund is het overdonderende Rythm of the Heat. Oh ja, ook van deze liveopnames is het geluid kraakhelder. De kwaliteit van de uitvoeringen is vertrouwd indrukwekkend. Samenvattend: als je dan toch een heruitgave doet, doe het dan So.

Placebo - Meds (2006)

4,0
Gaat het dan toch nog goed komen tussen mij en Placebo ?

Typisch een act waar ik de uitverkoopjes van mee pak. Ben dan ook in het bezit van alle voorgaande releases maar het bezwaar dat ik tegen al die platen heb, is dat de meest prachtige dingen worden afgewisseld met lawaaierig gitaargedoe. Komt bij dat voor mij de stem van Molko prima overkomt in de wat tragere gedragen nummers maar dicht tegen de irritatiegrens schuurt in geval van meer up tempo songs.Wisselvallig dus

Op deze Meds valt het met die wisselvalligheid prima mee. De opener "Meds" voldoet aan bovenstaande beschrijving en doet nog het ergste vermoeden maar daarna neemt de kwaliteit van de songs hand over hand toe. De, voor Placebo begrippen opvallende constistentie, een verademing, wordt nog 1 x onderbroken door het simpele Because I want You. Dit niemendalletje wordt echter gevolgd door een van de hoogtepunten uit het ouvre van Placebo: het prachtige "Blind". Zo hoor ik Placebo het liefst. Gedragen, licht dramatische nummers, lekker theatraal gebracht door Molko cs.

Al met al een behoorlijke meevaller deze Meds. Met behulp van deze cd denk ik dat ik inmiddels zelfs een aardige compilatie uit de 5 releases kan maken (met wellicht zelfs een bonus cd-tje van 25 minuten ofzo), waarbij dan Meds het zwaarst vertegenwoordigd zal zijn.

Twijfel inmiddels zelfs of ik toch maar niet naar Ahoy moet. Vooral ook omdat dit leuke bandje het voorprogramma is.

Playgroup - Playgroup (2001)

4,0
Vette plaat

Ik heb hele grote boxen, maar zelfs die hebben moeite met de diep groovende bass op prijsnummers als "Pressure" en "Overflow". Bij "Front to Back" moet de bass knop noodgedwongen een tikje naar links. Zelfs bij Massive Attack hoeft dat niet.

Met electronic heeft dit volgens mij overigens weinig te maken. Dit is een swingende inventieve en inderdaad vette dansplaat. Mocht Madonna deze gehoord hebben, had ze wel wat anders gemaakt dan de lekkere maar weinig originele retrodanstrip op Confessions. Dan had ze dit nagedaan

Liefhebbers van Basement Jaxx kunnen deze plaat trouwens veilig aanschaffen.

Porcupine Tree - The Incident (2009)

4,0
Van FOABP, mijn eerste kennismaking met PT, was ik zo onder de indruk dat ik als een jekko de hele backcatalogue heb aangeschaft en mij terstond naar een concert in 013 heb gespoed. Dat aanschaffen van al die cd's is niet mijn beste actie geweest want ik vind eerlijk gezegd lang niet alle cd's echt de moeite waard. In mijn optiek zit er nogal wat doorsnee spul bij en zelfs albums,met een gemiddelde van boven de 4, euforisch besproken door de liefhebbers alhier, deden mij niet van mijn stoel vallen. Geen een niet echt slechte cd erbij hoor, t laagste scoort nog steeds een 3, maar ik had er gewoon wat meer van verwacht.

Zo snel als dat ik maniakaal PT liefhebber was, zo snel was ik er ook wel weer klaar mee. Dus zat ik echt te wachten op The Incident? Nou nee. Nu heb ik wel een enorme hekel aan het hebben van een verzameling van een act waarbij dan 1 cd ontbreekt. Dus toch maar aangeschaft.

En ik ben eruit. Ik ben een groot liefhebber van het latere werk van PT. Alles vanaf FOABP dus. Alles daarvoor van aardig tot heel erg aardig maar dit is voor mij het echte werk. Yes I know, dat zijn er dus maar twee. Maar op basis van het gebodene op The Incident en zijn voorganger, heb ik er met terugwerkende kracht vrede mee dat Wilson cs wat centjes aan hun bacakcatalogue aan mij hebben verdiend.

The Incident is een prachtplaat!

Porcupine Tree - Voyage 34 (1992)

Alternatieve titel: The Complete Trip

3,0
Mijn enthousiasme over FOABP heeft geleid tot aanschaf van een concertkaartje en een stapel cd's om me daarop voor te bereiden. Dit is de eerste die ik daarvan beluisterd heb en inmiddels is me duidelijk, ook door de stukjes die ik gelezen heb bij andere titels, dat bij Porcupine Tree enige voorzichtigheid geboden is. Kennelijk bestaat de neiging alles uit te brengen wat men ooit aan de opnameapparatuur heeft toevertrouwd, mogelijk in de wetenschap dat de trouwe fans het toch wel kopen?

Met FOABP als enige referentie beginnen aan deze, is sort of een koude douche. Dat het 4 lange stukken zijn is boven wel te lezen maar als je dit schijfje opzet, zoals ik dus, met de gedachte dat dat dan 4 x een episch rocknummer is, dan valt het wel wat tegen zeg maar.

Is t dan slecht? Nee vind ik ook weer niet. Het is eigenlijk best fraai gedaan al slaat de balans zo nu en dan door naar atmospherisch geneuzel. Hier en daar hoor ik zelfs Orb achtige dingen.Maar goed, met een koptelefoon op luistert het best lekker weg en je hoeft niet eens dodelijk vermoeid te zijn om pakweg halverwege het derde nummer heerlijk ontspannen in slaap te vallen. In die zin heeft dit plaatje wel zijn meerwaarde maar hier was ik dus niet naar op zoek toen ik mijn speurtocht door het ouvre van PT begon.

Al met al niet onaardig maar ik ben blij dat ik nog even verder kan met de rest van de backcalatogue. Ik hou het voor nu even op 3,5*.

Prince - LOtUSFLOW3R / MPLSoUND / Elixer (2009)

4,5
Ik heb deze 3cd box voor de verzameling gekocht. Ik ben immers graag compleet dus ondanks wisselende berichten over dit pakketje en niet al te geweldige releases zo de laatste jaren, moest deze natuurlijk wel toegevoegd worden aan het rijtje (nou ja..zeg maar rij) Prince cd's.
De laatste jaren draai ik nieuwe Prince cd's zonder enige verwachting en veelal is het na een "ja leuk" opbergen in de kast.

Maar wat krijgen we hier in hemelsnaam voorgeschoteld? Hoor ik daar op Lotusflow3er de gitaarheld in Prince opstaan? Het zal toch potdomme niet. Nog maar een keer luisteren dan. Ah..Love Like Jazz valt al door de mand...lijkt wel of If you Leave me Now van Chigago wordt ingezet. Zie je wel Prins Piemel, tis voorbij...Of toch niet? Nee niet man. De rest van Lotusflow3er is dik maar dan ook dik in orde. In gedachten hoor ik al hoe die chocolade smurf tijdens concerten de meest prachtige uitgesponnen versies van de killers op deze plaat speelt, achteloos een volle zaal naar zijn hand zettend met relatief onbekend werk.. Lotusflow3r is, en als ik het zelf niet had gehoord had ik het echt niet geloofd, VET. Da's dan dus 20 euro uitgegeven voor een geslaagde plaat en dat vindt VanDeGriend fijn. En dan nog eens twee schijfjes te gaan. Die Bria kan ff de pot op. MPLsOUND moet in de speler en wel onmiddellijk.

Mmmm minder gitaren. Maar wat krijgen we nou weer. Jaren ’80 hoogtijdagen funk?. Het zal toch niet waar zijn? Die vogel gaat toch niet twee prima cd’s in one go afgeven?. Dat is 22 jaar geleden? Ah..gelukkig een niet helemaal gelukt middenstukje met ballads..in mijn ogen niet zijn sterkste kant. Maar de rest…dikke dikke pret, en dat middenstuk zakt, anders dan bij andere recentere cd’s niet door een kritische ondergrens.

Ik ben vaker na ampele beluistering erg positief over cd’s om er dan na 5 keer draaien achter te komen dat het allemaal nog wel meevalt. Maar als toch wel behoorlijke kenner van het Prince werk kan ik met heel maar dan ook echt heel veel genoegen vaststellen dat Prince een niet meer verwachte krent heeft toegevoegd aan zijn muziektaart. Chapeau.

Oh ja, er zit dus een derde cd bij van ene Bria Valente. De cover, die overigens wel ruk is, want goedkoop karton, verklapt verder niets over haar en wie de muziek inspeelt. Maar te raden valt dat Prince hier allicht de hand in heeft gehad. Leuke toevoeging? Ach..zeer mild gestemd door het gebodene op de twee Prince cd’s, wil ik er nog wel aan dat dit een best aangenaam plaatje is voor op de achtergrond tijdens een zomeravondborrel in de tuin.

Prince - Sign 'O' the Times (1987)

Alternatieve titel: Sign “☮” the Times

5,0
Tot nu toe vermaak ik me prima met de discussies bij dit album. Het dwingt me zelf ook tot nadenken en het bepalen van mijn tolerantiegrens. Die is, merk ik, de laatste jaren gelukkig een fors stuk de goede kant opgeschoven want verwondering is de emotie die de boventoon voert, daar waar het 15 jaar geleden ongetwijfeld ergernis was geweest.

Wat er echter niet uit te krijgen is, is de behoefte te reageren op alle bizarre statements die hier voorbijkomen.

Het lijkt wel mode te zijn om een album even te downloaden, op je kleine rotboxjes van je pc voorbij te laten vliegen vervolgens allerlei stevige kwalificaties aan een werkstuk te hangen. Dit is in mijn beleving slechts acceptabel bij Arcade Fire, maar goed, tijden veranderen en zo gaat dat vandaag de dag kennelijk. Mijn beleving en waardering voor dit album kent gelukkig heel wat meer dimensies al moet je er denk ik “bij geweest”zijn om die allemaal mee te krijgen.

Maar laat ik dan maar even beginnen met de muziek zelf. Die is van een verpletterende inventiviteit, zeker als je deze release even in het licht van zijn ronduit eclectische werk van voor 1987 beoordeeld. Zelden een plaat waarbij zo’n amalgaam aan stijlen, wendingen , verrassende vondsten en ronduit revolutionaire productionele details zo’n coherent product heeft opgeleverd. Dat je dat als pakweg 20-jarige niet meekrijgt, snap ik goed en is ook niet erg. Daarna zijn er namelijk zoveel artiesten geweest die, geïnspireerd door de in mijn ogen baanbrekende aanpak, hebben gedacht het ook maar eens zo te doen, dat nog moeilijk te herkennen is dat Prince in 1987 het standaardwerk en ijkpunt heeft uitgebracht.

Daarnaast is de plaat voor mij veel meer dan een verzameling fraaie composities. Het is ook een mijlpaal in mijn muziekbeleving. Het gaat te ver om hier uit de doeken aan welke persoonlijke hoogtepunten ik dit album allemaal gekoppeld heb maar ik kan er wel over kwijt dat in mijn toenmalige en gelukkig grotendeels huidige vriendenkring, deze plaat DE soundtrack was van een tijd waarin zorgeloosheid in toenemende mate werd ingewisseld voor de verantwoordlijken van partnerschap, diploma en glanzende carrières. Deze plaat is dan ook de allerlaatste geweest die in de eerdergenoemde kring als gezamenlijk bezit en teken van muzikale verbondenheid wordt erkend. Reden genoeg om op ieder feest, en die hebben we gelukkig veel, een aantal nummers van Sign of the Times voorbij te laten komen. Ik kan me bijvoorbeeld geen bruiloft herinneren waar niet even Slow Love, Adore en Forever in My life voorbijkwam alvorens, vlak voor de rot-op-koffie, met zijn allen nog even het als advies bedoelde It mee te brullen. Dit tot ergernis overigens van de spaarzame oma die het Engels machtig was.

Dan heb ik het nog even niet gehad over de concerten die dit album moesten ondersteunen. De Utrechtse Galenwaard was het decor van mijn allereerste Prince concert en daarvoor, noch ooit daarna, heb ik een publiek meegemaakt dat in anticipatie op het nog te beginnen concert massaal, in figuurlijke zin, de tent afbrak. Een verwachtingspatroon van heb ik jou daar, voornamelijk dus doordat SOTT ook zo’n verschrikkelijk goede plaat gevonden werd. En wordt. Om over het concert zelf nog maar te zwijgen zeg. Ik heb tot nu toe zeker een paar honderd concerten bijgewoond maar van 95 % ben ik vergeten hoe dat ook weer was. Zo niet van dit optreden waarbij grote delen van, zeker toen, een van mijn favoriete platen werd gespeeld. Wat Prince toen op het podium presteerde grensde, op muzikaal en visueel vlak, aan het ongelooflijke en is in mijn mening slechts benaderd door de man zelf tijdens latere tournees.

Als je bovenstaande lofzang in ogenschouw neemt, kun je je wellicht voorstellen dat bij commentaren als Glamrock, Gladde troep,Ongecompliceerde rommel,Gedateerd, Overgewaardeerd, Geen talent een meewarige glimlach op mijn gezicht verschijnt. Ik kan me allang niet meer druk maken over mensen die Prince verafschuwen. In mijn beleving is dat veelal ingegeven door onwetendheid over ’s mans kunnen, inzicht in zijn totale oeuvre en prestaties als live-artiest en wordt daarbij de totaalbeoordeling van de performer Prince nogal eens negatief beïnvloed door weinig terzake doende punten als “Kant en Roesjes, zijn inderdaad nogal excentrieke levenswandel en uiterlijk en, eerlijk is eerlijk, een aantal radiohitjes die ook bij mij de wenkbrauwen doen fronsen.

Maar goed, op deze site is al 30 miljoen keer gemeld dat smaken verschillen. Mij interesseren bijvoorbeeld de te pas en te onpas als referentie gebruikte Beatles geen ene moer. Ik weiger te erkennen dat liedjes als She Loved you….yeah yeah, Help en weet ik wat, uitgebracht in een tijdperk dat Hendrix nota bene het wel baanbrekende Stone Free op ons los liet, de standaard zijn. Leuke liedjes hoor, daar niet van, maar wereldschokkend. Nee, voor mij niet, maar wie ben ik vervolgens om te ontkennen dat die knaapjes talent hadden. Lijkt me een longshot. En los daarvan, voor velen is Beatles weer het ultieme en dat bevalt me prima. Vandaar ook geen braaksmiley’s mijnerzijds bij Beatles albums